Του Σωτήρη Σιδέρη


Η πολιτική παρακμή “συμπορεύεται” με την παρακμή της δημοσιογραφίας. Ραδιόφωνα , ιστοσελίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί , συναγωνίζονται σε ρηχότητα, σε κατευθυνόμενες εκπομπές και κυρίως συνεντεύξεις. Κύριο μέλημα και βασική ερώτηση , αν ο Ανδρουλάκης θα συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα . Δηλαδή , επικρατεί πλήρης αδιαφορία, μια νοσηρή κατάσταση στα ΜΜΕ όπου το κύριο μέλημα είναι η ανάδειξη των προσωπικών επιλογών και αποφάσεων λίγων ανθρώπων και όχι τα προβλήματα της κοινωνίας. Είτε συνεργαστούν, είτε όχι , τι είναι αυτό που θα αλλάξει στο εκρηκτικό πρόβλημα στέγης των νέων;. Που χωρίς σταθερή δουλειά, με μισθούς στα όρια της φτώχειας, δεν πρόκειται ποτέ να οργανώσουν τη ζωή τους σε μια υγιή και σταθερή βάση. Αδιάφορα όλα αυτά. Πως θα αντιμετωπιστεί το εκρηκτικό πρόβλημα της ακρίβειας, της καθήλωσης των μισθών, η κρίση  στην υγεία, την ενέργεια, οι ιδιωτικοποιήσεις  κλπ; Το θέμα  γι αυτούς,  είναι αν υπάρξει κυβέρνηση συνεργασίας και όχι  τι είδους κυβέρνηση θα υπάρξει , με ποιο πρόγραμμα, με ποιες δεσμεύσεις.  Καθόλου τυχαίο, η διαπλοκή βάζει την ατζέντα. .,.

Οι ραδιοφωνικές εκπομπές είναι στα όρια της διαφήμισης των προσώπων που καλούν για συνεντεύξεις. Πρωτογενές ρεπορτάζ δεν υφίσταται πλέον. Δηλαδή οι δημοσιογράφοι να πηγαίνουν στη δουλειά τους, στα γεγονότα να  καλύπτουν γεγονότα. Έχουν πλέον περιοριστεί σε τηλεφωνικές συνεντεύξεις , στερεότυπες ερωτήσεις και παίρνουν απαντήσεις χωρίς ενδιαφέρον για πράγματα μάλιστα που δεν γνωρίζουν καλά. Το αν υπάρχει Δικαιοσύνη, αν υπάρξει ΕΣΥ, αν υπάρχει δίκαιη κατανομή πλούτου, αν υπάρχουν ανισότητες, αν υπάρχει διαφθορά στην κυβέρνηση, στην ΕΛ.ΑΣ στους θεσμούς, είναι ζητήματα που δεν ερευνώνται , δεν τα προσεγγίζει κανείς , ούτε κατά διάνοια.
Η τηλεοπτική δημοσιογραφία βουλιάζει προ πολλού. Ουσιαστικά μιλάμε για δελτία Τύπου και κομματικά non paper που μεταδίδονται χωρίς καν σχολιασμό και διόρθωση. Η κυβέρνηση της ΝΔ κατάφερε , με την συνεργασία των ιδιοκτητών των ΜΜΕ να τραυματίσει ολοκληρωτικά την αξιοπιστία της ελληνικής δημοσιογραφίας. Κανείς δεν εμπιστεύεται και κανείς δεν αξιολογεί ως έγκυρα ή επιδραστικά τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Ωστόσο πολίτες χωρίς γνώσεις ή μεγάλης ηλικίας επηρεάζονται πολύ πιο εύκολα από τη νέα γενιά ή όσους είναι στοιχειωδώς ενημερωμένοι. Πέραν αυτών το αδιανόητο εύρος της λογοκρισίας ή της απόκρυψης ειδήσεων είναι η απόλυτη συνταγή της κατάρρευσης της ελληνικής δημοσιογραφίας .

Προφανώς και δεν ενδιαφέρονται να διορθώσουν την κατάσταση, γιατί αυτή τους βολεύει. Προφανώς και οι αλήθειες, ο πλουραλισμός τους αφήνουν αδιάφορους. Είναι εθισμένοι στις διαπλεκόμενες σχέσεις και σε αυτές θα επιμείνουν. Αν αυτό διαβρώνει τη Δημοκρατία αδιάφορο. Και με χούντα πάλι στα πράγματα θα είναι .
Είναι όμως καθήκον των προοδευτικών κομμάτων που είναι και τα θύματα αυτής της κατάστασης να αντιδράσουν. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι θέλει κυβέρνηση συνεργασίας και όχι π.χ. αυτοδυναμία, τότε πρέπει να πει τι νόμο για τα ΜΜΕ θα φέρει. Φυσικά το ίδιο ισχύει για τον Νίκο Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ. Ο οποίος έχει ήδη γκρίζα εικόνα στην κοινωνία, θέτει όρους , αλλά πραγματικούς όρους δεν θέτει, κάνει μάλιστα ότι δεν κατοικεί σε αυτή την χώρα. Δηλαδή να πει τι είδους κυβέρνηση θέλει και όχι ποιον θέλει. Και όχι με τίτλους, αλλά να μιλήσει για το περιεχόμενο μιας συνεργασίας.
Η λειτουργία των ΜΜΕ, ακριβώς επειδή αγγίζει και την ποιότητα της Δημοκρατίας , επιδρά στις συνειδήσεις, διαμορφώνει κλίμα, επιδρά και ενίοτε καθοδηγεί, προβλέπεται και από το Σύνταγμα . Οπότε ας μην προσποιούνται όλοι ότι δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Ξέρουν πολύ καλά. Και οφείλουν να μιλήσουν δημόσια για όλα .
Το πρόβλημα των ΜΜΕ είναι τόσο σοβαρό, όσο και ποια κυβέρνηση θα έχουμε στις 22 Μαίου