Του Στράτου Βαλτινού

Η εικόνα σήψης είναι κυρίαρχη στην πολιτική ζωή της χώρας,  με την κυβέρνηση να βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των υποθέσεων διαφθοράς. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να αντιληφθεί ότι το μέγεθος της κρίσης ξεπερνά κάθε προηγούμενο , με την Ευρωπαική Εισαγγελία να έχει εμπλακεί σε σειρά σοβαρών υποθέσεων, ΟΠΕΚΕΠΕ, ναυάγιο Πύλου, σιδηρόδρομο κλπ, γεγονός που προσδίδει διεθνείς διαστάσεις στο πρόβλημα της διαφθοράς και την λειτουργία του κράτους δικαίου. Παρά το γεγονός αυτό, είναι πολλοί αυτοί που αμφιβάλλουν, αν  θα καταφέρει και η Ευρωπαική Εισαγγελία να επιφέρει κάθαρση, καθώς πολλές προσπάθειες στο παρελθόν απέβησαν άκαρπες. 

Έτσι και τώρα, υπάρχουν αμφιβολίες  για κάθαρση, γιατί η κυβέρνηση παραμένει αφοσιωμένη σε ένα παρασιτικό, πελατειακό και αδιαφανές σύστημα που παράγει διαφθορά και η Δικαιοσύνη δεν εκπέμπει εμπιστοσύνη. Στο πολιτικό επίπεδο επίσης, επικρατεί έντονη αμηχανία, ουσιαστικά η πολιτική ζωή έχει παραλύσει, καθώς δεν υφίσταται ένα ισχυρό αντικυβερνητικό κίνημα  ή μέτωπο που να δημιουργεί προσδοκίες ανατροπής. Έτσι, κυβέρνηση και κόμματα ακολουθούν την πεπατημένη: άμυνα η κυβέρνηση, καταγγελίες τα κόμματα, βουλή, προανακριτική, σύγχυση και οι αιτίες της κρίσης ανέγγιχτες… Υπάρχει άραγε σενάριο αλλαγής;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να βρει ένα νήμα που θα του δώσει την ευχέρεια να προκαλέσει σύγχυση, να επιρρίψει ευθύνες στο σύστημα , στο παρελθόν , στον ΣΥΡΙΖΑ , στην Ευρωπαική Εισαγγελία οπουδήποτε , ώστε να διασωθεί. Αν ήταν το πρώτο σκάνδαλο, θα έλεγε κανείς ότι θα μπορούσε να αμυνθεί αποτελεσματικά. Εδώ όμως πρόκειται για χιονοστιβάδα σκανδάλων, για πραγματική κατολίσθηση με τον ίδιο να είναι στο κάδρο, όχι μία , αλλά πολλές φορές. Υπό αυτό το πρίσμα, ο πρωθυπουργός δεν έχει πλέον άμυνες, ό,τι και να επινοήσει. Στην υπόθεση των Τεμπών, επινόησε απίστευτα πράγματα, κινητοποίησε όλο το κράτος υπέρ του, χρησιμοποίησε επιστήμονες, παράγοντες της Δικαιοσύνης και τα ΜΜΕ για να αμβλυνθούν οι εντυπώσεις και οι ευθύνες και πάλι δεν τα κατάφερε. Το πλήγμα που δέχθηκε δεν το ξεπέρασε ποτέ, ούτε θα το ξεπεράσει. 

Η δυσαρμονία κυβέρνησης -κοινωνίας , αλλάζει η πολιτική ατζέντα

Κατά συνέπεια, η υπόθεση των Τεμπών αθροίζεται στην σημερινή κρίση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εδώ όμως δεν υπάρχει όλο το προηγούμενο προσωπικό, οι δομές και οι μηχανισμοί που θα αμβλύνουν τις εντυπώσεις. Και όσοι υπάρχουν είναι εναντίον του, πέρα από το γεγονός ότι είναι η Ευρωπαική Εισαγγελία που έχει αναλάβει την υπόθεση και όχι η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Είναι προφανές ότι ο Μητσοτάκης ξεμένει από στηρίγματα, βρίσκεται σε πολύ πιο μειονεκτική θέση και θα επιδιώξει , πέρα από νομικισμούς και διάχυση ευθυνών στο παρελθόν, να αλλάξει και την πολιτική ατζέντα. 
Με απλά λόγια ο πρωθυπουργός θα  επιδιώξει να οδηγήσει τις εξελίξεις,  σε μια αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση,  παρουσιάζοντας τον εαυτό του και ως θύμα του πελατειακού κράτους, αλλά και ως παράγοντα σταθερότητας. Μόνο που αυτά τα πρόβαλλε στις εκλογές του 2023, τα χρησιμοποιεί συχνά από το 2019, οπότε δεν είναι καθόλου αξιόπιστος οτιδήποτε και αν επικαλεστεί. 

Ο λόγος είναι απλός. Ο Μητσοτάκης είναι στην πρώτη γραμμή των ευθυνών και στις υποκλοπές και στο πελατειακό σύστημα και στην επινόηση του Επιτελικού Κράτους και ανέχεται την διαφθορά και δεν είναι ιδιαίτερα θερμός με τη διαφάνεια και το κράτος δικαίου. Πέραν αυτών, μην ξεχνάμε ότι η ακρίβεια καλπάζει, οι κερδοσκόποι οργιάζουν, ο παρασιτισμός είναι εδραιωμένος, δεν υπάρχει τίποτα που να παραπέμπει σε κοινωνική δικαιοσύνη , δημόσια αγαθά και στήριξη των αδύναμων, που είναι καθήκον κάθε κυβέρνησης. 
Τις τελευταίες εβδομάδες λοιπόν είναι εμφανής η καθήλωση της κυβέρνησης. Που πλέον σύρεται από τις εξελίξεις και είναι μάλλον απίθανο, έστω πάρα πολύ δύσκολο να τις διαμορφώσει η ίδια με την άνεση του παρελθόντος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι περιχαρακωμένος και σίγουρα σκέφτεται και τα δικά του σενάρια εξόδου. 

       

Η αντιπολίτευση και ο Τσίπρας

Αν η εικόνα της αντιπολίτευσης ήταν διαφορετική, η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί πέραν του καλοκαιριού. Ο κατακερματισμός και η αδυναμία να υπάρξει ηγετική προοδευτική δύναμη που να προκαλέσει ένα ισχυρό κίνημα αμφισβήτησης και ανατροπής, προσφέρουν χρόνο και δυνατότητα στον Μητσοτάκη να μελετήσει τις κινήσεις του για να δει πως θα αντιδράσει. 

Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει ριζικά η εικόνα της αντιπολίτευσης που μοιάζει να είναι αφόρητα στατική. Η επίδειξη θεσμολαγνείας την αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο. Ούτε μια νέα Εξεταστική, ούτε η Προανακριτική θα δώσει απαντήσεις στην δική της αδυναμία να συνδεθεί με την κοινωνία.. Κανείς δεν αμφισβητεί την αξία των θεσμών , ούτε μπορούν να αγνοηθούν οι θεσμικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Παράλληλα όμως με αυτές, θα είχε ισχυρό αντίκτυπο η ανάπτυξη ενός κινήματος κάθαρσης και προστασίας της δημοκρατίας, καθώς αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης και υπονόμευσης της δημοκρατίας και όχι η αντιπολίτευση. Δηλαδή, αυτό που δεν φαίνεται ικανή να κάνει η αντιπολίτευση είναι να  επανασυνδεθεί με την κοινωνία,  με βάση ένα σύνθημα, ένα όραμα και με μια νέα πολιτική ατζέντα, που θα οδηγήσει τη ΝΔ στο περιθώριο. 
Υπό αυτό το πρίσμα  είτε  μια μεγάλη συμμαχία με κοινό πρόγραμμα, είτε η εμφάνιση μιας νέας κομματικής οντότητας με όραμα και σχέδιο , υπό τον Αλέξη Τσίπρα, του μοναδικού, κατά τα φαινόμενα παράγοντα που μπορεί να αξιοποιηθεί στις παρούσες συνθήκες,  μπορούν να φέρουν διέξοδο και για την Ελλάδα και για τον ελληνικό λαό. Η ΝΔ είναι μειοψηφία και η πλειοψηφία είναι κατακερματισμένη. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, αλλά πολιτικές λύσεις  και είναι εφικτές.