Του Σωτήρη Σιδέρη

Θύελλα αντιδράσεων και ρίγη ανησυχίας έχει προκαλέσει η συμπόρευση των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών με το φιλοναζιστικό AfD στο γερμανικό κοινοβούλιο. Η συνεργασία τους επέτρεψε να ψηφιστεί ο νόμος που καθιστά αυστηρότατη την παροχή ασύλου, ενώ  επιτρέπει την ταχύτατη απέλαση μεταναστών και προσφύγων. Ο εν αναμονή καγκελάριος Χριστιανοδημοκράτης Μερτς, είχε ήδη δώσει δείγματα γραφής πριν από μερικές ημέρες όταν δήλωσε ότι θα κινηθεί υπέρ της κατάργησης της Συνθήκης Σένγκεν.

Τώρα ο Μερτς κάνει ένα πολύ απειλητικό βήμα που προκαλεί πολιτική καταιγίδα γιατί παραβιάζει τη δέσμευση,  ότι κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν θα συνεργαστεί ποτέ με το AfD, οπότε η εξέλιξη  εύλογα προκάλεσε σοκ.  Κάτι σαν τον χορό των τεράτων.Ακόμη  και η άφωνη επί σειρά ετών Ανγκελα Μέρκελ και κόμματα αντέδρασαν. Αλλά δεν είναι μόνο το μεταναστευτικό. Αρκετοί αναλυτές στο Βερολίνο ανησυχούν ότι αυτή είναι η αρχή και ότι είναι πιθανό,  να υπάρξει και συνεργασία σε κυβερνητικό επίπεδο με το φιλοναζιστικό AfD. Ο Τραμπ στις ΗΠΑ, οι ναζί στη Γερμανία; τίποτα δεν διδάχθηκε ο κόσμος, ούτε η ίδια η Γερμανία;.

Φαίνεται πως ο Μερτς  ήθελε ίσως να έχει ο ίδιος την πρωτοβουλία των κινήσεων έναντι του Μασκ. Η αποδοχή των νεοναζιστικών θέσεων για το μεταναστευτικό, ναι μεν  επιχειρεί να αφαιρέσει  από το AfD την σχετική ατζέντα, αλλά σε άλλες χώρες που επιχειρήθηκε κάτι παρόμοιο, τα ακροδεξιά κόμματα ήταν κερδισμένα και όχι τα συντηρητικά. Όπως επισημαίνει και η DW η εξέλιξη αυτή ήταν  “μια τομή στην σύγχρονη πολιτική ζωή της  Γερμανίας , με άγνωστες παρενέργειες..”.
Όμως δεν είναι καθόλου δύσκολο να γίνει μια εκτίμηση για τις παρενέργειες, αν αυτή η συμπόρευση συνεχιστεί σε μια σειρά άλλα ζητήματα, όπως οι ελευθερίες, ζητήματα δημοκρατικών θεσμών, ελευθερία της έκφρασης κλπ. Η Γερμανία εισέρχεται σε νέα εποχή. Αστάθεια στη Γερμανία, φόβος στον κόσμο, εκφασισμός της πολιτικής ζωής, κατάρρευση της ΕΕ, επιπτώσεις σε όλη την Ευρώπη και τους λαούς της.

Από την αρχή του πολέμου της Ουκρανίας και παράλληλα με την επιθετική, σχεδόν άφρονα πολιτική της ΕΕ να διακόψει κάθε σχέση με την Ρωσία και να επιβάλλει πλήθος κυρώσεων, η Γερμανία υπέστη τεράστιες συνέπειες εξαιτίας κυρίως της διακοπής της τροφοδοσίας της με φθηνό, ρωσικό φυσικό αέριο. Μετά ήρθε η ύφεση, η κρίση στην βαριά βιομηχανία της με την μείωση των εξαγωγών και τώρα ο Τραμπ,  που απειλεί με δασμούς και προσφέρει γη και ύδωρ στην γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία για να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ. Παράλληλα, ο ηγετικός ρόλος της Γερμανίας στην ΕΕ αμφισβητείται σοβαρά, ενώ το πολιτικό της σύστημα παραπαίει και δείχνει να μην έχει πυξίδα.
Ενώ όλα αυτά καταγράφονται ήδη, ο πολιτικός σεισμός που προκλήθηκε από την κοινή δράση με τους νεοναζί στο κοινοβούλιο, δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο τις τελευταίες δεκαετίες. Όσοι μάλιστα θεωρούν ότι μια απλή ψηφοφορία ήταν, ή είναι συνένοχοι, ή μακριά νυχτωμένοι. Κάπως έτσι ξεκίνησαν παντού τα ακροδεξιά κόμματα, αλλά στη Γερμανία αυτή η συνεργασία αποκτά άλλα χαρακτηριστικά.

Ο νέος Μεσαίωνας και η Ελλάδα 

    
Η Ανγκελα Μέρκελ επέκρινε τον Φρίντριχ Μερτς, ηγέτη του κόμματός της, CDU, δηλώνοντας ότι «είναι λάθος», σχολιάζοντας το αποτέλεσμα της κοινοβουλευτικής διαδικασίας κατά την οποία εγκρίθηκε πρόταση του CDU με την υποστήριξη της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD). Σύμφωνα με την Μέρκελ, ο  Μερτς αθέτησε τη δέσμευση που είχε αναλάβει τον Νοέμβριο να αναζητήσει πλειοψηφίες με τα κυρίαρχα κόμματα και όχι με το AfD.
Το AfD, δεύτερο στις  δημοσκοπήσεις προφανώς βρίσκεται στο επίκεντρο του πολιτικού ενδιαφέροντος σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτή.  Το μεταναστευτικό ήταν πάντα η πρώτη αιτία που τα ακροδεξιά κόμματα ενισχύθηκαν εκλογικά σε όλη την Ευρώπη. Μετά ήρθε και η υπόλοιπη ατζέντα.

Πως θα αναχαιτιστεί αυτό το φαινόμενο; προφανώς με την συνεργασία των άλλων κομμάτων και μάλιστα προς προοδευτική κατεύθυνση. Η πολιτική , όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σε όλη την Ευρώπη οφείλει να δώσει πολιτικές και κοινωνικά σωστές απαντήσεις και όχι να κρύβεται πίσω από την ακροδεξιά ρητορική και να υποκύπτει στην λαικίστικη ακροδεξιά ατζέντα. Όπως επίσης οφείλει η Δεξιά να οριοθετήσει τις σχέσεις της με την ακροδεξιά αντί να την αγκαλιάζει και η Αριστερά να οριοθετήσει τις σχέσεις του με τον νεοφιλελευθερισμό. Ένα σύστημα που απέτυχε παταγωδώς προκαλώντας μάλιστα τεράστιες ανισότητες, θεσμικές κρίσεις και ρήξη στην κοινωνική συνοχή.

Αν το φαινόμενο αυτό επικρατήσει και στη Γερμανία, είναι θέμα χρόνου και η Ευρώπη να ζήσει έναν νέο μεσαίωνα. Τα δικαιώματα των γυναικών, των εργαζομένων , οι ελευθερίες και οι δημοκρατικοί θεσμοί θα δεχθούν χτυπήματα που δεν φανταζόμαστε τώρα.
Στην Ελλάδα , ο Μητσοτάκης έχει πάρει το μήνυμα και αντί και ο ίδιος να κινηθεί προς την σωστή, δημοκρατική κατεύθυνση κάνει περίπου τα ίδια. Φλερτάρει με την ακροδεξιά, επιτίθεται σε θεσμούς και στο κράτος δικαίου , ενισχύει τους δεσμούς του με την σκοταδιστική πλευρά της εκκλησίας, δοκιμάζει τις αντοχές του λαού με τις κραυγαλέες ανισότητες και το πελατειακό κράτος που υπηρετεί.
Προς το παρόν, αντίδραση δεν υπάρχει και όπου υπάρχει , προς το παρόν τουλάχιστον , είναι αναιμική. Είναι βέβαιο ότι οι εξελίξεις θα επιταχύνουν τις διεργασίες σε όλα τα κόμματα. Ποτέ δεν είναι αργά..