Σπύρος Σουρμελίδης

Αυτή τη φορά οι ομάδες της Ασίας και της Αφρικής δείχνουν για τα καλά τα δόντια τους, στους ισχυρούς της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Η Σαουδική Αραβία νίκησε την Αργεντινή, η Ιαπωνία την Γερμανία, η Τυνησία την Γαλλία, το Μαρόκο το Βέλγιο και η Ιαπωνία την Ισπανία. Το ποδόσφαιρο, είναι  υπόθεση ευρωπαϊκή, γιατί εδώ συγκεντρώνονται οι μεγάλες επενδύσεις, υπάρχει η καλύτερη οργάνωση, τα μεγάλα προπονητικά κέντρα , η ευρωπαϊκή κοινωνία αγαπά το ποδόσφαιρο όσο τίποτα άλλο, όπως η Αμερική αγαπά το μπάσκετ. Όμως οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι επενδύουν στα  παιδιά της Λατινικής Αμερικής και της  Αφρικής. Τα καλύτερα ταλέντα της ποδοσφαιρομάνας νότιας Αμερικής, παίζουν στην Ευρώπη, αγοράζονται από μικρές ηλικίες από τα ευρωπαϊκά σωματεία. Και το ίδιο συμβαίνει και με τα ταλέντα από την Αφρική. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι  «λεγεωνάριοι», είναι αυτοί που φτιάχνουν εθνικές ομάδες σε όλες της Ηπείρους.

 Ακόμα και στην Εθνική Βραζιλίας ή της Αργεντινής, παίζουν οι λεγεωνάριοι από τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Ο Μέσι, ο Νευμάρ, ο Ρισαρλισον, ο Βινίσιους, ο Σεζούς, ο Ντι Μαρία και άλλοι, μεγάλωσαν ποδοσφαιρικά στην Ευρώπη. Η σχέση είναι αμφίδρομη και αλληλοτροφοδοτούμενη. Ακόμα και χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, οι ΗΠΑ ή η Αυστραλία έχουν στις εθνικές τους ομάδες παίκτες που επαγγελματικά παίζουν σε ομάδες της Ευρώπης. Σημαίνει αυτό ότι οι παίκτες γνωρίζονται, οι ποδοσφαιριστές της Σενεγάλης δεν αντιμετωπίζουν με δέος τους Γερμανούς ή τους Ισπανούς.  Η αφαίμαξη ταλέντων από την Ευρώπη, δημιουργεί θέματα σε εθνικά πρωταθλήματα ακόμα και στην Λατινική Αμερική. Τα εθνικά πρωταθλήματα της Βραζιλίας ή της Αργεντινής δεν προσελκύουν τόσες επενδύσεις όπως στην  Ευρώπη, ούτε υπάρχει το ίδιο θέαμα. Όμως οι εθνικές ομάδες και αυτών των χωρών ευνοούνται. Γιατί σ αυτές παίζουν  οι καλύτεροι,  που είναι δοκιμασμένοι στα καλύτερα πρωταθλήματα που πράγματι βρίσκονται στην Ευρώπη. 

Είναι η παγκοσμιοποίηση και σε όποιον αρέσει.

Γίνεται φανερό ότι και το ποδόσφαιρο δεν θα μείνει μόνο στα χέρια των Ευρωπαίων και των λατινοαμερικανών, που έχουν την πρωτοκαθεδρία. Το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν για δεκαετίες υπόθεση 4 ομάδων: Βραζιλίας (5 Κύπελλα), Γερμανίας (4 Κύπελλα), Ιταλίας (4 Κύπελλα) και Αργεντινής (2 Κύπελλα). Εμφανίστηκαν οι Γάλλοι με δυο Κύπελλα (1998 και 2018) και οι Ισπανοί (2010). Πλησιάζει η ώρα που τα παιδιά της Αφρικής (ή της Ασίας) θα αλλάξουν την ιστορία; Είναι μάλλον νωρίς να το δούμε αυτό. Όμως υπάρχουν οι ισχυρές ενδείξεις, πως τα παιδιά της Αφρικής ούτε φοβούνται ούτε έχουν κάτι να ζηλέψουν από τις εθνικές ομάδες της Ευρώπης ή της Λατινικής Αμερικής. 

Το γεγονός ότι φέτος το Μουντιάλ γίνεται για πρώτη φορά σε αραβική χώρα (και μάλιστα σε μια μικρή γεωγραφική χώρα, με πολλά λεφτά όμως) είναι μια ένδειξη ότι το ποδόσφαιρο  δεν μπορεί να μείνει υπόθεση κάποιων λίγων χωρών. Οσα σκανδαλώδη  και αν έχουν συμβεί  για να πάρει το Κατάρ την διοργάνωση, δεν αλλάζει η επίδραση της παγκοσμιοποίησης και στο ποδόσφαιρο.