Του Σωτήρη Σιδέρη

Ο Στέφανος Κασσελάκης με τον γνωστό ναρκισσισμό του θεώρησε πως ο εκτοπισμός της “Πέμπτης Φάλαγγας” από τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή της Ομπρέλας και της ομάδας Αχτσιόγλου,  θα ήταν το τέλος μιας εποχής και ότι ανέτειλε νέα εποχή υπό τον ίδιο. Το είπε μάλιστα στην Κεντρική Επιτροπή πως η διάσπαση ήταν η αρχή της νέας ενότητας. Όχι μόνο διαψεύστηκε, αντίθετα τα διαλυτικά φαινόμενα αυξάνονται. Ο ίδιος εμφανίζει σημάδια “προεδρικής κόπωσης”, καθώς αδυνατεί ηγηθεί και να καθοδηγήσει το κόμμα του και περιορίζεται σε έναν ιδιότυπο , ελιτίστικο ακτιβισμό.

 Η πρόσκληση των βουλευτών στις Σπέτσες, η πρόταση των Ζαχαριάδη, Θεοχαρόπουλου και Ραγκούση για ένταξη στην ομάδα των Σοσιαλιστών του ευρωκοινοβουλίου, οι θολές κορώνες περί πατριωτικής αριστεράς , η απουσία παραγωγής πολιτικής και ένας πρόεδρος που δεν είχε και ούτε θα αποκτήσει ιδεολογική συνοχή, πολιτική κουλτούρα, σχέδιο και ηγετικότητα, επιταχύνουν την εικόνα διάλυσης. Ειδικότερα η πρόταση των τριών για αποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από την Ευρωομάδα της Αριστεράς είναι επίδειξη κυνισμού . Λες και ο ΣΥΡΙΖΑ έλυσε όλα τα προβλήματα που τον οδήγησαν από το 32% στο 17%, ξεπέρασε την διάσπαση και απέκτησε δυναμική ανόδου και το μόνο που του έμεινε ήταν να αποφασίσει σε ποια ομάδα θα ενταχθεί. Δεν είναι στραβός ο γιαλός φυσικά…

Φυσικό ήταν να υπάρξουν αντιδράσεις . Ο ευρωβουλευτής Κώστας Αρβανίτης δήλωσε  ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδρυτικό μέλος της LEFT  ενώ ήρθε και η απάντηση Κασσελάκη μέσω συνεργατών του ότι  «ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ηγέτιδα δύναμη στην Ευρωπαϊκή Αριστερά»
Σημειώνεται ότι οι Κώστας Ζαχαριάδης, Θανάσης Θεοχαρόπουλος και Γιάννης Ραγκούσης  με  κοινή πρωτοβουλία τους ζήτησαν  ο ΣΥΡΙΖΑ,  να  αποχωρήσει  από την Ευρωομάδα της Αριστεράς (Left) στο Ευρωκοινοβούλιο και να ενταχθεί στην Ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (S&D). Κάνουν μάλιστα λόγο για «ώρα γενναίων επιλογών», κάτι που ξενίζει. Γιατί οι γενναίες επιλογές σε αυτή τη φάση, θα μπορούσαν να έχουν σχέση με ένα στρατηγικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη του κόμματος. Ωστόσο δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις, θεωρούν πως η ιδρυτική θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι εκπροσωπεί την ριζοσπαστική Αριστερά δεν ανταποκρίνεται στις εξελίξεις και στην πραγματικότητα και ουσιαστικά προτείνουν την ΠΑΣΟΚοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς το ΠΑΣΟΚ αντέδρασε γιατί ακόμη και αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήθελε να ενταχθεί, το ΠΑΣΟΚ θα πίεζε ώστε να μην γίνει δεκτός στην ίδια ομάδα, ενδεχόμενο που θα οδηγούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε έναν ακόμη εξευτελισμό.

Αλλά στην παρούσα φάση, όλα αυτά μοιάζουν με πολιτική παρωδία. Ο Κασσελάκης δείχνει σημάδια κόπωσης . Δεν δείχνει ικανός να αντιπαρατεθεί πολιτικά με τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη, τον οποίο στο ξεκίνημα του επικοινωνιακού σόου τον θεωρούσε εύκολο αντίπαλο που θα νικούσε και όλα δείχνουν ότι αντί να συμπαρασύρει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια καταιγιστική εξωστρέφεια, όπως υπόσχονταν, μάλλον οδηγείται ο ίδιος σε εσωστρέφεια. Μια κατάσταση που δεν είναι μακριά από την απομόνωση,

Υπό αυτό το πρίσμα οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ανησυχητικές για τον Κασσελάκη και την ομάδα που συνεχίζει να τον στηρίζει. Είναι ωστόσο θέμα χρόνου να εκδηλωθούν νέες κρίσεις στην πορεία προς το συνέδριο. Είναι βέβαιο πως δεν θα μπορέσει να τις αντιμετωπίσει, γιατί δεν αντιμετώπισε μικρότερες κρίσεις , ενώ πολλές τις προκάλεσε ο ίδιος.
Ο Κασσελάκης , είναι επίσης προφανές ότι βρίσκεται σε σύγχυση όσον αφορά το συνέδριο, τις πολλές διαδικασίες που έχει. Ούτε οι συνεργάτες του, πλην του Νίκου Παππά που εργάζεται όμως για τον εαυτό του, μπορούν να τον βοηθήσουν.
Συμπέρασμα: ο Στέφανος Κασσελάκης πορεύεται χωρίς πυξίδα, χωρίς ταυτότητα , χωρίς επάρκεια σε ένα πολυσύνθετο και ιδιαίτερα απαιτητικό πολιτικό περιβάλλον και είναι ζήτημα αν θα μπορέσει να διατηρήσει την ισχύ του τους επόμενους μήνες. Είναι σίγουρο, πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάει στις ευρωεκλογές με τον Στέφανο Κασσελάκη. Την επόμενη ημέρα όμως, αν το αποτέλεσμα δεν είναι θετικό, θα τον περιμένει μια δύσκολη ημέρα..