Του Στράτου Βαλτινού

Ο Κώστας Σημίτης πέρασε στην ιστορία. Η ταφή του στο πρώτο νεκροταφείο, οι επικήδειοι και ο τεράστιος όγκος κειμένων και δηλώσεων, καταδεικνύουν ότι ήταν ένας από τους πλέον σημαντικούς πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της Ελλάδας . Πολλά ειπώθηκαν για την εσωτερική πολιτική του, τα αρνητικά και όσα θετικά έκανε. Η εξωτερική πολιτική που ακολούθησε ο Σημίτης θα μας απασχολήσουν πολλά χρόνια ακόμη.

Ήταν ίσως ο μόνος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης που εκπόνησε ένα συνεκτικό σχέδιο για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας και έδρασε για να τα λύσει.  Κατέγραψε πολλές θετικές και αρνητικές στιγμές. Άλλωστε μόνο όσοι μένουν καθηλωμένοι στο θώκο τους δεν κάνουν λάθη,  όπως η περίπτωση του Κώστα Καραμανλή. Όμως ο Σημίτης σε μια πολύ σημαντική υπόθεση της Ελλάδας, αδίκησε τον ίδιο του τον εαυτό και την πολιτική ιστορία του.

Ο Κώστας Σημίτης εκπόνησε την στρατηγική του Ελσίνκι για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών και πέτυχε την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, χωρίς να έχει επιλυθεί το πολιτικό πρόβλημα του νησιού. Ήταν ενεργητικός στα βαλκάνια, συμμετείχε σε όλες τις διαβαλκανικές πρωτοβουλίες, είτε σε διμερές επίπεδο , είτε σε ευρωπαικό και πέτυχε την ιδιαίτερα θετική απόφαση της Συνόδου Κορυφής του 2003 στην Χαλκιδική να ενεργοποιήσει την ΕΕ προς τα βαλκάνια. Μια απόφαση που παραμένει μέχρι σήμερα ισχυρή εντός της Ευρώπης,

Η διαχείριση της κρίσης των Ιμίων, αν και έγινε λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του και δεν είχε εικόνα , καταγράφηκε στα αρνητικά του. Η δήλωση στη βουλή με την οποία ευχαρίστησε τις ΗΠΑ ήταν πολύ αρνητική. Αυτό γιατί δεν μπορεί να ευχαριστεί ένας ηγέτης μια ξένη χώρα που με την παρέμβασή της, μετέτρεψε τα ελληνικά Ίμια σε ουδέτερο έδαφος. Ακολούθησε αμέσως μετά η δήλωση της Μαδρίτης και στην συνέχεια, μετά το 1999 στο Ελσίνκι , οργάνωσε υποδειγματικά τον ελληνοτουρκικό διάλογο, παρά την ανεπιτυχή κατάληξή του.

Το έγκλημα του Κώστα Καραμανλή να ακυρώσει το Ελσίνκι και την προσφυγή στη Χάγη χωρίς να παρουσιάσει μια άλλη στρατηγική, προετοίμασε το έδαφος για όσα ακολούθησαν μέχρι σήμερα στο Αιγαίο, Είχε βέβαια προηγηθεί η άρνηση του Σημίτη να προχωρήσει σε μια έστω καταρχήν συμφωνία με την Τουρκία .
Ο Κώστας Καραμανλής τολμά να θέτει σήμερα ζητήματα ελληνοτουρκικών, διαλόγου και θέσεων ενώ ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός της Ελλάδας στην διαχείριση όλων των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής. Χρεοκόπησε και τη χώρα αλλά με απύθμενο θράσος επιστρέφει στον δημόσιο διάλογο και ασκεί κριτική , ουδέποτε όμως αυτοκριτική. Ο Καραμανλής ακύρωσε την διαβαλκανική  συνεργασία , ακύρωσε το Ελσίνκι, καθήλωσε τη χώρα, έπαιξε διπλό παιχνίδι με το σχέδιο Ανάν και παρέδωσε μια χώρα χρεοκοπημένη και με περισσότερα διπλωματικά προβλήματα απ όσα παρέλαβε.

Ο Σημίτης όμως αδίκησε τον εαυτό του στο πολιτικό επίπεδο. Σε όλους σχεδόν τους χειρισμούς , είχε την ενεργό στήριξη της Αριστεράς και για το Ελσίνκι και για την βαλκανική πολιτική και για την Κύπρο, ενώ  ο ίδιος ουδέποτε έπαιξε θετικό ρόλο, έστω και σε επίπεδο δηλώσεων στην εξωτερική πολιτική του Αλέξη Τσίπρα.
Ο Σημίτης , όπως και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ απέτυχαν παταγωδώς να διαπραγματευθούν τη θέση που τα ίδια τα κόμματα υιοθέτησαν, την σύνθετη ονομασία της τότε ΠΓΔΜ, ουσιαστικά είχαν παραιτηθεί αποδεχόμενα την ήττα τους. Όταν υπογράφηκε η συμφωνία των Πρεσπών, εβδομάδες μετά ο Κώστας Σημίτης έκανε μια αρνητική δήλωση , ότι η εν λόγω συμφωνία ήταν “μη ικανοποιητική”. Ήταν μια δήλωση ντροπής .  
Ο Σημίτης έκανε μια σαφή στροφή υπέρ της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος τον τίμησε ανάλογα. Η συμμαχία τους δεν ήταν καθόλου πατριωτική στην υπόθεση αυτή, αντίθετα είχε σαφέστατο περιεχόμενο, το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.
Τώρα, ας τον κρίνει η ιστορία...