Του Σωτήρη Σιδέρη

Η συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου την Πέμπτη 9 Μαρτίου ανέδειξε με ενάργεια την κατάσταση πολιτικού εκτροχιασμού, ουσιαστικά, εκτός τόπου και χρόνου,  στην οποία βρίσκεται ο πρωθυπουργός.  Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδιώκει να κερδίσει πολιτικό χρόνο, διοχετεύοντας την πληροφορία ότι οι εκλογές θα γίνουν μετά το Πάσχα, αρχές Μαϊου ίσως, αλλά είναι τόσο αναξιόπιστος,  που αύριο μπορεί να ακούσουμε άλλο σενάριο, πέραν του ότι η ηττοπάθεια τον καθοδηγεί πλέον. Η αναβολή των εκλογών, επίσης, στοχεύει στην κοινωνική αποσυμπίεση, αλλά αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη φαντασίωση.  Ήδη υπάρχει αλλαγή κλίματος στη χώρα, εκτιμάται όμως ότι μετά το Πάσχα, το αντικυβερνητικό κλίμα και  οι κινητοποιήσεις θα πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας ενόψει της Εργατικής Πρωτομαγιάς και οι διεκδικήσεις θα γίνουν πολύ πιεστικές.  Η επίθεση στους συνδικαλιστές αποκάλυπτε ακριβώς αυτόν τον φόβο.
Η δήλωση επίσης,  ότι απομένουν δέκα νομοσχέδια είναι η προφανέστατη αγωνία να ικανοποιηθούν συμφέροντα και να επιστρέψει η συζήτηση στις παροχές. Αλλά είναι ορατό ότι, μετά τις διαδηλώσεις,  ότι η οργή συναντάται διεκδικήσεις , ενώ  τα αιτήματα και η ανάγκη για αλλαγή  θα οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές που θα έχουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος.

Το ρήγμα και η κρίση εμπιστοσύνης

Υπό τη νέα εκδοχή “όλοι μαζί φταίμε”, αν και για πρώτη φορά αναγνώρισε  το προφανές  παγκοσμίως,  ότι την πρώτη ευθύνη φέρει η κυβέρνηση και όχι η αντιπολίτευση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να γενικεύσει το πρόβλημα των ευθυνών. Κάθε λίγο αλλάζει πλαίσιο, καθώς το ένα μετά το άλλο να επικοινωνιακά τεχνάσματα αποτυγχάνουν παταγωδώς. Πληροφορούμενος προφανώς και το αρνητικό κλίμα που αποτυπώνεται σε κάποιες δημοσκοπήσεις, ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή στους υπουργούς του και τα στελέχη της ΝΔ να μην επιχειρούν συμψηφισμούς. Πέρα από το γεγονός ότι δεν τον συμφέρουν πλέον γιατί δεν μπορεί να είναι αυτή η επίσημη κυβερνητική πολιτική, ο Μητσοτάκης είναι αντιμέτωπος με μια πολυπαραγοντική κρίση. Κρίση εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του. Κρίση στη ΝΔ που αναζητά πλέον μια νέα ταυτότητα που υπό τις παρούσες συνθήκες είναι αδύνατον να βρει και κρίση στις σχέσεις με την κοινωνία. Η τελευταία είναι μείζονος πολιτικής σημασίας, γιατί η  κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνίας -κυβέρνησης εδραιώνεται και όταν εδραιώνεται είναι μη αναστρέψιμη. Οπότε η αναβολή των εκλογών θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκά ο πρωθυπουργός.
 
       

Εκλογές  ταυτότητας

Μετά τις διαδηλώσεις, οι πολιτικές εξελίξεις έχουν ήδη άλλα χαρακτηριστικά. Δηλαδή οι πολίτες δεν αρκούνται πλέον στην καταδίκη της κυβέρνησης για την τραγωδία των Τεμπών αλλά θέτουν ζήτημα γενικότερης λειτουργίας της κυβέρνησης και του κράτους, αλλά ταυτόχρονα διατυπώνουν πλήθος αιτημάτων ολόκληροι κλάδοι εργαζομένων που επί τέσσερα χρόνια βρίσκονταν σε κατάσταση σιωπητηρίου.
Κατά συνέπεια, η ένταση θα κλιμακώνεται και στο σημείο αυτό καλείται η αντιπολίτευση, ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ να επιδείξει την αναγκαία πολιτική εφυϊα ώστε , να μην επιτρέψει στη ΝΔ και την κυβέρνηση να υπονομεύσουν το νέο κίνημα και ταυτόχρονα να παρουσιάσει το δικό του πειστικό πρόγραμμα για την επόμενη ημέρα. Νέα οικονομία, κράτος δικαίου, ποινικός κώδικας, ιδιωτικοποιήσεις , δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, επιχειρήσεις και δημόσιες  επενδύσεις , να αναδείξει δηλαδή μια υγιή πολιτική πρόταση που θα αντικαταστήσει μια πολιτική λαφύρων . Ουσιαστικά θα είναι εκλογές για την ταυτότητα της χώρας, καθώς είναι γνωστή η τεράστια άνοδος της ακροδεξιάς, ενώ η ασυδοσία του κεφαλαίου γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη για την κοινωνική συνοχή και την σταθερότητα.

Η άποψη ότι ο πρωθυπουργός είναι εκτός πραγματικότητας δεν είναι σχήμα λόγου. Προκύπτει από τα δικά του λόγια  στο υπουργικό συμβούλιο. Είναι ο ίδιος που ηγείται της χώρας επί 4 χρόνια και μιλά για το κράτος ο άνθρωπος που το μετέτρεψε σε λάφυρο . Ιδού η αναφορά του :

«Πιστέψτε με, προσωπικά γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολη είναι αυτή η μάχη. Το έμαθα καλά όταν ως απλός βουλευτής είχα έρθει σε σύγκρουση με «εργατοπατέρες» της δικής μας παράταξης ή όταν ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης πάλευα για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων εν μέσω πάρα πολλών αντιδράσεων. Δεν έκανα πίσω τότε, δεν θα κάνω πίσω τώρα. Πρόκειται για μία αντιπαράθεση διαρκείας, που είδαμε πόσες παγίδες κρύβει. Είναι ένας πόλεμος με το σκοτεινό κράτος του αναχρονισμού. Ένα κράτος το οποίο κατά καιρούς μπορεί να παίρνει -ας είμαστε ειλικρινείς- διάφορα κομματικά χρώματα, αλλά που παραμένει βαθύ, γιατί έχει δομηθεί επί δεκαετίες πάνω σε κατεστημένες νοοτροπίες. Πάνω σε συστημικές αδράνειες, σε μικροπολιτικά τερτίπια και δυστυχώς σε ανεύθυνες συμπεριφορές».

«Είναι το προβληματικό κράτος το οποίο σας ζητώ να ανατρέψουμε και θα το ανατρέψουμε, σε όποιον τομέα και αυτό εκδηλώνεται, όσα εμπόδια και αν συναντήσουμε» .
Το τελευταίο στάδιο αυτής της πορείας θα είναι δύσκολο . Κάθε λέξη το δείχνει. Χωρίς αφήγημα, χωρίς ηγετική ομάδα, χωρίς σχέδιο, απλά αυτοσχεδιάζει και μας πηγαίνει σε ορολογία προδικτατορική, για να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του. Αλλά το 2023 δεν είναι 2019 και αυτό ο Μητσοτάκης δεν το έχει καν καταλάβει...