Του Στράτου Βαλτινού

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι γνωστό το κυνήγι των ΗΠΑ σε κάθε τι που προκαλεί το ενδιαφέρον της Κίνας σε υποδομές, εδώ και σε άλλες χώρες. Αλλά τίθεται ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας από ένα σημείο και μετά. Σύμφωνα με δημοσιεύματα που προκάλεσαν εύλογα ερωτηματικά, οι Αμερικανοί πιέζουν την Αθήνα να ακυρώσει τις συμβάσεις για τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης και αυτά στην συνέχεια να τα πάρουν οι ΗΠΑ. 

το ενδεχόμενο τα λιμάνια αυτά να επιστρέψουν στο ελληνικό δημόσιο δεν το σκέφτεται κανείς; Η ζημιά που έχει προκληθεί στη χώρα από τις ιδιωτικοποιήσεις, λιμάνια, πανάκριβα αεροδρόμια, πανάκριβες εθνικές οδοί, τραγικοί σιδηρόδρομοι, διάλυση υγείας και παιδείας, δεν φαίνεται να συγκινεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Λογικό, αφού είναι η ίδια υπεύθυνη για αυτό. Η προοδευτική αντιπολίτευση όμως; η κουλτούρα της υποταγής στην ελληνική δεξιά  δεν είναι  πρωτοφανής. Αυτή ήταν πάντα.  Για τη ΝΔ η Ελλάδα ανήκει οπουδήποτε αλλού, εκτός από τον λαό της. Η τυφλή και πειθήνια υποταγή στα συμφέροντα άλλων χωρών, έχει ξεπεράσει κάθε όριο...

Υπήρξαν πολλές αμφιβολίες μάλιστα αν πραγματικά οι ΗΠΑ έχουν θέσει τέτοιο ζήτημα, ή ειδικά συμφέροντα ωθούν διάφορες εφημερίδες και ΜΜΕ να εγείρουν τέτοια ζητήματα. Τίποτα δεν αποκλείεται. Ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά της Κίνας δεν θα σταματήσει και σίγουρα θα εκτροχιαστεί αν υπάρξει ειρήνευση στην Ουκρανία.  Ήδη οι Αμερικανοί χάνουν έδαφος, η Κίνα απέδειξε ότι δεν την φοβάται και υπάρχει αναδίπλωση Τραμπ.
Αλλά το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, κυρίως η Αριστερά , οφείλουν να επανατοποθετηθούν στο μείζον ζήτημα της ανάκτησης των στρατηγικών υποδομών. Ήδη το ελληνικό δημόσιο έχει χάσει τον έλεγχο στις τηλεπικοινωνίες, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τον σιδηρόδρομο, έχει αποδυναμωθεί πλήρως ο έλεγχος στην παιδεία και την υγεία , ενώ σε επιμέρους τομείς της οικονομίας δεν φαίνεται να αναπτύσσεται σχεδόν τίποτα.

Να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραπαίει κυριολεκτικά και δεν έχει εμφανίσει ένα ελάχιστο σχέδιο για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Πέρα από τις ιδιωτικοποιήσεις , μια ομάδα ολιγαρχών ελέγχει τα πάντα και η κυβερνητική πολιτική, απλά υπακούει στον ρυθμό που αυτή επιβάλλει. Ενώ στον κόσμο συντελούνται μεγάλες αλλαγές, ο Έλληνας πρωθυπουργός αδυνατεί να σχεδιάσει μια συνεκτική πολιτική, για το πως η Ελλάδα θα έχει ρόλο και λόγο. Η συζήτηση  να γίνει κόμβος  του εμπορικού διαδρόμου Ινδίας, Μέσης Ανατολής, Ευρώπης (India, Middle East, Europe Corridor – IMEC), αφορά μια πρωτοβουλία της Ινδίας και παρά το γεγονός ότι υπάρχει ενδιαφέρον για την Ελλάδα, ο Μητσοτάκης δεν έχει να παρουσιάσει το δικό του πλαίσιο, πολιτικό, διπλωματικό και οικονομικό, για το πως θα αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία. 

Η Ελλάδα αντί να είναι ενεργητική χώρα, παραμένει θεατής και παρατηρητής άλλων πρωτοβουλιών. Η χώρα, έχει ήδη πουλήσει τα περισσότερα ασημικά της και η προοπτική της είναι γκρίζα.
Το παλιό σύνθημα “πωλείται η Ελλάς” έχει γίνει επίκαιρο όσο ποτέ, αλλά δυστυχώς τίποτα δεν θυμίζει την αγωνιστικότητα, τις κινητοποιήσεις και την αντίδραση της δεκαετίας του 90.
Το πρόβλημα όμως είναι πρωτίστως πολιτικό και μετά οικονομικό. Αν η Αριστερά θέλει να επανασυνδεθεί με την κοινωνία, πρέπει πρώτα να αποσυνδεθεί δυναμικά από τον καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό, τον αφελληνισμό που επιχειρείται στην οικονομία, την αποδυνάμωση της χώρας και το ξεπούλημα των πάντων.
Πριν ισοπεδωθεί το σύμπαν και η ελληνική κοινωνία περάσει σε ακόμη χειρότερη και μη αναστρέψιμη κρίση.