Του Στράτου Βαλτινού

Όταν οι απόντες από οποιοδήποτε εθνικό ή κοινωνικό αγώνα προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την απουσία τους ή να υποβαθμίσουν τους αγώνες,  απλά αποκαλύπτουν τον μικροπρεπή χαρακτήρα τους, ενώ αποκαλύπτονται επίσης και τα ιδεολογικά συμπλέγματα που τους καθοδηγούν.  Αυτή η  εκτίμηση , ταιριάζει γάντι με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο οποίος μιλώντας στο συμβούλιο του Δήμου Δελφών είπε το αμίμητο για την επέτειο του Πολυτεχνείου: “Ενωμένη η νεολαία μας τότε, μακριά από τις όποιες κομματικές ή πολιτικές προτιμήσεις, αγωνίστηκε για Δημοκρατία και Ελευθερία”. Μόνο ένας άσχετος ή αποχρωματισμένος ιδεολογικά, πολιτικά και κοινωνικά θα είχε αυτή την άποψη ή κάποιος που δεν αγωνίστηκε ποτέ και για τίποτα, άρα τον βολεύει η  δήθεν  αθώα γενίκευση και η ισοπέδωση.  Άλλωστε η παράταξή του νοιώθει την εξέγερση του ΄73 σαν αγκάθι στα ιδεολογικά πλευρά της και κάνει χρόνια τώρα αγώνα να την υποβαθμίσει γιατί θεωρεί από  από εκεί προέρχεται η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς . Άσχετα αν αυτό είναι σωστό ή λάθος.

Γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε και χρώμα και κατεύθυνση σαφώς αντιαμερικανική και αντιΝΑΤΟϊκή και το σύνθημα “ψωμί , παιδεία , ελευθερία” δεν το φώναξαν ποτέ εκπρόσωποι της Δεξιάς. Ούτε διανοήθηκε ποτέ κανείς από τη δεξιά παράταξη να συμμετάσχει σε μια εξέγερση που είχε στο στόχαστρό της τις ΗΠΑ που ήταν υπεύθυνες για το πραξικόπημα του 1967 και την επταετή δικτατορία.  Άλλωστε το γεγονός ότι μετά την πτώση της δικτατορίες πλήθος αξιωματούχων της Χούντας ενσωματώθηκε στη ΝΔ είναι η καλύτερη απόδειξη για την απόσταση που υπήρχε μεταξύ της ηγεσίας της δεξιάς και των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου.

Κατά συνέπεια, πάντα κατά την προσφιλή τακτική του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανεμίζει μια  ουδέτερη λευκή σημαία  , που στόχο έχει να υποβαθμίσει και την εξέγερση του Πολυτεχνείου και να ισχυριστεί ότι η δεξιά συμμετείχε στην εξέγερση. Συντηρητικοί φοιτητές με σαφή αντιχουντικό προσανατολισμό υπήρχαν στο Πολυτεχνείο, όχι όμως με καθοδήγηση και με συμμετοχή της παράταξής τους, όπως ήταν οι φοιτητές του Ρήγα Φεραίου και της ΚΝΕ στη συνέχεια, αλλά και πολλοί κεντρώοι.
Για μια ακόμη φορά ο Μητσοτάκης σιγοντάρει την ακροδεξιά του πτέρυγα, για μια ακόμη φορά είναι εκτός κλίματος και με τόσο φτηνά επιχειρήματα που εξανεμίζονται μόλις εκφωνούνται.
Τι μένει; η αδυναμία του πρωθυπουργού να είναι πρωθυπουργός που σέβεται έστω ορισμένα ιστορικά γεγονότα και τις αλήθειες που τα περιβάλλουν. Τουλάχιστον στις μεγάλες ς και δύσκολες στιγμές ,  ένας πρωθυπουργός δεν μετατρέπεται σε οπαδό, αλλά σε ηγέτη. Δυστυχώς όμως για τον Μητσοτάκη και την ελληνική κοινωνία, όσο πιο δύσκολες γίνονται οι στιγμές που περνάμε , τόσο πιο μικροπρεπής γίνεται ο ίδιος...