Του Στράτου Βαλτινού
Η επιρροή της ακροδεξιάς εξαπλώνεται στον κόσμο σαν ιός. Πολιτικά κόμματα, κυβερνήσεις, αλλά διανοούμενοι δείχνουν είτε ανοχή, είτε στηρίζουν δυνάμεις ρατσιστικές, αντιδημοκρατικές, ανέχονται γενοκτονίες και καλλιεργούν την τοξικότητα στις κοινωνίες. Αν δεχθούμε ότι οι κοινωνίες κρίνονται από το επίπεδο και την ποιότητα του πολιτισμού τους, τον σεβασμό στους νόμους και τα συντάγματα, την προστασία των δικαιωμάτων και των συλλογικών και ατομικών ελευθεριών, με σεβασμό στην αντίθετη άποψη, τότε πρέπει να ομολογήσουμε ότι έχουμε κρίση πολλαπλών επιπέδων. 

Η ακροδεξιά που φλερτάρει ανοιχτά με τον φασισμό, οι έρευνες που δείχνουν ανοχή , αν όχι αποδοχή στους ναζί, στους φασίστες του Μουσολίνι ή  στην ελληνική χούντα, απειλεί σοβαρά όχι μόνο τη Δημοκρατία, αλλά και την κοινωνική ειρήνη.  Στην Ελλάδα τα τελευταία κρούσματα δημάρχου και ιερέων που από άμβωνος συνεχίζουν να είναι ανεξέλεγκτοι, το πρόβλημα παίρνει διαστάσεις. Η οπισθοδρόμηση προς έναν νέο μεσαίωνα , αν δεν υπάρξει αντίσταση, είναι προ των πυλών. Αλλά η ελπίδα είναι εδώ. Εκεί που δεν είναι αδύναμα τα κόμματα, ένας πρώην δικαστής μπαίνει μπροστά.…

Μητροπολίτες και ιερείς εκφωνούν λόγους μισαλλοδοξίας μέσα στους ναούς.  Ο θρησκευτικός φανατισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος όταν αναδύονται φασιστικά καθεστώτα. Ο Μητροπολίτης Κοζάνης και Σερβίων που έχει κάνει λόγο για  “βόθρο που αναδύει σαπίλα”, αναφερόμενος στη βουλή και έχει κατηγορηθεί και για μισογυνισμό, επιτέθηκε σε όσους έχουν σκυλιά, ισχυριζόμενος ότι ο νομοθέτης και οι πολίτες ενδιαφέρονται περισσότερο για τα ζώα, παρά για τους ανθρώπους, κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Κάθε νόμος ψηφίζεται για συγκεκριμένους λόγους. Άλλο πράγμα ένας άδικος νόμος, άλλο πράγμα η απόλυτη εναντίωση. Πέραν αυτού, η εκκλησία ως γνωστόν δεν κάνει ποτέ αυτοκριτική. Ποτέ από τον άμβωνα οι Μητροπολίτες δεν επιτέθηκαν στα κακώς κείμενα της εκκλησίας. Στα σκάνδαλα, στην επιχειρηματικότητα, στην διαφθορά , στην ανάμειξή της στην πολιτική, στον σκοταδισμό που εκπέμπει. 

Πλάι σε αυτούς και ορισμένοι από την Τοπική Αυτοδιοίκηση όπου δήμαρχος “κατέβασε” μουσικό συγκρότημα επειδή τραγουδούσε στην σλαβομακεδική διάλεκτο. Η κυβέρνηση φυσικά σιωπή, για να μην χαλάσει τις σχέσεις της με την ακροδεξιά πελατεία της. Αλλά ο σκοταδισμός δεν υπηρετεί κανέναν εθνικό στόχο, παρά μόνο τα σαπρόφυτα του εθνικισμού. Ποια είναι η απειλή; φυσικά καμία. Ο δήμαρχος είναι το πρόβλημα όχι η διάλεκτος, αυτή ή άλλες που ομιλούνται ανά την Ελλάδα. 
Στον δήμαρχο απάντησε όπως του άξιζε, ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ Χρήστος Ράμμαος, γνωστότερος στο Πανελλήνιο για την αντίστασή του στο καθεστώς Μητσοτάκη για την συγκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών,. 
Για την δημοκρατία απειλή είναι οι υποκλοπές, οι Εξεταστικές της ΝΔ στη βουλή, το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, η τρισάθλια στάση στο έγκλημα των Τεμπών και όχι οι βόλτες των πανεπιστημιακών με τα σκυλάκια τους ή μια διάλεκτος στη Φλώρινα ή στην Ήπειρο ή αλλού…  
Το σχόλιο του Χρήστου Ράμμου είναι καταπέλτης..  

Θα τραγουδάμε ό, τι θέλουμε...

 Η ανάρτηση του Χρήστου Ράμμου αναφέρει:

Διάβασα ότι στην Φλώρινα παρεμποδίστηκε ένα μουσικό συγκρότημα να παίξει ένα τραγούδι, με το επιχείρημα ότι δεν ήταν στην ελληνική γλώσσα, αλλά στην προγεγραμμένη σλαβομακεδονική γλώσσα ή σε μια παραλλαγή της.
Σε μια σύγχρονη δημοκρατία και σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, όπως είμαστε στα χαρτιά και διεκδικούμε πάντα να είμαστε και στην καθημερινή πράξη [που είναι και το πιο δύσκολο], θα τραγουδούμε ό,τι θέλουμε, σε όποια γλώσσα ή διάλεκτο θέλουμε και θα λέμε ό,τι πιστεύουμε, ό,τι μας εκφράζει και ό,τι λαχταράει η καρδιά μας. 
Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης στα Συντάγματα μας, στις διεθνείς συμβάσεις που μας δεσμεύουν, και στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για το δικαίωμα αυτό. Και ουδείς αυτόκλητος και αμαθής λογοκριτής, ειδικά όταν ασκεί δημόσια εξουσία, έχει το παραμικρό δικαίωμα ή αρμοδιότητα να μας βάζει εμπόδια στο να το κάνουμε, όπως και εμείς δεν τον εμποδίζουμε να τραγουδάει και να λέει ό,τι εκείνου του αρέσει.
Οι όψιμες εθνικοφροσύνες μας γυρίζουν πίσω στις πιο σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας μας και αποτελούν θλιβερό και ανησυχητικό δείγμα ανόδου ακροδεξιών και μισαλλόδοξων ιδεολογιών.
Μην αφήσουμε να μας πάρουν πίσω όσα κατακτήσαμε με τόσους αγώνες τις τελευταίες δεκαετίες. Σήμερα απαγορεύεται ένα τραγούδι, αύριο μπορεί, εν ονόματι της εθνικοφροσύνης που μας βασάνισε άγρια παλιότερα, ή της “ορθοφροσύνης”, όπως αυτή την αντιλαμβάνεται η εξουσία ή μια υποτιθέμενη κοινωνική πλειοψηφία, να απαγορευτεί ή να περισταλεί η ελευθερία του λόγου και να καταλήξουμε στο τέλος σαν την εξ ανατολών γειτονική μας χώρα [που, μεταξύ άλλων,  απαγορεύει τη δημόσια και επίσημη χρήση της γλώσσας που είναι η μητρική γλώσσα του  25% του πληθυσμού της], χωρίς καν να το καταλάβουμε, με συνέπεια όταν το αντιληφθούμε να είναι αργά για την όποια αντίδραση, όπως έχει διδάξει τόσο συχνά και πικρά η Ιστορία.