Του Σωτήρη Σιδέρη 
Ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή ο κόμπος θα έφθανε στο χτένι. Εδώ και ένα χρόνο ο Αλέξης Τσίπρας μέσω των συνεργατών του διοχετεύει ή συντηρεί πληροφορίες για την ίδρυση κόμματος που θα υπερβαίνει τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά και ενώ διατηρεί την βουλευτική του έδρα. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του δεν έχουν τίποτα νέο. Σε προγραμματικό επίπεδο δεν διαφέρουν από τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Σε ιδεολογικό επίπεδο κάνει ένα βήμα προς τα δεξιά και σε οργανωτικό επίπεδο δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα. Και όμως είναι ο μόνος που μπορεί να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μέχρι στιγμής όμως,  δεν υπάρχει κανένα ίχνος που να προδίδει οργανωτικό οργασμό για την ίδρυση νέου κόμματος.

Εκ των πραγμάτων, ο Σωκράτης Φάμελλος ήταν υποχρεωμένος να κάνει την δική του παρέμβαση και την έκανε στη ΔΕΘ, διαπιστώνοντας ότι η φημολογία επιδρά διαλυτικά στο κόμμα του και μάλλον πέτυχε το στόχο του. Τόνισε την ανάγκη ενότητας , κάτι που δεν έχει πει ο  Τσίπρας και δήλωσε  πως «δεν ανοίγουμε συζήτηση για κατακερματισμό, προσθέσεις θέλουμε. Με αυτό το σχέδιο είναι και ο κ. Τσίπρας, είναι αδιανόητη οποιαδήποτε συζήτηση περί κατακερματισμού ή ανεξαρτητοποίησης».  Τώρα ο Τσίπρας , θέλει δεν θέλει, οφείλει να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του. 

Και στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά , αλλά και στα άλλα κόμματα που επηρεάζονται από τις κινήσεις Τσίπρα, επικρατεί αναβρασμός. Η πτώση του Μητσοτάκη είναι μη αναστρέψιμη. Ήδη οι πρώτες δημοσκοπήσεις είναι απογοητευτικές για τον πρωθυπουργό και τη ΝΔ,  καθώς δείχνουν ότι οι παροχές της ΔΕΘ δεν συγκίνησαν ούτε τους ψηφοφόρους του. Εκ των πραγμάτων, ο Μητσοτάκης, θα περιμένει ένα μικρό διάστημα ακόμη προκειμένου να έχει σαφή εικόνα των εξελίξεων και αν το κλίμα εξακολουθήσει να γίνει αρνητικό, θα πάρει τις αποφάσεις του για πρόωρες εκλογές. Άρα ο πολιτικός χρόνος για περαιτέρω αναμονή στην Αριστερά είναι και λίγος και πολύτιμος.

Το κλίμα προσμονής για τις αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα έχει κουράσει και τα κόμματα της Αριστεράς και τους προοδευτικούς πολίτες. Η θετική απήχηση που έχει η πιθανότητα επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό δράση είναι αδιαμφισβήτητη. Ο πρώην πρωθυπουργός όμως δείχνει ότι δεν είναι ακόμη έτοιμος να εναρμονιστεί με την προσδοκία των πολιτών και επιμένει σε θολές κινήσεις που σταδιακά χάνουν την δυναμική τους. 

Η κομματική γεωγραφία είναι δεδομένη. Δεξιά και ακροδεξιά , παρά τις επιμέρους διαφορές τους έχουν έναν κοινό στόχο που υπερβαίνει τα μεταξύ τους προβλήματα. Την αντιμετώπιση της Αριστεράς. Αυτό τους ενώνει και αυτός θα είναι ο οδηγός τους. Η Αριστερά όμως δεν έχει την πολυτέλεια να συνεχίσει την αυτοκαταστροφική της πορεία. Είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσει η ίδια το τοπίο , να ανασυγκροτηθεί άμεσα και να αντεπιτεθεί. Είτε με την κοινή κάθοδο του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς , είτε και με τον Τσίπρα επικεφαλής , όλοι οφείλουν να διορθώσουν την πορεία τους . Άλλη ευκαιρία σαν αυτή που δείχνει τον Μητσοτάκη να καταρρέει δεν θα υπάρξει τα επόμενα χρόνια. Και εκεί που όλα έδειχναν ότι η Αριστερά μετά την καταθλιπτική παρένθεση Κασσελάκη οδηγείται στο περιθώριο της ιστορίας, συγκεντρώνει τώρα και πάλι το ενδιαφέρον της κοινωνίας. 
Ας φανεί αντάξια αυτών των προσδοκιών. Προσωπικές τακτικές θα κριθούν ανελέητα από την ιστορία. Πρώτο βήμα είναι η απόφαση του Τσίπρα, δεύτερο βήμα ένα έκτακτο κοινό συνέδριο, τρίτο βήμα ένας ανένδοτος αγώνας με στόχο την εξουσία. 
Ο χρόνος ήδη τρέχει...