Ούτε την περίοδο του ψυχρού πολέμου δεν θα γίνονταν τέτοιας έκτασης ψυχολογικός πόλεμος σε έναν αρχηγό κυβερνήσεως, αν ήθελε να επισκεφθεί την Μόσχα, όπως συνέβη με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στο Κρεμλίνο, φωτογραφήθηκε μπροστά από τις σημαίες της προεπαναστατικής Ρωσίας, της ΕΕ και της Ελλάδας.

Το Σύμφωνο Βαρσοβίας ούτως ή άλλως δεν υπάρχει έτσι αναγκαστικά η Ελλάδα παραμένει στο ΝΑΤΟ και έτσι, ο πρωθυπουργός επέστρεψε στην Αθήνα και θα ξαναβρεθεί αντιμέτωπος με τον Σόϊμπλε, την Μέρκελ, τον Ντάισελμπλουμ τον Γιάννη Πανούση, συνεχίζοντας έναν αγώνα επιβίωσης της χώρας. Όπως γίνεται αντιληπτό η φαιδρότητα διαφόρων Ευρωπαίων αξιωματούχων, ξεπέρασε κάθε όριο, αν υποθέσουμε πως όσα εξελίσσονται στην ΕΕ τα τελευταία χρόνια έχουν ένα όριο ασφαλείας. Δυστυχώς δεν έχουν. Όλες αυτές οι επιθέσεις και δήθεν συστάσεις προς τον Αλέξη Τσίπρα δεν είχαν κανένα πολιτικό νόημα. Είχαν όμως επικοινωνιακό. Στόχος είναι  να κάνουν ψυχολογικό πόλεμο σε κάθε διεθνή πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης που δεν είναι της αρεσκείας τους, να την ευτελίζουν, να υποβαθμίζουν την αξία και την θέση της, να  την απαξιώνουν χωρίς ηθική και κανόνες και να κάνουν τους Έλληνες να πιστέψουν ότι εκτός από τον οικονομικό μονόδρομο ,  ο πόλεμός τους, περιλαμβάνει πλέον και τον διπλωματικό μονόδρομο. Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο και έτσι πρέπει να μείνει. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Τσίπρας απάντησαν με ευπρέπεια και κατέστησαν γνωστό σε κάθε κατεύθυνση ότι είναι δικαίωμα, αλλά και καθήκον της κυβέρνησης να κινείται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και κάνει κινήσεις που συμφέρουν τη χώρα και τον λαό. Δεν ήταν αρκετά όμως αυτά. Ότι και να έλεγε ο πρωθυπουργός το σχέδιο απαξίωσης δεν άλλαξε. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως και τα κομματικά στελέχη είχαν μεγάλο περιθώριο να απαντήσουν με τελείως διαφορετικό πνεύμα, ωστόσο δεν ακούστηκε λέξη. Είναι πολύ δύσκολο για τον ΣΥΡΙΖΑ να εκπονήσει ένα σχέδιο διεθνούς επικοινωνιακής πολιτικής , μετά από χρόνια ομφαλοσκόπησης και ακτιβισμού. Αυτό έπρεπε να έχει σχεδιαστεί από το 2012 ώστε σήμερα να μπορεί να απαντά με ευχέρεια σε κάθε συκοφαντική καμπάνια των ευρωπαίων και των εγχώριων συμμάχων τους, που παίζουν ακριβώς τον ίδιο ρόλο, ως προς την εσωτερική πολιτική. Ποτέ όμως δεν είναι αργά, πόσο μάλλον που τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση και έχει περισσότερες δυνατότητες και μηχανισμούς να χρησιμοποιήσει, ώστε , όχι απλά να αμύνεται, αλλά και να αντεπιτίθεται. Αυτό σημαίνει λίγα αλλά ικανά στελέχη και επαγγελματίες της επικοινωνίας,  που θα αναλάβουν αυτό το έργο, σε πλήρη αρμονία με την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ .Το ταξίδι του πρωθυπουργού στη Μόσχα δεν ήταν προετοιμασμένο επικοινωνιακά σε τέτοιο βαθμό, ώστε να απαντά στην καμπάνια των Ευρωπαίων και να αναδεικνύει το στίγμα της προσωπικότητας του πρωθυπουργού και τη σημασία της επίσκεψης. Ωστόσο , ως ένα βαθμό, πέτυχε τον στόχο του που ήταν να καταδείξει το αυτονόητο δικαίωμα της Ελλάδας να παίρνει τις αποφάσεις που θέλει, αλλά απαιτείται χρόνος και συνέχεια ώστε αυτή η εικόνα να εδραιωθεί. Η ελληνορωσική συνεργασία βρίσκεται στα σπάργανα και είναι ανάγκη να αναπτυχθεί με μικρά, σταθερά , αλλά αποφασιστικά βήματα, για να φθάσει με τον καιρό σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο. Τα άλματα ή οι εντυπώσεις που αναπτύσσονται χωρίς να υπάρχει στέρεο έδαφος όπως έρχονται , έτσι και φεύγουν και αφήνουν πίσω τους την αίσθηση του κενού και της αδυναμίας , αυτή η χώρα να προγραμματίσει κάτι σωστό. Υπό αυτό το πρίσμα , ο κ. Τσίπρας σωστά θεωρεί ότι και η ενεργειακή συνεργασία και η αγροτική και η οικονομική θέλουν σωστά και σταθερά βήματα για να αποδώσουν . Αν συμβεί αυτό, σε λίγα χρόνια οι δύο λαοί θα δρέψουν τους καρπούς της συνεργασίας τους.