Του Σωτήρη Σιδέρη

Ο καθένας πήρε το δρόμο του. Θα κριθούν από τον λαό όταν ζητήσουν την ψήφο του. Όμως δεν είναι αυτά τα πρόσωπα του δράματος. Αυτό που βιώνει ο Αλέξης Τσίπρας είναι το χειρότερο σενάριο που θα μπορούσε να φανταστεί για τον εαυτό του. Είναι μια πολιτική τραγωδία. Μετά την παραίτησή του νόμιζε, όπως όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι ένα από τα κορυφαία στελέχη θα ήταν ο επόμενος πρόεδρος και ο ίδιος θα έπαιζε τον ρόλο που του αναλογούσε. Στην πορεία, αθόρυβα τροποποίησε την στάση του και άφησε να διασύρεται η Έφη Αχτσιόγλου ότι δήθεν τον υπονόμευε. Τελικά θα τα φορτωθεί όλα.

Ο Κασσελάκης τον εγκαλεί για το μνημόνιο και ας το υπερασπίζονταν  ο ίδιος όσο και ο Μητσοτάκης. Η Ομπρέλα τον κατηγορεί ότι ρευστοποίησε τον ΣΥΡΙΖΑ επιβάλλοντας το αρχηγικό μοντέλο, ότι ευθύνεται για τις ήττες και ότι τελικά παρέδωσε ένα κόμμα σε υπαρξιακή κρίση. Έκανε συναντήσεις χωρίς σχέδιο και σχεδόν, έγινε μέρος του προβλήματος. Ταυτόχρονα, ο Κασσελάκης μέσα σε χρόνο ρεκόρ δημιούργησε κλίμα διάλυσης που δεν κατάφερε να αποτρέψει, ούτε καν να παρακολουθήσει ο Τσίπρας. Αλλά το φινάλε δεν έχει γραφτεί ακόμη.

Εκτιμήσεις , λάθη τακτικής και προσδοκίες

 Οι διαδικασίες για την ίδρυση νέου κόμματος , έχουν ήδη αρχίσει και δεν αποκλείεται ο αριθμός των βουλευτών που θα ενταχθούν να αυξηθεί. Ο Αλέξης Τσίπρας στις επαφές που έκανε με τους εκπροσώπους των τάσεων ήθελε να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο, αλλά για μια ακόμη φορά συνομίλησε με τα πρώην στελέχη του χωρίς να έχει σχέδιο ενότητας και ανασύνταξης του ΣΥΡΙΖΑ. Με συστάσεις περί ενότητας και αόριστες, πατρικού τύπου  συμβουλές δεν γίνεται διαχείριση κρίσης. Ήταν επόμενο , για μια ακόμη φορά , ο πρώην πρωθυπουργός να εμφανιστεί ανέτοιμος να παίξει τον ρόλο του ενοποιητικού παράγοντα. Και έτσι απλά, ξεπεράστηκε από τα γεγονότα.  Αν όμως υπάρχει ακόμη περιθώριο και σε περίπτωση που ο Τσίπρας θελήσει να παρέμβει, οφείλει να παρουσιάσει και προτάσεις με στόχους και να τους θέσει όλους στη δοκιμασία της αποδοχής ή της απόρριψης στο συνέδριο. Ούτε αυτό έχει σκεφθεί όμως, γιατί αν το είχε σκεφθεί κάτι θα γνωρίζαμε, ωστόσο, ο χρόνος υπάρχει.
Μέχρις ενός σημείου ήταν πολύ βολική η θεωρία ότι η Αχτσιόγλου και η Ομπρέλα υπονόμευσαν τον Τσίπρα, τελικά όμως τα γεγονότα επιβεβαίωσαν ότι ο Τσίπρας αν δεν υπονόμευσε, ανέχθηκε σε απαράδεκτο βαθμό τις επιθέσεις κατά της Αχτσιόγλου . Γι αυτό και συναντήθηκε με τον Νάσο Ηλιόπουλο. Το γεγονός αυτό περιορίζει , αλλά δεν εξαφανίζει τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει ο Τσίπρας. Η τελευταία του ευκαιρία είναι το συνέδριο. Αν δεν εμφανιστεί καν θα περάσει στο περιθώριο. Αν εμφανιστεί για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, θα συμβεί το ίδιο. Αν όμως έχει ένα σχέδιο που μπορεί να οδηγήσει σε θετικές διεργασίες την Αριστερά ενόψει των ευρωεκλογών, τότε μπορεί να αλλάξει την εικόνα του. Έχουν μείνει αρκετοί από τους συνεργάτες του στον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να μπορεί ακόμη να τους επηρεάσει.Αρκεί να μην ενεργήσει με κριτήριο τις συμπάθειες ή τις αντιπάθειες , αλλά με κριτήριο το μέλλον της Αριστεράς που τόσο έχει ανάγκη η κοινωνία, όπως αποδεικνύεται από την διακυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το πρόβλημα πλέον είναι τεράστιο για τον Τσίπρα. Όχι γιατί ευθύνεται για κάθε τι που συμβαίνει , για κάθε λέξη ή αθλιότητα εκστομίζουν διάφοροι. Ευθύνεται γιατί δεν θέλησε να περιορίσει έγκαιρα τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ, να συνεργαστεί με όλους, αντί να απωθεί και το κόμμα και τα στελέχη στο περιθώριο και να αποφασίζει μόνος με τους δικούς του, πράγμα που προσπαθεί να ακολουθήσει και ο Κασσελάκης. Σταδιακά ο Τσίπρας θα γίνει μέρος του προβλήματος, αν δεν είναι ήδη. Οπότε η στάση ουδετερότητας ούτε πειστική είναι, ούτε παραγωγική.

Ο νέος πρόεδρος έχει δύο επιλογές. Ή θα διαχωρίσει όπως φαίνεται να επιδιώκει τον “δικό του” ΣΥΡΙΖΑ από την ιστορία του κόμματος για να εμφανίσει κάτι νέο ή θα ενσωματωθεί πλήρως στην επικοινωνιακή τακτική του , η οποία κάποια στιγμή θα τον εξουθενώσει, γιατί τα ποσοστά πέφτουν με ταχύτητα και ο ίδιος έχει χάσει την όποια δυναμική είχε, μάλλον κατασκευασμένη.
Ο Αλέξης Τσίπρας θα βλέπει τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ από το 17% να κατρακυλούν. Θα βλέπει το κόμμα του να αποσυντίθεται. Θα βλέπει ότι η ταυτότητά του από γκρίζα που ήδη ήταν , διαλύεται στον άνεμο της ρευστοποίησης. Θα βλέπει δίπλα του στα έδρανα της βουλής αυτούς με τους οποίους έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Θα είναι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ενός κόμματος που θα είναι αγνώριστη. Χωρίς πυξίδα, χωρίς ενέργεια, χωρίς όραμα , χωρίς σχέδιο.

Στο ιστορικό πλαίσιο, οι ήττες χαλύβδωναν την Αριστερά. Οι διασπάσεις είχαν πάντα το στοιχείο της τραγικότητας , αλλά και της ελπίδας. Η ενότητα ήταν πάντα το ζητούμενο, οι διασπάσεις είναι συστατικό στοιχείο της ιδεολογικής διαπάλης τάσεων . Φράξιες, ομάδες, αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις, υπόγεια και φανερά ρεύματα και επιδιώξεις ασκούσαν πάντα τρομοκρατική επίδραση, στην εικόνα και την πολιτική της. Πράγματα που είναι εντελώς άγνωστα στη δεξιά
Αν όπως πιστεύουν κάποιοι, ο ΣΥΡΙΖΑ, όσοι έχουν φύγει και όσοι έχουν μείνει, έχουν πιάσει πάτο, αυτό σημαίνει πως το επόμενο βήμα μπορεί να είναι θετικό. Πως , γιατί , πότε και με ποιούς; θα δείξει...