Του Στράτου Βαλτινού

Κορυφαίοι θεσμοί όπως η βουλή, η Δικαιοσύνη, η ΕΛ.ΑΣ, τα κόμματα η κυβέρνηση και η Εκκλησία,  βυθίζονται κυριολεκτικά στα μάτια και την συνείδηση των πολιτών.  Η κρίση εμπιστοσύνης όμως που αναδύεται από τις δημοσκοπήσεις, σχεδόν όλων των εταιρειών δεν είναι συγκυριακή, δεν οφείλεται μόνο στα Τέμπη, αλλά απλώνεται σαν ιός στην κοινωνία σε πλήθος ζητημάτων της οικογενειακής, επαγγελματικής και κοινωνικής ζωής.  Παρά το γεγονός ότι οι αυθαιρεσίες των εταιρειών δημοσκοπήσεων με “εκτίμηση” ψήφου ή με “σενάρια” ψήφου είναι στα όρια της φαιδρότητας, γεγονός είναι ότι στην πρόθεση ψήφου, κανένα κόμμα , με πρώτη τη ΝΔ δεν φθάνει  καν το  30%.

Ο κατακερματισμός, η ενίσχυση της λαικίστικης ακροδεξιάς , η καχεκτική αντιπολίτευση,  η οργή και η κρίση εμπιστοσύνης φθάνουν σε πρωτοφανή ποσοστά σε όλες τις έρευνες, όπως και η απαισιοδοξία για το αύριο. Μια κυβέρνηση που έκανε ιδεολογία της το χρήμα, το πελατειακό σύστημα, τις παρέες,  το κομματικό κράτος, την ατομική ευθύνη για τον λαό, την μηδενική ευθύνη για την ίδια, την αλαζονεία και τον εμπαιγμό, θερίζει τώρα θύελλες, αλλά συμπαρασύρει  όλους, σαν λάβα .

Οι επόμενοι δύο μήνες θα είναι καταλυτικοί για το πως θα διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό. Το ενδεχόμενο να χάσουν την έδρα τους οι βουλευτές των Σπαρτιατών και να μοιραστούν στα άλλα κόμματα , είναι πιθανό, αλλά θα δημιουργήσει νέα δεδομένα. Τα κόμματα βιώνουν κρίση στρατηγικής, έχουν χάσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, δεν υπάρχει εναλλακτική προοπτική, η βία στη νέα γενιά είναι σημάδι φόβου και ανασφάλειας για το αύριο, η κυβέρνηση είναι μέρος του προβλήματος.  

 Μετά την δημοσκόπηση της Pubblic Issue , ήρθε και η δημοσκόπηση της  Pulse για τον ΣΚΑΙ, σύμφωνα με την οποία  στην πρόθεση ψήφου στις Ευρωεκλογές η ΝΔ συγκεντρώνει 28.5%, ο ΣΥΡΙΖΑ, 13% και το ΠΑΣΟΚ 11.%  δηλαδή συνολικά 52,5%, ενώ άλλες εποχές τα τρία κόμματα ξεπερνούσαν το 70%. Η ακρίβεια είναι ακλόνητη πρώτη σαν το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες,  η ανασφάλεια γιγαντώνεται, ενώ μεγάλα είναι τα ποσοστά της απογοήτευσης και κυρίως της έλλειψης προσδοκίας ότι μπορεί  η κατάσταση αυτή να ανατραπεί. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει αυτή την στιγμή εναλλακτική λύση για τους πολίτες -ψηφοφόρους.
Επειδή η διαρκής ενασχόληση με τους αριθμούς, όσο χρήσιμοι και αν είναι,  μπορεί να αποπροσανατολίσει τους πολίτες, αξίζει η καταγραφή  της πολιτικής πραγματικότητας, όπως αποτυπώνεται στην κυβερνητική πολιτική που καθημερινά βιώνουμε , προκειμένου να διαπιστωθεί που ακριβώς έγκειται το πρόβλημα.

1. Συγκάλυψη σκανδάλων αποποίηση ευθυνών για οποιοδήποτε ζήτημα ανακύπτει. Από τα Τέμπη και τις υποκλοπές, μέχρι την ακρίβεια, η κυβέρνηση δεν ευθύνεται ποτέ. Η οργή είναι εμφανής
2. Καταστολή στο πλαίσιο του δόγματος Νόμος και Τάξη, διάλυση κρατικών δομών, από την ΕΛ.ΑΣ μέχρι τους εισπρακτικούς ή ελεγκτικούς μηχανισμούς, τις συγκοινωνίες, το ΕΣΥ, την παιδεία, αδιαφορία για το στεγαστικό πρόβλημα. Η ΕΛ. ΑΣ δεν είναι σε θέση να προστατεύσει μια γυναίκα, αλλά προστατεύει χιλιάδες άλλους στους οποίους διαθέτει φρουρά χωρίς να την δικαιούνται. Ταυτόχρονα η εργασιακή ανασφάλεια ,  οι χαμηλοί μισθοί, η αβεβαιότητα για το μέλλον και το κόστος ζωής προκαλούν αναστάτωση, κυρίως στη νέα γενιά. .
3. Διατήρηση του πελατειακού καθεστώτος, στήριξη άνευ όρων στο μεγάλο κεφάλαιο που τραυματίζουν την εμπιστοσύνη και προκαλεί οργή και απογοήτευση  ότι μπορεί να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη. Μια ωμή ταξική πολιτική κυριαρχεί στη χώρα.
4. Υπονόμευση του κράτους δικαίου, γεγονός που προκαλεί και οργή και θίγει τις ισορροπίες στην κοινωνία. Η Δικαιοσύνη οφείλει να υπηρετεί τους νόμους, να είναι άτεγκτη και να υπηρετεί το κράτος δικαίου. Η κατάρρευση της εμπιστοσύνης δεν συγκινεί τον πρωθυπουργό, αντίθετα μάλιστα, είναι ο μόνος πολιτικός στην Ελλάδα που καθημερινά δηλώνει ότι εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη. Τυχαίο;
5. Η διατήρηση και ενίσχυση των εξοπλιστικών προγραμμάτων με αρκετά δις ακόμη. Η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ να δοθούν στην Ουκρανία άλλα 100 δις σε όπλα και άλλες ενισχύσεις , πράγμα που σημαίνει ότι για την επόμενη πενταετία, η χώρα μας θα δεσμεύσει ένα ποσό περίπου 1,5 δις ευρώ το χρόνο υπέρ της Ουκρανίας. Αυτά τα χρήματα όμως αν χρησιμοποιούνταν υπέρ της ενίσχυσης του κράτους, των υποδομών, της στέγασης, στις συγκοινωνίες κλπ ούτε τον τρόμο της Θεσσαλίας θα είχαμε , ούτε των πυρκαγιών , ούτε της διάλυσης του ΕΣΥ κλπ.
6. Το κοινωνικό κράτος έχει μείνει πλέον στα χαρτιά. Υπονομεύθηκε, ξεπουλήθηκε , λοιδορήθηκε και δόθηκε ως λάφυρο στην ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά προσοχή: μόνο ότι επιφέρει σίγουρο κέρδος, όπως η ενέργεια , οι υπηρεσίες υγείας, λιμάνια , αεροδρόμια , συγκοινωνίες, εθνικές οδοί. Το κόστος ζωής αρχίζει να γίνεται δυσθεώρητο.

Είναι φανερό, πως πίσω από αυτά τα μεγάλα κεντρικά ζητήματα κρύβονται εκατοντάδες άλλα που επίσης προκαλούν προβλήματα. Ο πρωθυπουργός δεν έχει καμία διάθεση να διορθώσει την πολιτική του. Ούτε που τον ενδιαφέρει να το κάνει. Έχει το δικό του δόγμα και αυτό είναι φανερά αντικοινωνικό.,
Η αντιπολίτευση όμως οφείλει να αλλάξει άμεσα. Είτε να αναλάβει σημαντικές πρωτοβουλίες για να αναδείξει το έλλειμμα εμπιστοσύνης σε όλα τα επίπεδα μεταξύ κοινωνίας -κυβέρνησης -θεσμών, είτε η ίδια να τροποποιήσει την πολιτική της για να εκφράσει κατά τρόπο πολιτικό την οργή των πολιτών και να κερδίσει την εμπιστοσύνη της. Και αυτό απαιτεί τεράστια προσπάθεια και πολιτικούς αγώνες. Που προς το παρόν δεν είναι ορατοί. ...