Πέρασαν 50 χρόνια απο την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ηταν η τελευταία ηρωική στιγμή της νεώτερης ιστορίας της χώρας, ηταν η τελευταία στιγμή που θυμίζει την αγωνιώδη πορεία μιας χώρας, μιας κοινωνίας ενός έθνους, να υπάρξει , να επιβιώσει, να κερδίσει τη δική του θέση στην παγκόσμια κοινότητα.   Στην συνέχεια ζούμε πράγματα που δεν είναι και τόσο ...ηρωϊκά, πολλές φορές η νοσταλγία έγινε άλλοθι για τις πράξεις που ακολούθησαν. Το Πολυτεχνείο αγαπήθηκε απο τον ελληνικό λαό, δεν αγαπήθηκε ποτέ απο την δεξιά. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωτος πρωθυπουργός μετά τη χούντα, δεν έκανε ποτέ καμία δήλωση ή έστω αναφορά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Ακόμα και σήμερα η δεξιά παράταξη, οι δεξιών απόψεων πολιτικοί, διανοούμενοι, παράγοντες, αναζητούν τρόπους να υποβαθμίσουν την σημασία του σε οτι αφορά την πτώση της χούντας, υποβαθμίζουν την αντιχουντική δράση συνοικά των ελλήνων, υποστηρίζουν οτι το Πολυτεχνείο δεν ηταν ο καθοριστικός παράγοντας για την πτωση της χούντας. Οι πιο ακραίοι υποστηρίζουν οτι δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο.   Οι εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, δεκαετίες τώρα, αποτελούν ευκαιρία για να αμαυρώσουν τη σημασία του, με κάθε τρόπο. 
Η ιστορία έτσι κι αλλιώς έχει γραφτεί, ζει και θα ζει στην συλλογική μνήμη.