Σπύρος Σουρμελίδης 

Στην περιοχή μας συντελείται κοσμογονία, αλλάζουν τα πάντα, οι σχέσεις της Ευρώπης και της Αμερικής με τη Μέση Ανατολή τροποποιούνται και λόγω των ενεργειών του Τραμπ. Ο Ερντογάν “φοράει τα καλά του”, βρίσκεται στα μεγάλα τραπέζι όπου λαμβάνονται οι μεγάλες αποφάσεις. Ποιος αγνοείται; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης,  παρασέρνοντας στην απραξία και την Ελλάδα. Είναι αδιανόητο την ώρα που οι ισορροπίες στην Μέση Ανατολή αλλάζουν, την ώρα που η Τουρκία αρπάζει κάθε ευκαιρία, την στιγμή που η Ευρώπη αγκαλιάζει ακόμα πιο σφιχτά τον Ερντογάν, οι Μητσοτάκη και Γεραπετρίτης να είναι απόντες, σφυρίζοντας αμήχανα.  

Ο Τραμπ δεν μάζεψε μόνο τρισεκατομμύρια  στην τριήμερη επίσκεψη του στις χώρες του Κόλπου. Τροποποίησε τις σχέσεις συνολικά της Δύσης (σέρνοντας και την Ευρώπη) με τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Αναβάθμισε πρωτίστως την Σαουδική Αραβία (με το αζημίωτο , κλείνοντας συμφωνίες τρισεκατομμυρίου), δίνοντας της ρόλο και στην Συρία. Ειναι ο πρίγκιπας μπιν Σαλμάν, που ζήτησε να αρθούν οι κυρώσεις σε βάρος της Συρίας, να αναγνωριστεί χωρίς αστερίσκους ο ρόλος  του ντε φάκτο ηγέτη της Συρίας Αλ Σαρα, του πρώην τζιχαντιστή, ο οποίος μάλιστα ταξίδεψε στο  Ριάντ για να συναντηθεί με τον Τραμπ. Η εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας, στην Συρία, είναι προτιμότερη για το Ισραήλ. Μπορεί να κόβει την απόλυτη επιρροή της Αγκυρας στην Δαμασκό, όμως ο Ερντογάν δεν έχει λόγο να διαμαρτύρεται.  Αλλωστε το Ριάντ θα βάλει χρήμα για την ανοικοδόμηση της Συρίας. 

Ο Τραμπ κλεινει το μέτωπο με το Ιράν, περιορίζοντας ακόμα και τον Νετανιάχου. Έδειξε ποιός είναι το αφεντικό στην δυνατή σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ. Ειναι ο Τραμπ μάλιστα που αρχίζει να πιέζει και για την επίλυση του παλαιστινιακού -κατα απαίτηση και της Σαουδικής Αραβίας- αρχής γενομένης απο το τέλος της σφαγής στην Γάζα. 

Οι ευρωπαίοι μιλούν με ύμνους για τον Ερντογάν, παρακολουθώντας τις κινήσεις του Τραμπ χωρίς αντίρρηση στην Μέση Ανατολή, ειδικότερα στην Συρία. 

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία , Γαλλία, Ιταλία, αλλά και η εκτός ΕΕ Βρετανία, ονειρεύονται πολεμικά μεγαλεία. Σχεδιάζουν τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, με δύο στόχους. Πρωτον να δείξουν ότι έχουν ισχύ για να κάτσουν στο τραπέζι της μεγάλης πλανητικής διαπραγμάτευσης με Αμερική, Κίνα και Ρωσία. Δευτερον επιδιώκοντας να δώσουν πνοή στην ημιλιποθυμη ευρωπαϊκή οικονομία. Μιλάμε για ένα σχέδιο που μόνο δεινά μπορεί να φέρει και στην οικονομία και στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Το ιδεολόγημα είναι ο αντιρωσισμός, με μεγάλο θύμα πρωτα την Ουκρανία.

Μητσοτάκης-Γεραπετρίτης: Απλώς αγνοούνται 

Τα δυο πρόσφατα ταξίδια του Κ. Μητσοτάκη σε Ρώμη και Βερολίνο έδειξαν την ανυπαρξία πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης. Μπορεί στο εσωτερικό να διαφημίζεται ο κ. Μητσοτάκης ως ο ηγέτης με μεγάλη  απήχηση στην Ευρώπη . Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή και για τον ίδιο αλλά και για τη χώρα. 

Κανείς δεν τον ακούει , κανείς δεν λαμβάνει υπόψη του τα όσα λέει ο Κ. Μητσοτάκης.

Το χειρότερο είναι ότι ο ίδιος έχει έλλειμμα στρατηγικής. 

Εφαρμόζει εξωτερική πολιτική Ι.Χ. για τα δικά του συμφέροντα, εμφανιζόμενος πάντα πρόθυμος. Τωρα όμως που οι ισορροπίες αλλαξαν, με τον Τραμπ να τινάζει στον αέρα όλα όσα ξέραμε, έμεινε μόνος και αμήχανος.

Και στην Ρωμη και στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες δυο πράγματα εισπράττει:  Ζήτω η Τουρκία και βάλε λεφτά να είσαι συνέταιρος στο νέο εγχείρημα του επανεξοπλισμού. Ο Μερτς δηλώνει καθαρα τοι η Τουρκία θα είναι εταίρος στο νεο ευρωπαικό αμυντικό δόγμα. ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Ρούτε εκθειάζει τον Ερντογάν. Και ο Κ. Μητσοτάκης και ο Γ. Γεραπετρίτης ψελλίζουν απλώς οτι είναι υπερ του νέου ευρωπαϊκού σχεδίου.

Ο δε κ. Μητσοτάκης θεώρησε καταλληλο χρόνο να πάει στην Ουάσινγκτον, την ώρα που στην περιοχή μας αλλάζουν τα πάντα.

Αυτή είναι η μοίρα των δεδομένων και όσων νομίζουν οτι και η εξωτερική πολιτική είναι ένα παιχνίδι προσωπικού οφέλους.