Και ο Πούτιν και ο Ερντογάν, χρόνια τώρα, χρησιμοποιούν τα δικαστήρια για να εξοντώνουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Τον πρώτο όμως η Δύση τον έχει επικηρύξει, τον δεύτερο τον στηρίζει, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις. Είναι μια κραυγαλέα στάση χωρίς αρχές και αξίες, όπου κυριαρχούν τα συμφέροντα.   Ο ρωσικός αναθεωρητισμός είναι εγκληματικός, ο τουρκικός ανεκτός. Κάπως έτσι ο δυτικός κόσμος γίνεται πλέον αντιληπτός ως μια σέχτα κοινών συμφερόντων, ενίοτε εγκληματικών και όχι ως δύναμη με αρχές. Η υποκρισία είναι ο κανόνας της και όχι η εξαίρεση. Ας γνωρίζουμε οριστικά και αμετάκλητα στην Ελλάδα πως ό,τι συμβεί στις σχέσεις μας με την Τουρκία, η Δύση, δηλαδή η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα πάρουν αποφάσεις με βάση τα δικά της δόγματα και όχι το Δίκαιο.  Από την άλλη πλευρά όμως  φαίνεται,  πως η τελευταία απόπειρα του Ερντογάν να εξοντώσει τον δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Ιμάμογλου, αφύπνισε κόσμο και  εκδηλώθηκε ισχυρό κίνημα υποστήριξης, ενώ αναμένεται η εκδίκαση της έφεσης. Είναι προφανές ότι ο Τούρκος πρόεδρος νοιώθει πολύ ανασφαλής και προσωπικά και πολιτικά. Οι ανασφαλείς ηγέτες, είτε ο Πούτιν, είναι ο Ερντογάν,  είναι επικίνδυνοι ηγέτες και για τη χώρα τους και για τον γεωπολιτικό τους περίγυρο.

Οι όψεις του Ερντογάν

Πάντα υπάρχει και η άλλη όψη. Σε αντίθεση με την Ρωσία που είναι ιστορικά μια χώρα με εσωστρεφές στα όρια της μυστικοπάθειας σύστημα, η Τουρκία είναι διαφορετική λόγω των εξαρτήσεών της και της μακρόχρονης σχέσης της με τους δυτικούς θεσμούς. Έτσι, ο κεμαλικός δυτικός προσανατολισμός παρά την ήττα που έχει υποστεί , διατηρεί ισχυρά στοιχεία εξωστρέφειας σε κοινωνικό επίπεδο. Αυτό ήθελε να καταστρέψει ο Ερντογάν στο πρόσωπο του Ιμάμογλου. Ίσως, ο Τούρκος πρόεδρος να διέβλεψε ότι η πολύχρονη καχεξία της αντιπολίτευσης να βρει έναν πολιτικό αντίπαλο που να μπορεί να τον νικήσει , τελείωσε με την προώθηση του Ιμάμογλου. Οπότε, η ενστικτώδης αντίδραση του Ερντογάν, δεν ήταν να φροντίσει να γίνει καλύτερος , αλλά να καταστρέψει τον Ιμάμογλου, να μην μπορεί καν να είναι υποψήφιος στις εκλογές του επομένου έτους. Φαίνεται πως και  κάποιες οι δυτικές πρεσβείες στην Άγκυρα καλοβλέπουν τον Ιμάμογλου, για δικούς τους λόγους.

Οι κινήσεις του Ερντογάν στο εσωτερικό της Τουρκίας δείχνουν έναν ηγέτη που νοιώθει φόβο και ανασφάλεια. Άλλο τι δείχνει, άλλο τι πραγματικά είναι. Είναι απολυταρχικός σίγουρα και δεν θα αφήσει κανέναν να τον νικήσει, εύκολα ή δύσκολα. Είναι πανέξυπνος χωρίς καμία αμφιβολία. Επίσης έχει εγκαθιδρύσει πλέον το δικό του σύστημα στην Τουρκία που για να το ξηλώσει ο διάδοχός του, όταν υπάρξει διάδοχος, θα παλέψει πολύ. Ωστόσο ο Τούρκος πρόεδρος ξέρει επίσης ότι η δημοφιλία του έχει ατονήσει σημαντικά, ότι το σύστημά του, προκαλεί αντιπαραθέσεις σε κοινωνικό επίπεδο, ότι οι εχθροί του είναι σχεδόν όσοι και οι φίλοι του. Ακριβώς γι αυτό ανησυχεί τώρα περισσότερο απ ότι στο παρελθόν. Ακόμη και αν νικήσει ο Ερντογάν, ξέρει ότι θα είναι η τελευταία του θητεία. Οπότε θέλει να εκλεγεί για να φροντίσει ο ίδιος και για τον διάδοχό του και για την ασφάλεια τη δική του και της οικογένειάς του και για την διαφύλαξη των δογμάτων του, στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική.

Είναι βέβαιο πως μια νέα κατάσταση στην Τουρκία θα αλλάξει πράγματα, αλλά θα πάρει χρόνο να αλλάξει πολλά. Στο πλαίσιο όμως αυτό θα πρέπει να προσέχουμε τις επιλογές της αντιπολίτευσης. Ο Ιμάμογλου έχει διακηρύξει ότι διαφοροποιείται έναντι του Ερνντογάν στην εξωτερική πολιτική και μάλιστα έναντι της Ελλάδας. Φυσικά , άλλο πράγμα η τωρινή του θέση, άλλο τι θα κάνει ως πρόεδρος. Ακόμη κι έτσι όμως , τώρα που ο Ιμάμογλου σχεδόν  απογειώνει τη δημοτικότητα και η αντιπολίτευση φαίνεται να βρίσκει το βηματισμό του μέσω του αυτού,  θα πρέπει να προσέξουμε τις κινήσεις του και τα λόγια του, ως στοιχεία που θα μας χρησιμεύσουν στο μέλλον.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις για την εξουσία στην Τουρκία μας αφορούν. Από εκεί θα προκύψουν νέες πολιτικές, ευχάριστες ή δυσάρεστες. Οπότε η υπόθεση Ιμάμογλου είναι πολύ σημαντική και για την Ελλάδα και για την περιοχή.