Του Σωτήρη Σιδέρη

Προς τι η έκπληξη της εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Δώρας Αυγέρη ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος “χωρίς ουσιαστικά να διαψεύσει το ρεπορτάζ των «New York Times», κάλυψε πλήρως τον Άδωνι Γεωργιάδη για τις «ειδικές σχέσεις» με την Huawei και τα δώρα που φέρεται να λάμβανε από την κινεζική εταιρεία;”. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η ΝΔ έχουν καλύψει τα πάντα επί σειρά ετών, το ρολόϊ ή τα τάμπλετ θα τον εμπόδιζαν; η ουσία όμως δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στην διάχυση της εικόνας πολιτικής σήψης που αποπνέει το καθεστώς Μητσοτάκη .

Ένα πρόβλημα που πήρε νέες διαστάσεις από την “υπόθεση Βελόπουλου”. Η Ελλάδα βιώνει ίσως το πιο μεγάλο στάδιο παρακμής, καθώς τα θεσμικά αντίβαρα της δημοκρατίας, Ανεξάρτητες Αρχές, Κοινοβούλιο, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ,είτε υπολειτουργούν, είτε δυσλειτουργούν, είτε είναι παθητικοί παρατηρητές της πορείας της χώρας προς τον εκφυλισμό. Ο μεγάλος φόβος είναι επίσης ότι όταν εκφυλίζονται τα συστήματα δεν κερδίζει πάντα η Δημοκρατία, αλλά οι υπονομευτές της και οι Εφιάλτες που καραδοκούν...

Γεγονότα που τρομάζουν

 Πως  να εξηγηθεί αλλιώς η δήθεν άγνοια του εκπροσώπου στις ερωτήσεις για την παροχή φορολογικής ασυλίας στον Βελόπουλο , που σύμφωνα με δημοσιεύματα ήταν η αιτία της υπερψήφισης της κυβερνητικής πρότασης για το ΕΣΡ, όταν μάλιστα επί΄48 ώρες τα σχετικά δημοσιεύματα οργιάζουν;
Υποθέσεις σκανδάλων και διαφθοράς μένουν μακριά από τη Δικαιοσύνη. Και ο πιο καλόπιστος αντιλαμβάνεται ότι κάτι νοσηρό συμβαίνει.  Από την παγκόσμια πρωτοτυπία, την έρευνα ενός εισαγγελέα που απεφάνθη περί των αδιευκρίνιστων λογαριασμών κορυφαίων παραγόντων της ΝΔ και την συνακόλουθη “προστασία” της κυβέρνησης προς Αβραμόπουλο -Γεωργιάδη, μέχρι τις υποκλοπές,  την ασυλία των τραπεζιτών,  την Αγαπηδάκη, τα δώρα στον Γεωργιάδη και τον Βελόπουλο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του επιδεικνύουν σοκαριστική αδιαφορία για το μείζον πρόβλημα της διαφθοράς, της διαφάνειας και της πολιτικής ηθικής. Ακόμη και αν δεν υπάρχει απόδειξη εμπλοκής , ο πρωθυπουργός όφειλε να  είναι ο πρώτος που θα μιλήσει, θα πάρει θέση, θα στείλει μηνύματα, ακόμη και στην Δικαιοσύνη να στείλει υποθέσεις. Φυσικά , για να δώσει το καλό παράδειγμα, πρώτα απ όλα όφειλε να απομακρύνει από την κυβέρνηση και τη ΝΔ κάθε υποψία.

 Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, είτε η Δικαιοσύνη απλά δεν υπάρχει, είτε κλείνει τα μάτια. Οι καταγγελίες για την στάση της ακόμη και εντός βουλής είναι γνωστές στο Πανελλήνιο.
Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα είναι πολιτικό. Η ανάγκη για μια πολιτική , κάθαρσης είναι όσο ποτέ αναγκαία. Η Ελλάδα νοσεί, βουλιάζει σε πολυεπίπεδες κρίσεις .  Η Δικαιοσύνη, ένας μέρος της φυσικά,  είτε αδρανεί, είτε στηρίζει αυτό το σύστημα, γιατί σε αντίθετη περίπτωση η χώρα θα ήταν διαφορετική. Τελευταίο και κραυγαλέο κρούσμα είναι οι αποκαλύψεις για προνομιακή μεταχείριση, ουσιαστικά για φορολογική ασυλία,  του προέδρου της Ελληνικής Λύσης Βελόπουλου, ο  οποίος ψήφισε το πραξικόπημα στην ΑΔΑΕ, στηρίζοντας την κυβέρνηση Μητσοτάκη.Αυτά έχουν δημοσιευθεί , δεν είναι μυστικά.

 Έχουμε να κάνουμε με φαινόμενα σήψης που διαβρώνουν την κοινοβουλευτική δημοκρατία και τους θεσμούς της , υπό το απλανές βλέμμα των ΜΜΕ, της όποιας διανόησης  και των κοινωνικών φορέων. Ο  νομικός κόσμος, καλλιτέχνες, συγγραφείς, θα μπορούσαν να αντιδράσουν. Ο εκφασισμός του δημόσιου βίου, απειλεί και την πολιτική και την κοινωνική ομαλότητα.
Αυτή η κυβέρνηση δεν θα κάνει το παραμικρό βήμα. Είναι όμηρος συμφερόντων και δεν έχει ούτε την θέληση, ούτε τη δύναμη να αλλάξει το παραμικρό. Πολιτικό και σύστημα και κοινωνίες που δεν αντιμετώπισαν έγκαιρα αυτά τα φαινόμενα, κατέρρευσαν με πάταγο και μέσα σε κοινωνικές εντάσεις. Γιατί η διαφθορά οδηγεί σε μια νέα κατάσταση, στην πορεία γίνεται σύστημα, έχει δυνατότητες αυτοπροστασίας και όταν κάποιος πολιτικός ή κόμμα θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα αντιδρά. Τώρα όμως είμαστε αντιμέτωποι με την παθητική κατάσταση που έχει ήδη οδηγήσει σε εθνικό τέλμα.

Η χώρα δεν αναπτύσσεται, δεν προοδεύει. Τα νέα παιδιά φεύγουν αηδιασμένα, οι έντιμοι επιχειρηματίες αδυνατούν να επιβιώσουν. Οι μισθωτοί, οι επιστήμονες δεν μπορούν καν να επιβιώσουν. Η πολιτική επιδομάτων δεν είναι τυχαία, αντίθετα είναι η ερμηνεία αυτής της κατάστασης. Ένα pass για κάθε ζήτημα για να ελεγχθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις.
Αν δεν υπάρξουν συλλογικές αντιδράσεις, νέες δυνάμεις που θα θέσουν το πρόβλημα στην σωστή τους βάση και θα οργανώσουν την αντεπίθεση, αν δεν υπάρξουν κόμματα που θα βάλουν το θέμα ως πρώτη προτεραιότητα, η κρίση θα προκαλέσει τρομακτικά εκφυλιστικά φαινόμενα . Είμαστε δηλαδή προ των πυλών της αποσύνθεσης, ως κοινωνία, ως πολιτικό σύστημα και ως κράτος...