Του Σωτήρη Σιδέρη

Η κυβέρνηση συνεχίζει  να συμπεριφέρεται ως βαθύ σύστημα μακριά από κάθε ευαισθησία και σεβασμό στο κράτος δικαίου. Μια παραίτηση του υφυπουργού Τριαντόπουλου, η εκ των προτέρων αθώωσή του από την κυβερνητική πλειοψηφία και η αναζήτηση διεξόδου από τον πρωθυπουργό,  συνθέτουν την εικόνα μιας κακόγουστης θεατρικής παράστασης.  Η κυβερνητική πλειοψηφία σύρθηκε κυριολεκτικά και ψήφισε υπέρ της Προανακριτικής για τον Τριαντόπουλο, αλλά φρόντισε εκ των προτέρων να μας προετοιμάσει ότι θα έχει την τύχη της Εξεταστικής , δηλαδή δεν θα γίνει τίποτα.  

Η άλλη παράσταση , πάλι με πρωταγωνιστική τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα δοθεί κατά την συζήτηση της πρότασης μομφής, που έστω με δυστοκία κατέθεσε η προοδευτική αντιπολίτευση. Ο  Μητσοτάκης, την περιμένει καιρό  για να συσπειρώσει την κυβέρνηση, αλλά μια συσπείρωση εικόνας και όχι ουσίας, ενώ η αντιπολίτευση θα προσπαθήσει να πείσει ότι μπορεί να δημιουργήσει μέτωπο. Αλλά ήδη μοιάζει με τεχνητή συγκόλληση και όχι με ισχυρά θεμέλια.  Όλα αυτά, λίγα μόνο 24ωρα από την καταδίκη της κυβέρνησης στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις της 28ης Φεβρουαρίου. Η γέννηση ενός νέου πολιτικού κύκλου μοιάζει με επώδυνο τοκετό.

Η τάση για κυριαρχία και το μέλλον ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Αριστεράς

Είναι απολύτως λογικό τα κόμματα της αντιπολίτευσης να προσπαθούν να βρουν την χρυσή τομή μεταξύ λαϊκών κινητοποιήσεων και κοινοβουλευτικής δράσης, προκειμένου να καταδείξουν ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε δεινή θέση.
Ουδέποτε όμως μια πρόταση δυσπιστίας έφερε αποτελέσματα, γιατί κανείς βουλευτής δεν θα προκαλέσει την τύχη του μέσα στη βουλή, καταψηφίζοντας την κυβέρνηση. Ακόμη και αν υπάρξει κάποια διαρροή, καταδίκη δεν θα υπάρξει. Το κενό επομένως στην πολιτική δράση της αντιπολίτευσης δεν εντοπίζεται στην κοινοβουλευτική αντιπαράθεση, αλλά στον τρόπο με τον οποίο θα μετουσιώσει την κοινωνική οργή, σε πολιτικό πλεονέκτημα για την ίδια. 

Αυτή την τομή δεν την έχει βρει κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης. Στο σύνολό τους επιδίδονται σε ανταγωνιστικές κινήσεις προκειμένου να κερδίσουν τις εντυπώσεις το ένα κόμμα εις βάρος του άλλου. Η απόσταση μεταξύ τους , δεν είναι πολιτική, ούτε καν ιδεολογική. Είναι κυρίως μια αντιπαράθεση με στόχο το ποιο κόμμα θα κυριαρχήσει στον χώρο της αντιπολίτευσης, ώστε να είναι και το κερδισμένο στις εκλογές, όποτε γίνουν. Υπό αυτή την οπτική, αυτές οι “ασκήσεις κυριαρχίας”, είναι άμεσα αντιληπτές από την κοινωνία και αυτό αποτυπώνεται  στις δημοσκοπήσεις.

Ο δρόμος λοιπόν μπορεί να ανοίγει σε επίπεδο εντυπώσεων στη βουλή, αλλά στην πραγματικότητα η ενότητα φαντάζει μόνο ως σενάριο αυτή την στιγμή τουλάχιστον. Επομένως ο αγώνας κάθε κόμματος χωριστά θα ενταθεί. Μέσα όμως από αυτή την εικόνα ξεπηδά ως αναγκαιότητα ο διάλογος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Αριστεράς, που είναι και ο πιο ρεαλιστική προοπτική, καθώς οι δύο πλευρές γνωρίζονται πολύ καλά και μπορούν να συμφωνήσουν σε ένα πολιτικό πρόγραμμα, αλλά και να συμπήξουν ένα δυναμικό μέτωπο. Τουλάχιστον οι δυο τους….

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο τα πράγματα είναι ακόμη πιο δυσοίωνα,. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει αμφισβητηθεί, θα είναι θαύμα να έχει έστω και διαρροές στην ψηφοφορία για την πρόταση μομφής, αλλά η κυριαρχία του έχει διαβρωθεί σε βαθμό που δίνει αγώνα επιβίωσης. Και ο ίδιος προσωπικά και η ΝΔ. Σε πρώτη φάση, ο πρωθυπουργός θα θεωρήσει την απόρριψη της πρότασης μομφής από τη βουλή, ως ψήφο εμπιστοσύνης για τον ίδιο.  Μετά θα επιδιώξει να επιβεβαιώσει την εξουσία του προβαίνοντας , κατά τους ψιθύρους, σε ριζικό ανασχηματισμό. Το έχει ψιθυρίσει και στο παρελθόν αυτό το σενάριο και δεν έκανε τίποτα. 

Τώρα είναι σε άλλη φάση και θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να ανατρέψει το δυσμενές κλίμα . Ωστόσο, δεν έχει παρουσιάσει κανένα αφήγημα που να μπορεί να σταθεί στον ωκεανό της κοινωνικής οργής που πλέον προκαλεί κάθε παρέμβασή του. Με απλά λόγια ο Μητσοτάκης διαχειρίζεται την καθίζησή του και όχι το 41%.
Πέραν όλων αυτών, σημαντική επιρροή στις άμεσες αποφάσεις του Μητσοτάκη θα έχουν οι εξελίξεις στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις,  οι εξελιξεις στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και η πορεία της οικονομίας. Η ακρίβεια καλπάζει, το πρόβλημα στέγης μπορεί άνετα να θεωρηθεί εθνικό πρόβλημα και οι διέξοδοι όλο και μικραίνουν..
Που βρισκόμαστε; Έξι χρόνια μετά, ο Μητσοτάκης είναι στο σημείο μηδέν. Ή θα κάνει επανεκκίνηση, ή θα υποχωρήσει υπό την λαική πίεση. Δηλαδή όλα αυτά θα έχουν ξεκαθαρίσει σε λίγες εβδομάδες.
Αλλά, πρώτα η βουλή ...