Η διαρκής γλωσσοπλασία στην πολιτική , είναι η άλλη όψη της κενότητας. Δηλαδή ακατάσχετη λογοδιάρροια σε καλά ζωγραφισμένο περιτύλιγμα που κατά προτίμηση να λάμπει. Και μέσα από αυτή την καλοφορεμένη και καλοτυλιγμένη κενότητα να νομίζεις ότι υπερβαίνεις τις μικρότητες του μάταιου τούτου κόσμου και να αναδεικνύεις τα ιδεώδη. Κάπως έτσι συμπεριφέρεται ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, πατέρας της Ζωής Κωνσταντοπούλου ότι κάνει δηλώσεις, για την ακρίβεια στάζει χολή κατά του Αλέξη Τσίπρα.

Την ίδια επιθετικότητα κατά του πρώην πρωθυπουργού επιδεικνύει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Όταν όμως ο Τσίπρας ανέδειξε την επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας στο κορυφαίο αξίωμα, εκείνο της προέδρου της Βουλής, προφανώς ήταν άγγελος και μεγάλος πολιτικός. Έκτοτε και αφού όλες οι πτέρυγες της βουλής ανακουφίστηκαν όταν άκουσαν την πρόταση για την εκλογή του Νίκου Βούτση αντί της Κωνσταντοπούλου , η ρητορική έγινε σκέτο δηλητήριο. Για μια ακόμη φορά ο Νίκος Κωνσταντόπουλος με δήλωσή του στην “Απογευματινή’, εκεί βρήκε βήμα θα πείτε, επιτίθεται άνευ λόγου και αιτίας στον Τσίπρα, προφανώς επειδή τα δεξιά ΜΜΕ, θέλουν να διατηρούν το δηλητηριώδες κλίμα εναντίον του Τσίπρα. Στη δήλωσή του ο Κωνσταντόπουλος αναφέρει:

“ Ο  κ. Τσίπρας και οι ακόλουθοί του συγκατένευαν σε όλα, χειροκροτώντας τον αρχηγισμό του. Υιοθέτησαν και εφάρμοσαν, με υπολογιστική ευκολία, το αμοραλιστικό στερεότυπο ότι στην πολιτική όλα επιτρέπονται κι ο πολιτικός είναι ο ικανός για όλα καταφερτζής. Χωρίς αρχές και όρια, από τον άκρατο κι άκριτο τακτικισμό, στον αντιπολιτικό λαϊκισμό, κι από εκεί στην αποκαθήλωση και την αυτοκαταστροφή των ειδώλων. Από ζηλωτές των αρμών της εξουσίας, μοχλευτές του ίσκιου τους και των κατάλοιπών τους».

Φυσικά είναι αδύνατον να βγάλει συμπέρασμα κανείς τι εννοεί ο ποιητής.  Για τον “άκρατο και άκριτο τακτικισμό” και τον “αντιπολιτικό λαικισμό” και από εκεί “ στην αποκαθήλωση και την αυτοκαταστροφή των ειδώλων;”. Όχι δεν βγαίνει κανένα πολιτικό συμπέρασμα, ούτε υπάρχει λογική. Το μόνο που μένει είναι μια συμπλεγματικού τύπου κριτική γιατί ο Τσίπρας κατάφερε ό,τι δεν μπόρεσε ο ίδιος ο Κωνσταντόπουλος επί 10 και πλέον χρόνια πρόεδρος του Συνασπισμού  και στο πρώτο στάδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι να απορεί κανείς με τις διαρκείς μεταμορφώσεις των ανθρώπων. Αλλά άλλο η κριτική, άλλο η διαφωνία και η αντίθεση και άλλο η χολή. Υπάρχει και διαφορά , υπάρχουν και όρια.

Μπλέξαμε με τις οικογένειες...