Του Σωτήρη Σιδέρη

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν θρησκεία και ο Νίκος Μαραντζίδης ο προφήτης του, θα ήταν ελκυστικό ένα σύνθημα που θα παρέπεμπε στον Παράδεισο, μάλιστα γήϊνο. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικό κόμμα που κάνει προτάσεις, έχει εχθρούς και φίλους, ενώ ο ανεκδιήγητος Μαραντζίδης, ο εμπνευστής αυτής της ανοησίας,  είναι το κενό που απεχθάνεται η φύση, πόσο μάλλον η Αριστερά.  Ένα πολιτικό κόμμα, συγκρούεται με συμφέροντα, δέχεται και κάνει πόλεμο , με λίγα λόγια η πολιτική είναι μια αρένα χωρίς έλεος.

Ο  Αλέξης Τσίπρας  και μερικά από τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασαν το οικονομικό  πρόγραμμα και έδωσαν υποσχέσεις για μια καλύτερη Ελλάδα. Το σύνθημα “Ευημερία για όλους” είναι η ειρωνική ηχώ μιας κατά τα άλλα καλής προσπάθειας. Ένα κόμμα, κάποιους υπερασπίζεται περισσότερο, κάποιους λιγότερο και άλλους, τους ισχυρούς υποτίθεται,  θα πολεμήσει. Το να  συγκλίνει  η Ελλάδα με την ΕΕ όπως ειπώθηκε, αλλά χωρίς ευρωπαική πολιτική είναι αέρας κοπανιστός. Ιδιαίτερα μετά την εξαφάνιση Κατρούγκαλου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καν ένα στέλεχος, έστω για μια μεταβατική περίοδο που να παρεμβαίνει στην εξωτερική πολιτική και φυσικά στα ευρωπαικά ζητήματα, κενό ιδιαίτερα αντιληπτό αυτές τις ημέρες. Και έχουμε πάνω από 15 ημέρες μπροστά μας…

Τι εργάτης και υπάλληλος, τι εφοπλιστής...

Οι θέσεις που ανέπτυξε ο Τσίπρας και τα στελέχη του κόμματος δεν έχουν προβλήματα, αντίθετα μπορεί να πει κανείς ότι αν οι πολίτες αφιέρωναν λίγο χρόνο για να ενημερωθούν έγκυρα, θα αντιλαμβάνονταν ότι τους αφορά. Ότι το πρόγραμμα αυτό, μπορεί να βελτιώσει τη ζωή τους. Το γεγονός αυτό όμως ακυρώνεται από το “ευημερία για όλους” , που θυμίζει ρομάντζο και όχι πολιτική δράση, είναι ανεδαφικό και δεν ταιριάζει σε ένα προοδευτικό κόμμα. Γιατί απλά προσπαθεί να μιμηθεί τα νεοφιλελεύθερα δόγματα ισοπέδωσης της κοινωνίας, ότι όλοι είναι καπιταλιστές, επιχειρηματίες και έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες. Παραμύθια δηλαδή.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα κακέπτυπο του δόγματος “καπιταλισμός για όλους” που έχει προ πολλού καταρρεύσει με πάταγο , με ανισότητες, φτώχεια, με στέρηση ελευθεριών και βασικών αγαθών και οδηγεί σε εξαθλίωση δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Με απλά λόγια όταν ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού πληθυσμού δίνει αγώνα επιβίωσης ακούγεται σαν ειρωνεία το “ευημερία για όλους”
Ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του έθεσε ορισμένες σημαντικές πλευρές στο τραπέζι και είναι και αξιόπιστες. Μίλησε για την υποβάθμιση της Ελλάδας κάτι που αποτυπώνεται σε όλους τους δείκτες , όπως στις χαμηλές αμοιβές, στην απορρύθμιση του συστήματος εργασίας, στην κάκιστη κατάσταση του ΕΣΥ, στον τομέα των επενδύσεων (που δεν αφήνουν παραγωγικό αποτύπωμα), στη χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών κοινωνικού κράτους, στην απαξίωση των δημόσιων υποδομών, στην ψηφιακή υστέρηση, στο πρόβλημα στέγης κλπ

Σε αντίθεση με τον διαβρωτικό νεοφιλελευθερισμό της ΝΔ που θα συνεχίσει να κατατρώει τις σάρκες του κοινωνικού κράτους, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολιτική για την κοινωνία. Αλλά ο τρόπος πλέον που επιχειρεί να αλλάξει την ιεράρχηση είναι λάθος. Η απόσυρση από τον διάλογο βασικών αξιών, όπως οι θεσμοί, το κράτος δικαίου, οι ελευθερίες δεν θα του δώσουν ώθηση. Μια αλλαγή είναι λογική, προσθήκες ώστε να συμπεριληφθούν πολλά ζητήματα σε σχέση με την πρώτη προεκλογική εκστρατεία είναι λογικές. Άλλο αυτό και άλλο η ανατροπή της ατζέντας.
Οι ημέρες που απομένουν θα είναι δύσκολες. Μπορεί οι ψηφοφόροι να επηρεάζονται από προπαγάνδα, από τα ΜΜΕ, από υποσχέσεις και ψεύδη, αλλά το ένστικτο υπάρχει και αυτό και τους επηρεάζει. Όταν έχουν ένα κόμμα που θα επιμείνει στις αρχές του και θα προσθέτει νέες σίγουρα θα βελτιώνει τις επιδόσεις του. Όταν όμως στρογγυλεύει τις αξίες και τις αρχές του, όταν προσπαθεί να μιμηθεί και όχι να πρωτοπορήσει, δεν έχει και πολλές πιθανότητες να ανακάμψει.

Υπό αυτό το πρίσμα, το να ενορχηστρώνει έστω και ως ένα βαθμό την επικοινωνιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ο Νίκος Μαραντζίδης είναι μια ήττα αρχών και ταυτότητας που ήδη φαίνεται . Χρόνος και για το καλύτερο και για το χειρότερο υπάρχει πάντως….