Του Σωτήρη Σιδέρη

Η συνολική εικόνα της κεντροαριστεράς, δηλαδή από το ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά του, είναι αποκαρδιωτική. Ζητήματα τακτικής, συνεργασιών, ηγεσίας και ιδεολογικής ταυτότητας προκαλούν συχνά μικρές ή μεγαλύτερες κρίσεις που απλά απωθούνται κατά διαστήματα , αλλά επανέρχονται όλο και πιο δριμύτερες. Οφείλονται  επίσης, στις αδυναμίες των κομμάτων να συνδεθούν δυναμικά με την κοινωνία, να συσπειρωθούν και να  απειλήσουν τον πραγματικό αντίπαλο τη ΝΔ. 

Η απουσία οράματος αποδυναμώνει ακόμη και κάποιες μεταξύ τους συνεργασίες, στη βουλή κυρίως. Για την ακρίβεια ούτε όλα μαζί, ούτε το καθένα χωριστά, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά, το ΜέΡΑ 25, δεν μπορούν να καταγραφούν ως αντίπαλο δέος στη ΝΔ και την ακροδεξιά. Η εσωστρέφεια κυριαρχεί. Για την ακρίβεια, αν αποφασίσουν να ενωθούν προεκλογικά για να χάσει η ΝΔ είναι αμφίβολο αν θα πετύχει. Αν πάλι το κάθε κόμμα έχει αυτόνομη κάθοδο προσδοκώντας μετεκλογικές συνεργασίες, δύσκολα θα πειστεί η κοινωνία.  Άρα μήπως το πραγματικό πρόβλημα είναι η απουσία μιας ηγετικής δύναμης που  θα συσπειρώσει και θα κινητοποιήσει την κοινωνία, αλλά και τα κόμματα για μια “έφοδο”προς την εξουσία ή θα εξελιχθεί σε μάχη σκιών;

Ο Τσίπρας ενώνει ή διχάζει;

Η Νέα Αριστερά πραγματοποίησε το προγραμματικό της συνέδριο υπό την σκιά αυτής της πραγματικότητας. Πολλά στελέχη της έδωσαν αγώνα για να γίνει διακριτή η διαφωνία τους στα έτσι κι αλλιώς θολά σχέδια του Αλέξη Τσίπρα. Γιατί δεν είναι φυσιολογικό, από τη μια ο πρώην πρωθυπουργός να συμπεριφέρεται προς τη Νέα Αριστερά σαν να είναι μια  ψηφοθηρική αποικία του και να μην παίρνει απαντήσεις.  Υπάρχει επίσης και η τάση για δίαυλο προς τον Τσίπρα. Παρά τον συμβιβασμό που επιτεύχθηκε για να αποφευχθεί η διάσπαση, είναι προφανές ότι το φάντασμα του Αλέξη Τσίπρα είναι μέσα στις αίθουσες των συνεδριάσεων και της ΝΕ.ΑΡ και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι και στο ΠΑΣΟΚ το οποίο πραγματοποιεί το συνέδριό του στα τέλη Μαρτίου. 

Και στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΕ.ΑΡ και στον ΣΥΡΙΖΑ οι ζυμώσεις , οι εντάσεις και ο προβληματισμός έχουν σημείο αναφοράς και τον Αλέξη Τσίπρα.  Η εικόνα του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ δεν θα διαφέρει ουσιαστικά από την εικόνα του συνεδρίου της Νέας Αριστεράς. Αυτό βασικά οφείλεται στην εικόνα των δημοσκοπήσεων που δίνουν στον πρώην πρωθυπουργό μια ισχύ που δεν έχουν  τα άλλα κόμματα, οπότε αναγκαστικά νοιώθουν να πολιορκούνται . Κατά συνέπεια, δεν υπάρχουν και πολλοί δρόμοι. Είτε στα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης θα επέλθει η ρήξη στο εσωτερικό τους,  με επίκεντρο την στάση τους έναντι του Αλέξη Τσίπρα -χωρίς να υποτιμώνται και τα άλλα ιδεολογικά και πολιτικά προβλήματα- είτε θα αρχίσουν να κυριαρχούν δυνάμεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα επιδιώξουν ένα μέτωπο ή μια απλή συνεργασία προκειμένου να ηττηθεί η ΝΔ και η ακροδεξιά. Στην ακροδεξιά τοποθετούν και την Μαρία Καρυστιανού. 

Ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να κινείται με μεγάλη δυσκολία. Μέχρι την έκδοση της Ιθάκης είχε δυναμική. Όλοι περίμεναν , ότι το επόμενο βήμα θα ήταν να παρουσιάσει καινοτόμες ιδέες, πρόσωπα και μια ιδεολογική ταυτότητα που θα ήταν ελκυστική στους οργισμένους Έλληνες. Μέχρι τώρα τίποτα δεν προδικάζει ότι όλα αυτά , τα μάλλον αυτονόητα θα συμβούν. Έχει ακόμη περιθώρια για να εμφανίσει τις προτάσεις του, αλλά τα σύννεφα εμφανίζονται στον ορίζοντα. Ο πρώην πρωθυπουργός, δεν είναι ανάγκη να υπερβεί την Αριστερά όπως νομίζει , λανθασμένα πάντως, ότι είναι το σωστό.

Είναι ανάγκη να απαντήσει στη δεξιά , στη  ΝΔ που λεηλατεί τον πλούτο της χώρας με μια ομάδα ολιχαρχών στο όνομα του πελατειακού συστήματος εξουσίας. Ας απαντήσει πρώτα στις κοινωνικές ανάγκες για το κράτος δικαίου, για την εξυγίανση της Δικαιοσύνης, ας εξαγγείλει έναν πόλεμο κατά της διαφθοράς, ας πάρει θέση στην λαίλαπα Τραπ , ας εμφανίσει το σχέδιό του για το νέο κοινωνικό κράτος και μετά όλα θα φαίνονται αυτονόητα, απλά και εφαρμόσιμα. Το πρόβλημα για τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι η ΝΕ.ΑΡ ή όσοι στον ΣΥΡΙΖΑ τηρούν αποστάσεις. Είναι αόρατο  το δικό του σχέδιο. Όλα τα άλλα κόμματα, λίγο πολύ έχουν θέσεις. Οι δικές του αναμένονται....

Στήριξη στο κράτος δικαίου , όχι στο πρόσωπο

Είναι λογικό πως η Μαρία Καρυστιανού στην πορεία θα χάσει όλα τα προνόμια που είχε από την προοδευτική αντιπολίτευση. Στήριξη άνευ όρων, οργανωτική, πολιτική και δημοσιογραφική στήριξη, στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο ή στην Ελλάδα. Ήδη η Καρυστιανού, όπως έχουμε προβλέψει χάνει σταδιακά την πολιτική ασυλία και στο εξής οι επιθέσεις θα είναι πολιτικές και ιδεολογικές που θα την αποδυναμώσουν καταλυτικά. 
Αποτελεί μείζονα υποκρισία και πολύ βρόμικη  συμπεριφορά,  η στάση της ΝΔ που καταλογίζει στην προοδευτική αντιπολίτευση σκοπιμότητα ως προς την στήριξη της Καρυστιανού. Η Αριστερά, εδώ και έναν αιώνα στηρίζει κάθε δύναμη που αγωνίζεται για το κράτος δικαίου. Η Καρυστιανού έκανε αγώνα για ένα συγκεκριμένο ζήτημα, είχε λαική στήριξη πέρα και πάνω από κόμματα, αλλά σήμερα  έχει άλλο ρόλο. Είναι η ίδια που  μεταμφιέστηκε  και κάλυπτε το ιδεολογικό της προφίλ, όχι η Αριστερά. Το αίτημα για κράτος δικαίου υπάρχει και είναι ισχυρό και μετά την Καρυστιανού.  Η Καρυστιανού θα χάσει δυνάμεις από την Αριστερά και όχι το αντίθετο. Η οριοθέτηση των σχέσεων και με την Καρυστιανού και με ό,τι εκφράζει έχει πάρει τον δρόμο της με επιτυχία για τις προοδευτικές δυνάμεις. Το πρόβλημα δεν θα το έχει η Αριστερά. Αρκεί να γίνει πιο ελκυστική ...

Η ΝΔ είναι αυτή που θα δεχθεί ισχυρό πλήγμα από την Καρυστιανού, γι αυτό και της επιτίθεται με σφοδρότητα, με αφορμή τις αμβλώσεις. Αν η ΝΔ κέρδιζε από την ίδρυση του κόμματος της Καρυστιανού δεν θα την πολεμούσε, θα την στήριζε γιατί ο τυχοδιωκτισμός της είναι κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής της. Να μην ξεχνάμε ότι η ΝΔ είναι αυτή που ασπάζεται την ατζέντα της ακροδεξιάς και στις σχέσεις της με την εκκλησία, τη θεωρία των δύο άκρων, το κράτος δικαίου κλπ και όχι η Αριστερά. Αυτό θα φανεί σύντομα.
Όπως έκανε αγώνα η ΝΔ κατά της Νίκης , των Σπαρτιατών και της Ελληνικής Λύσης, έτσι θα κάνει και κατά της Καρυστιανού. Υπό αυτή την οπτική είναι κατά την άποψή μας αμφίβολο, αν η Μαρία Καρυστιανού θα πάει μέχρι τέλους, αν αντέξει στον πόλεμο που θα της κάνει η ΝΔ.

Η Αριστερά όμως έρχεται από πολύ μακριά και θα πάει μακριά, γιατί οι ιδέες της είναι πάντα κοινωνικά επίκαιρες και η Τραμποκρατία τις κάνει ακόμη πιο επίκαιρες και αναγκαίες. Υπό τις προυποθέσεις φυσικά που προαναφέρουμε...