Του Σωτήρη Σιδέρη 

Ο κόσμος δονείται από τις εκρήξεις βαρβαρότητας του Ντόναλντ Τραμπ και ενός τεράστιου φασιστικού επιτελείου που τον πλαισιώνει. Η αμερικανική τυραννία προκαλεί παγκόσμια αναστάτωση, αλλά είναι προφανές ότι είμαστε ακόμη στο ξεκίνημα.Τα χειρότερα έπονται, καθώς ο εκφασισμός των διεθνών σχέσεων και η επίδραση του αμερικανικού νεοφασισμού στα πολιτικά συστήματα όλων των χωρών της Δύσης, μας προϊδεάζει για σκοτεινές εποχές που έρχονται.

Στην Ελλάδα η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος έχει ξεκινήσει πριν από τον Τραμπ και συνεχίζεται . Από τα ακροδεξιά κόμματα , Νίκη, Ελληνική Λύση και η σύμφυση της ΝΔ με τα ιδεολογικά  απολιθώματα του εμφυλίου, μέχρι το ΚΚΕ, παρατηρείται αναβρασμός. Θα αναχαιτιστεί και πως αυτή η λαίλαπα; και κυρίως από ποιούς , αν όχι από την Αριστερά;

Πελαγωμένος Μητσοτάκης- οι ιδεολογίες στα αζήτητα

Στην κοινωνία κυριαρχούν η ανασφάλεια, η απαισιοδοξία και η αναζήτηση νέων κομματικών προτύπων. Δεν είναι μόνο η Καρυστιανού και ο Τσίπρας που απασχολούν την κοινωνία και τα κόμματα με τα υπό ίδρυση κόμματά τους. Είναι και η τάση και των δύο να μην έχουν σαφές ιδεολογικό στίγμα με συνέπεια, εκατομμύρια πολίτες να νοιώθουν ότι είναι εκτεθειμένοι στην ωμή βαρβαρότητα τυραννικών ηγετών και σκοτεινών ακροδεξιών μηχανισμών που υπηρετούν ένα απάνθρωπο κεφάλαιο που διευθύνει τα πάντα. Από την λογική του Τραμπ μέχρι τη ΝΔ που ξοδεύει δις για ιδιωτικά πορτοφόλια και αφήνει εκτεθειμένο το FIR Αθηνών σε πλήθος κινδύνων, κοινωνικών και εθνικών για λίγα εκατομμύρια ευρώ. Υπάρχει διέξοδος;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σχεδόν πελαγωμένος. Από τη μια σιωπηλός και άφαντος στην διεθνή σκηνή,  έχει υποταχθεί πλήρως , μοιρολατρικά στην απειλητική απληστία του Τραμπ και όχι μόνο.  Δεν διαπραγματεύεται τίποτα απλά συμφωνεί  πάντα , είναι αμφίβολο αν του ζητούν την άποψη για οποιοδήποτε ζήτημα. 
Μόλις προ ωρών, η ΕΕ υπέγραψε την συμφωνία Mercosur , χωρίς ποτέ ο ελληνικός λαός να πληροφορηθεί αν διαπραγματεύθηκε το παραμικρό, αν συμβουλεύθηκε ειδικούς επιστήμονες, τι είπε  στη σύνοδο κορυφής, τι προτάσεις κατέθεσε, τι πήρε και τι έδωσε. Είναι πρωτοφανές αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Δηλαδή σιωπή και απόκρυψε πληροφοριών για το μέλλον του αγροτικού κόσμου στην Ελλάδα, για τις συνέπειες από την εισαγωγή αγροτικών προιόντων από τη νότια Αμερική κλπ. Την ίδια στιγμή σε όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ συζητιούνται δημόσια όλες οι επιπτώσεις. 
 
Αυτό λοιπόν που καταγράφεται ως αδυναμία του πολιτικού συστήματος να επεξεργαστεί σχέδια για το μέλλον της χώρας, το μέλλον του ελληνικού κράτους και των βασικών έστω θεσμών του, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απόδειξη ότι κόμματα, πρόσωπα και ολόκληρες παρατάξεις είναι αποσυνδεδεμένες από τις πραγματικές κοινωνικές εξελίξεις, αλλά κυρίως, είναι αποιδεολογικοποιημένες. Είναι αδύνατο να εντοπίσει κανείς καθαρές θεωρίες ανάπτυξης, ιεράρχησης εθνικών και κοινωνικών αναγκών, σχέδια και προτάσεις για τη χώρα και τον λαό της. 

Το πλεονέκτημα της Αριστεράς και ο Τσίπρας

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσουμε και τους Τσίπρα και Καρυστιανού. Ο πρώτος δεν είναι ανυποψίαστος. Ξέρει πολύ καλά την ισχύ των ιδεών, ξέρει άριστα την δυναμική της  πολιτικής ιδεολογίας, ξέρει καλά τις κοινωνικές ανάγκες και την επίδραση που ασκούν οι θεσμοί της δημοκρατίας στην κοινωνική συνοχή και ισορροπία. Και όμως αδυνατεί να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο, κάτι νέο όπως ο ίδιος το ευαγγελίζεται εδώ και δύο χρόνια. Και όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι ο Τσίπρας έχει υπηρετήσει κόμμα και παράταξη με μεγάλη ιστορία, δράση, με μεγαλειώδεις πολιτικούς, εθνικούς και ιδεολογικούς αγώνες. 
Στον αντίποδα η Μαρία Καρυστιανού , ναι μεν δεν έχει τίποτα να εμφανίσει ως ιδεολογικό και ιστορικό βάθος, καθώς επιμένει ότι θα ηγηθεί ενός κόμματος , εντελώς νέου. Αν και αυτό είναι εντελώς απίθανο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη, ούτε καν ιστορική εμπειρία, ότι το εντελώς νέο είναι δημοκρατικό και επιδραστικό στην κοινωνία. 

Ήδη πληθαίνουν οι φωνές, σύντομα θα υπάρξει και ισχυρή πίεση προς την Καρυστιανού να μας πει τι πιστεύει. Το υπεράνω κομμάτων μπορεί να ισχύει για τον Σύλλογο των Τεμπών, όχι όμως για την πολιτική. Και εκεί θα κριθεί , οπότε τότε και μόνο θα φανεί αν μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα ή θα υποχωρήσει άτακτα. 

Ο νέος μεσαίωνας είναι εδώ και απειλεί τους πάντες και τα πάντα. Αν η Αριστερά θέλει να ορθώσει το ανάστημά της και να αναχαιτίσει την λαίλαπα , αυτή είναι η στιγμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και ο Αλέξης Τσίπρας έχουν την ευθύνη να παρατάξουν τις δυνάμεις τους και τις ιδέες τους για να αλλάξουν την πορεία της Ελλάδας. Που οδηγείται σε σκοτεινά μονοπάτια. Μόνο η Αριστερά μπορεί να κλείσει αυτόν τον δρόμο. Ειρήνη ή πόλεμος, δημοκρατία ή βαρβαρότητα, κοινωνία με θεσμούς αντί για τυραννία. Ιδού τα διλήμματα. Οι απαντήσεις αναμένονται..