Του Στράτου Βαλτινού

Με την έξαψη ενός ανθρώπου που δεν νοιώθει την ανάγκη να  κατανοήσει   τους κανόνες που διέπουν την εξουσία του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά δήλωσή του ανακοίνωσε   την “επιστροφή σε μία αγαπημένη μου συνήθεια”, του εβδομαδιαίου απολογισμού του για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Η πρώτη του επιστροφή μετά τις διακοπές όμως, συμπίπτει με την  συνεχιζόμενη τραγωδία της πυρκαγιάς που κατέστρεψε , ίσως ανεπανόρθωτα το δάσος της Δαδιάς. 

Απτόητος στα όρια της απρέπειας, ο πρωθυπουργός περιέγραψε τις πυρκαγιές ως ουδέτερος και όχι ως υπεύθυνος πολιτικός ηγέτης. Η φράση του ότι “  σήμερα δυστυχώς, ξαναβρισκόμαστε στη σκιά της μεγάλης δοκιμασίας των πυρκαγιών” και η αναφορά του ότι  “αν επέλεγα δυο λέξεις για να σηματοδοτήσω τη δεύτερη τετραετία μας είναι «μεταρρυθμιστική επιτάχυνση», δείχνουν την ιδεολογική του ακαμψία”. Ο Μητσοτάκης με πρωτοφανή αλαζονεία και υποκρισία μας λέει ότι έδωσε  “μάχες με τις ουρές στο κτηματολόγιο και τη κατάληψη των αιγιαλών…”  Ο μονόλογος ενός πολιτικού καιροσκόπου προκαλεί την κοινή λογική και δείχνει να απολαμβάνει το 41%, όπως ένας ιεροκήρυκας το κήρυγμά του....

Ο μονόλογος και  η αντιπολίτευση

 Δεν είναι φυσικά, ούτε η πρώτη , ούτε η τελευταία φορά που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να είναι εκτός τόπου και χρόνου. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι. Έχει πλήρη συναίσθηση της ισχύος της προπαγάνδας, θεωρεί ενδεχομένως ότι αφού με αυτή την τακτική κέρδισε τις εκλογές, μπορεί να συνεχίσει δια παντός να το κάνει χωρίς ενοχές.  Αυτό προκύπτει ολοφάνερα, από την φράση του: “έχουμε απόλυτη επίγνωση ότι το 41% που μας δώσατε δεν είναι λευκή επιταγή αλλά ισχυρό αίτημα να αλλάξουμε όσα μας ταλαιπωρούν, όσα μας πληγώνουν και όσα μας θυμώνουν”.

Ο άνθρωπος που βλέπει τα δάση να καίγονται επειδή ο ίδιος είναι ανίκανος  ή δεν έχει επίγνωση των αναγκών του τόπου και δεν έχει την παραμικρή περιβαλλοντική ευαισθησία , που προκαλεί θυμό και αγανάκτηση, που ταλαιπωρεί και πληγώνει , θέτει τον εαυτό του υπεράνω των προβλημάτων. Η Ελλάδα επί των ημερών του αλλάζει , αλλά προς το χειρότερο. Και αρνείται να αποδεχθεί την πραγματικότητα, αυτό που ο κοινός άνθρωπος αντιλαμβάνεται . Ότι ο πρωθυπουργός όχι μόνο δεν  αναλαμβάνει τις ευθύνες που αναλογούν στο 41%, αντίθετα υπονομεύει και αυτή την λαική βούληση, χλευάζοντας όσους του καταλογίζουν ευθύνες. Κανείς δεν τον ψήφισε για να λέει ψέματα , να υποκρίνεται και να παίζει με τα προβλήματα της χώρας , χάριν των προσωπικών του φιλοδοξιών.

Αυτό το διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας την φράση της δήλωσής του ότι :« αντίπαλός μας σήμερα είναι τα προβλήματα της κοινωνίας και του τόπου. Και είναι δύσκολος αντίπαλος, με τον οποίον παλεύουμε κάθε μέρα. Βλέπουμε τα προβλήματα, ακούμε τον κόσμο και πάντα προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή λύση...”

 Εκεί που ακόμη και ο Βοναπάρτης θα σκέφτονταν δύο φορές τι να πει, ο Μητσοτάκης δεν διστάζει. Και η παθητικότητα της κοινωνίας , την οποία γνωρίζει και εκμεταλλεύεται του κλείνει το μάτι να συνεχίσει. Μέχρι πότε ; άγνωστο. Ίσως για πολύ λίγο, ίσως για πολύ. Και η αντιπολίτευση, αντί να αντεπιτίθεται , βρίσκεται συνολικά σε καταστολή. Ο ΣΥΡΙΖΑ και  το ΠΑΣΟΚ, βιώνουν εσωτερικές κρίσεις και κρίσεις πολιτικής, το ΚΚΕ υπάρχει σαν μοναστήρι, το ΜεΡΑ 25 χάθηκε, ακόμη και η ακροδεξιά του δίνει ώθηση.
Η ελπίδα πλέον επικεντρώνεται στον ΣΥΡΙΖΑ και στην εκλογή του νέου προέδρου. Ότι δηλαδή μπορεί να υπάρξει αντίδραση και αναγέννηση.