Το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ είναι μια ήττα και για το Δημοκρατικό Κόμμα και για τους δημοσκόπους. Η αύξηση της συμμετοχής στις κάλπες, δεν προήλθε όπως παραδοσιακά συνέβαινε από τους προοδευτικούς πολίτες που ενεργοποιούνται διεθνώς για να αποτρέψουν την άνοδο των ακροδεξιών, αλλά από την ακροδεξιά. Έτσι ο Ντόναλντ Τραμπ επιστρέφει πανηγυρικά στον Λευκό Οίκο καθώς όπως φαίνεται επιτυγχάνει άνετη νίκη. Μέχρι το πρωί της Τετάρτης 6 Νοεμβρίου είχε ήδη 267 εκλέκτορες από τους 270 που χρειάζεται και η καταμέτρηση συνεχίζονταν. Οι πρώτες αντιδράσεις στην Ευρώπη παγωμένες.

Ο Όρμπαν και το φιλοναζιστικό AfD της Γερμανίας χαιρέτησαν τη νίκη Τραμπ. Ωστόσο στο Βερολίνο  και στο Παρίσι, επικρατεί έντονος προβληματισμός. Ο Τραμπ έχει δηλώσει την απέχθειά του στον Ζελένσκι  και στο ΝΑΤΟ, θέλει τερματισμό του πολέμου, θα βάλει δασμούς στα προιόντα από την ΕΕ και την Κίνα και πολλοί φοβούνται παγκόσμια αστάθεια. Η Ελλάδα πιστή στο πολεμικό δόγμα των Δημοκρατικών περιμένει τις πρώτες κινήσεις Τραμπ για να δει τι θα κάνει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει δικό του σχέδιο, απλά περιμένει ένα νεύμα από την Ουάσιγκτον, αλλά όλα είναι τόσο περίπλοκα που κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη.

«Δεν έχει νόημα να παραπονούμαστε. Η Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, πρέπει τώρα να κάνει περισσότερα για την ειρήνη, για την ασφάλεια και την ελευθερία στην ήπειρό μας. Αυτό θα είναι ακριβό και εξαντλητικό. Αλλά πρέπει επιτέλους να ενηλικιωθούμε. Το "Hotel Μαμά Αμερική" τελείωσε», έγραψε σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα «Χ» ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Bundestag Μίχαελ Ροτ (SPD), ενώ σε ανάλογο πνεύμα τοποθετείται και ο αρμόδιος για θέματα εξωτερικής πολιτικής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) Νόρμπερτ Ρέτγκεν: «Ο Τραμπ είναι απρόβλεπτος. Αρχικά δεν ήθελε καν να συναντηθεί με τον Ζελένσκι. Θα αποτελούσε έκπληξη εάν συνέχιζε την στήριξη της Ουκρανίας. Πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να το κάνουν μόνοι τους, άποψη η οποία είναι επίσης δημοφιλής στις ΗΠΑ»,  είπε χαρακτηριστικά.

Δηλώσεις για την επίσπευση της πολιτικής ένωσης της ΕΕ ακούγονται δεκαετίες τώρα, όπως δεκαετίες ακούγονται και οι διαβεβαιώσεις περί στρατιωτικής αυτονομίας της ΕΕ. Η πραγματικότητα είναι ζοφερή. Η ΕΕ χωρίς τις ΗΠΑ θα είναι βαρκούλα στον παγκόσμιο ωκεανό των κρίσεων και ενώ η Κίνα και η Ρωσία διαδραματίζουν όλο και πιο ισχυρό ρόλο στα παγκόσμια πράγματα.  
Οπότε το ερώτημα που εγείρεται είναι: ευρωπαική αρχιτεκτονική ασφάλειας στην οποία όλοι πλέον αναφέρονται θα είναι η άλλη όψη της αρχιτεκτονικής του ΝΑΤΟ ή θα έχει βαθμό αυτονομίας, όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται; και πόσο στοιχίζει αυτό; προφανώς αρκετά τρισεκατομμύρια ευρώ. Αλλά δεν είναι το μόνο ερώτημα. Η ευρωπαική αρχιτεκτονική ασφάλειας θα αφήσει εκτός την Ρωσία και θα συνεχιστεί η ένταση με κάθε τρόπο, αν ουσιαστικά οι ΗΠΑ αποσυρθούν σταδιακά από την στήριξη της Ουκρανίας; τα ερωτήματα θα απαντηθούν με τον καιρό, αλλά ο Τραμπ έχει δικές του θέσεις , τις έχει διατυπώσει δημόσια και δεν είναι καθόλου φιλικές με την ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση θα παραμείνει σταθερά στο άρμα των ΗΠΑ, αυτή είναι αναλλοίωτη θέση του Μητσοτάκη. Αν όμως η οικονομική αστάθεια πλήξει την ΕΕ και οι Βρυξέλλες κινηθούν άμεσα για την οικοδόμηση μιας ευρωπαικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας τι θα κάνει η Αθήνα; το να πατάει σε δυο βάρκες δεν είναι στις ικανότητες του Μητσοτάκη.
Πέραν αυτών, υπάρχει το μεγάλο κεφάλαιο των σχέσεων ΗΠΑ -Τουρκίας και Τουρκίας -Ελλάδας. Πόσο θα επηρεαστούν οι τριγωνικές σχέσεις και κατά πόσο ο Τραμπ θα έχει την βούληση και το σχέδιο να παρεμβαίνει θα φανεί σύντομα. Μάλλον ανησυχία προκαλεί η νέα εικόνα .
Οπότε είναι υποχρεωτικό, η Ελλάδα να αναπτύξει το δικό της εθνικό σχέδιο για μια νέα  εξωτερική πολιτική που θα λαμβάνει υπόψη τις νέες πραγματικότητες. Δηλαδή σταδιακή αποκατάσταση των σχέσεων με την Ρωσία, συνομιλίες με την Τουρκία και ανάπτυξη των σχέσεων με την Κίνα.
Προφανώς πρέπει να περιμένουμε πρώτα τον Τραμπ να οριθετήσει την δική του πολιτική...