Κάθε φορά που με τη βοήθεια της Δικαιοσύνης η ΝΔ συγκαλύπτει τα σκάνδαλά της , είναι η ίδια που λειτουργεί  ως θώρακας στην εύλογη κριτική που ασκούν ορισμένα ΜΜΕ, νομικός κόσμος και κόμματα. Η σχέση Δικαιοσύνης – δεξιάς χρονολογείται από τον εμφύλιο πόλεμο και μετά και μάλιστα υπήρξαν κραυγαλέα περιστατικά περιφρόνησης του κράτους δικαίου μέχρι σήμερα. Η ίδια η Δικαιοσύνη γνωρίζει ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών έχει καταρρεύσει, αλλά δείχνει να μην την ενδιαφέρει. Είναι κορυφαίο ηθικό πρόβλημα και πρόβλημα δικαίου, αλλά θα έλεγε κανείς ότι έχουν συνηθίσει.
Οπότε εγείρεται ένα κεντρικό, όσο και αμείλικτο ερώτημα. Ναι, η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, είναι όμως ανεξέλεγκτη; δείχνει ότι είναι και ανεξέλεγκτη, γιατί αν υπήρχαν μηχανισμοί ελέγχου και λογοδοσίας που θα παρενέβαιναν, η κατάσταση στη χώρα σίγουρα θα ήταν διαφορετική. Η Δικαιοσύνη έχει εσωτερικούς μηχανισμούς ελέγχου. Δεν έχουμε δει ποτέ να οδηγείται στο εδώλιο ένας εισαγγελέας ή αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ή Εφέτης. Είναι όλοι άσπιλοι και ποτέ κανείς στην διάρκεια της ιστορίας δεν παρανόμησε;.

 Εκ των πραγμάτων πλέον το μείζον είναι πως θα αντιμετωπιστεί, όχι η ανεξαρτησία που είναι δεδομένη, αλλά η εξάρτηση της Δικαιοσύνης από το δεξιό κράτος, γιατί περί αυτού πρόκειται. Η Δικαιοσύνη, είναι πυλώνας της δημοκρατίας, είναι ο πνεύμονας του κράτους δικαίου , είναι το αποκούμπι του αδύναμου. Ισχύει όμως στην πράξη; όχι είναι διάχυτη η εντύπωση ότι οι ισχυροί του χρήματος και της πολιτικής δεν τιμωρούνται ή και όταν τιμωρούνται πέφτουν στα μαλακά ή συχνά βάζουν τις υποθέσεις τους στο αρχείο και τέλος.

Η υπόθεση των υποκλοπών ανέδειξε δομικά προβλήματα της Δικαιοσύνης, προβλήματα εξάρτησης από την κυβέρνηση. Και οι ίδιοι οι λειτουργοί της, η εισαγγελέας Αδειλίνη και ο αντιεισαγγελέας Ζήσης, όπως και πριν ο Ισίδωρος Ντογιάκος νοιώθουν ότι έκαναν το καθήκον τους. Ίσως ναι. Έχουν συμβεί τόσα πολλά στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο, όταν δικαστές, κράτος, παρακράτος και δωσίλογοι συγκρότησαν το μεταπολεμικό κράτος και την μεταπολεμική Δικαιοσύνη.
Είναι ίσως η στιγμή να μελετηθεί σοβαρά το πρόβλημα και να αλλάξουν πολλά στη Δικαιοσύνη, με πρώτη κίνηση την κατάργηση του προνομίου της κυβέρνησης να διορίζει την ηγεσία του Αρείου Πάγου. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να εισαχθεί ένα νέο σύστημα λογοδοσίας που πραγματικά να υπερασπίζεται το κράτος δικαίου, μακριά από κόμματα. Και κυρίως μακριά από αυτό το νοσηρό σύστημα της Δεξιάς, που νοιώθει ασυλία.
Ποιός θα το τολμήσει, πότε θα το τολμήσει. Αν όχι τώρα, πότε;