Η ήττα του υποψηφίου της ελληνικής μειονότητας Πέτρου  Γκικουρία, που ήταν επιλογή της Αθήνας από την εκλεκτό του Έντι Ράμα Βαγγέλη Τάβο,  θα μπορούσε είναι το μνημόσυνο της μειονοτικής πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης στην Αλβανία. Ο Ράμα μεθόδευσε με μαεστρία την σύλληψη, φυλάκιση και καθαίρεση του Μπελέρη , προκειμένου να ελέγξει τον δήμο, αλλά και να διαλύσει κυριολεκτικά τα απομεινάρια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και τα κατάφερε. Η εξέλιξη είναι ένας θρίαμβος του Ράμα που πέραν των σχεδίων του για τη Χειμάρρα, υπονόμευσε πεντακάθαρα τις προοπτικές των διμερών σχέσεων με την Ελλάδα.

Ο Ράμα έχει στραφεί σε άλλες χώρες, Γερμανία, Ιταλία,  ΗΠΑ, είναι πλέον μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και αδιαφορεί παγερά για το τι λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στην μεταξύ τους αντιπαράθεση για την υπόθεση Μπελέρη, την οριοθέτηση της ΑΟΖ, την μειονοτική πολιτική, ο Ράμα διέλυσε τον Μητσοτάκη επικρατώντας κατά κράτος προς όφελος του ιδίου και της χώρας του, όπως αυτός αντιλαμβάνεται τα συμφέροντα της Αλβανίας.  Ένα κεφάλαιο έκλεισε , άλλα όμως θα ανοίξουν σύντομα..

Καθήλωση και τριβές, αντί πρωτοβουλιών

Οι καταγγελίες παραγόντων της ελληνικής μειονότητας για εξαγορά ψήφων, απειλές και εκβιασμούς δεν συγκινούν συστήματα όπως το αλβανικό, αν δεν συνοδεύονται από ένα πλήρες πολιτικό πλαίσιο αντιδράσεων και συνεπειών που θα καθιστούσαν υποχρεωτική την μεταστροφή του Ράμα. Το γεγονός ότι επί πέντε χρόνια ο Μητσοτάκης απλά  υπάρχει , έχει απογειώσει την αδιαλλαξία του Αλβανού πρωθυπουργού, που στην συνέχεια πέρασε και στην αντεπίθεση με τα γνωστά αποτελέσματα. Όλες οι χώρες του κόσμου, έχουν στρατηγική με σαφές πλαίσιο για την προστασία των μειονοτήτων τους. Η ελληνική κυβέρνηση είναι ανύπαρκτη και μάλιστα όταν έχει να κάνει με μια ιστορική μειονότητα, όπως οι Έλληνες της Αλβανίας.

Στο εξής θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερες περιπλοκές στις ελληνοαλβανικές σχέσεις που θα οφείλονται τόσο στην έξαρση της αλαζονείας του Έντι Ράμα, που θεωρεί πλέον τον Μητσοτάκη ανεπαρκή, όσο και στην φιλοδοξία του Αλβανού πρωθυπουργού να παίξει ηγετικό ρόλο στα βαλκάνια, αξιοποιώντας το αλβανικό στοιχείο στην περιοχή.  Αυτά δηλαδή που ο Ράμα στερεί από την ελληνική μειονότητα, τα διεκδικεί για τους Αλβανούς, στη Σερβία, το Κόσοβο, τη Βόρεια Μακεδονία, ενώ είναι πρόθυμος να κάνει ό,τι παιχνίδι του ζητήσουν οι κεντροευρωπαίοι για να εμφανίζεται ως ισότιμος συνομιλητής τους σε βαθμό που δεν ανησυχεί για το τι λέει η Ελλάδα στην ΕΕ.

Η συμφωνία για παραπομπή της οριοθέτησης της ΑΟΖ στη Χάγη είναι κουρελόχαρτο. Σταδιακά , ο Ράμα νεκρανασταίνει το σχεδόν άφαντο κόμμα των Τσάμηδων μόνο και μόνο για να βάλει ένα ακόμη αγκάθι στις ελληνοαλβανικές σχέσεις, ενώ μέσω της απογραφής και των δημοτικών εκλογών, κάνει ό,τι μπορεί για να απωθήσει την ελληνική μειονότητα στο περιθώριο και τη φυγή.
Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις έχουν ανάγκη από νέες πρωτοβουλίες που θα αναβαθμίσουν τον διάλογο, θα τον κάνουν ειλικρινή με στόχο να υπάρξουν μετρήσιμα αποτελέσματα σε ορισμένο χρονικό πλαίσιο. Η γκρίζα εικόνα βοηθά τον αλβανικό εθνικισμό , αλλά και την ελληνική ακροδεξιά που αντί να σκέφτεται κραυγάζει και ευνοούνται από τις έριδες. Ταυτόχρονα είναι πλέον καιρός η Ελλάδα να άρει το  εμπόλεμο καθεστώς και να αλλάξει το κλίμα . Άλλωστε δεν έχει κανένα νόημα η διατήρησή του, πέραν κάποιων αποζημιώσεων σε Αλβανούς, αν υπάρχουν πλέον ιδιοκτήτες εν ζωή και για κάποιους στην Αθήνα που θέλουν να είναι ανοιχτό το συνοριακό μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας.

Αυτές οι γκρίζες  πλευρές των διμερών σχέσεων, ενίοτε βγαίνουν στο προσκήνιο και ταράζουν τα νερά. Αλλά όσο δεν υπάρχει σαφές πλαίσιο διαβουλεύσεων, στόχος και επιδίωξη αποτελέσματος, αυτά θα συνεχίσουν να συμβαίνουν όλο και πιο έντονα, όλο και πιο δύσκολα διαχειρίσιμα, αν δεν αλλάξουν πολλά στην Αθήνα. Και η τελευταία εξέλιξη είναι το έναυσμα για αλλαγές...