Του Στράτου Βαλτινού 

Επί οκτώ και πλέον δεκαετίες, η Δεξιά και οι ακροδεξιές παραφυάδες της, ως νικητές του εμφυλίου εξαπέλυσαν έναν λυσσαλέο αγώνα κατά της Αριστεράς, που στόχο είχε να την αποσυνδέσει από την εθνική αντίσταση και τον πατριωτικό της χαρακτήρα. Μια Δεξιά που δεν  έκανε ποτέ αυτοκριτική για την σύμφυσή  της με τους δωσίλογους μετά τον εμφύλιο, με το παρακράτος , αλλά και με τα “σταγονίδια” της χούντας.Η κατάσταση εξομαλύνθηκε μετά την πτώση της χούντας, καθώς δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεταπολίτευση χωρίς τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ.

Σήμερα που η ακροδεξιά σηκώνει κεφάλι και διάφοροι ρήτορες του μίσους επανεμφανίζονται, οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των πατριωτών στην Καισαριανή συγκλόνισε τον ελληνικό λαό και αφύπνισε μια ολόκληρη παράταξη. Η εθνική αντίσταση τοποθετείται στην βιτρίνα της ελληνικής ιστορίας, στη θέση δηλαδή που ανήκει. Και πήρε και διεθνείς διαστάσεις. Σε πολιτικό επίπεδο, είναι βέβαιο ότι θα ξαναρχίσει μια συζήτηση που θέλει να πυροδοτήσει η ακροδεξιά υπό την ανοχή της κυβέρνησης ενόψει των εκλογών. Είναι μια ευκαιρία για την Αριστερά να δώσει ενωμένη απαντήσεις. Πατριωτισμός και Αριστερά είναι στην ίδια πλευρά της ιστορίας της Ελλάδας. 

Η αφύπνιση μιας παράταξης και τα κλειστά αρχεία

Οι φωτογραφίες δείχνουν πατριώτες που βαδίζουν αγέρωχοι και ατρόμητοι προς το θάνατο. Ένα ρεύμα συγκίνησης και θαυμασμού διαπέρασε την ελληνική κοινωνία. Η ιστορία δεν ξαναγράφεται, γιατί πάντα ήταν σωστά γραμμένη όσον αφορά τον μεγάλο  πατριωτικό αγώνα των κομμουνιστών και της Αριστεράς γενικότερα κατά των κατακτητών, αλλά πολεμήθηκε και υπονομεύθηκε τόσο από τους ενόχους εντός της χώρας, όσο και από τους ξένους. Ήταν μια καθαρά ξενοκίνητη Δεξιά που επιβλήθηκε. Και σήμερα ακόμη τα αρχεία του κράτους είναι κλειστά στους ιστορικούς και τους μελετητές, σχεδόν απαγορεύεται η σωστή καταγραφή της ιστορίας.Τυχαίο; κάθε άλλο. Είναι απόδειξη ενοχής..

 Διεθνούς εμβέλειας εφημερίδες όπως ο αγγλικός Guardian έκαναν αφιερώματα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο κυριακάτικο μήνυμά του στις 22 Φεβρουαρίου, αναφέρεται τυπικά στην ειδησιογραφία των ημερών και την αγορά των φωτογραφιών από το υπουργείο πολιτισμού και την ανάγκη διαφύλαξης της μνήμης. Ούτε λέξη για την ανάγκη να υπάρξει ένα μουσείο εθνικής αντίστασης, ώστε να καλυφθεί ένα μεγάλο ιστορικό και πολιτισμικό κενό. Αν βέβαια ήταν για το πρώην βασιλικό Τατόϊ θα χαλούσε τον κόσμο, όπως και είχε κάνει. Οι συμπάθειες δεν κρύβονται. 
Το γεγονός όμως αυτό αφύπνισε και την Αριστερά και την ιστορική μνήμη. Ενόψει των εκλογών κάνει την εμφάνισή του ένας πρωτόγονος αντικομμουνισμός, αν και κομμουνιστές και Αριστεροί βαφτίζονται πλέον και οι απλοί δημοκράτες ή όσοι διαφωνούν με το καθεστώς Μητσοτάκη και επιμένουν να θεωρούν την ακροδεξιά εθνικά επικίνδυνη . Κράχτης αυτής της νοοτροπίας είναι κυρίως ο Άδωνης Γεωργιάδης  και ο ιδιαίτερα προβεβλημένος Ανδρέας Δρυμιώτης, όσο και η Λατινοπούλου. Απολιθώματα του εμφυλίου και της χούντας που δεν έχουν τρόπο να υπερασπιστούν το κράτος και το παρακράτος των εθνικών διαχωρισμών, του μίσους και του διχασμού και αρκούνται στον υστερικό αντικομμουνισμό και γενικότερα τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα. 

Η αφύπνιση του προοδευτικού κόσμου αποκτά τεράστια σημασία για το μέλλον. Στο τραπέζι ο πατριωτισμός της Αριστεράς. Στην άλλη άκρη του τραπεζιού η επίκληση του εμφυλιοπολεμικού μίσους. Στη νεότερη εκδοχή τους, μιμούνται και τον Τραμπ. Οι υπερασπιστές της Δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι μόνο τα κόμματα της Αριστεράς, αλλά όλοι οι Έλληνες που αντιλαμβάνονται , ότι αν επικρατήσει και πάλι το μίσος, η πατρίδα θα βυθιστεί και πάλι στον διχασμό.