του Σπύρου Σουρμελίδη 

Τα αυτάρεσκα χαμόγελα και οι σέλφι, πάνω απο τα  καμμένα στρέμματα, πάνω απο τις καταστραμμένες περιουσίες, προκαλούν,  συγχρόνως όμως ξεστρατίζουν την συζήτηση από τα όσα ζωτικά πρέπει να μας απασχολούν. Το ερώτημα είναι “γιατί καιγόμαστε;” και όχι “γιατί χαμογελούν και αλληλοσυγχαίρονται;” ο Μητσοτάκης και τ άλλα παιδιά.  Είτε χιονίζει, είτε βρέχει, είτε καίγονται τα δάση, είτε αλωνίζουν οι Τούρκοι στο Αιγαίο, οι κυβερνώντες αλληλοσυγχαίρονται πανηγυρίζοντας αυτάρεσκα: “Πετύχαμε... πέρασε και αυτό...γλυτώσαμε τα χειρότερα”. Είναι θέμα επικοινωνίας, είναι θέμα αντίληψης, το πιστεύουν πραγματικά; Η στάση αυτή εκτός όλων των άλλων δείχνει  πως δεν ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με την ουσία,  αλλά με την διαχείριση  των πραγμάτων και των συνεπειών τους.  

 Η επικοινωνία της ...επιτυχίας                                                                    

«Μπορώ να πω με βεβαιότητα έχοντας αποκτήσει μία σχετική εμπειρία  έχοντας διαχειριστεί τις περσινές πυρκαγιές, πως υπάρχει ένα πολύ καλύτερο επίπεδο οργάνωσης και συντονισμού σε σχέση με αυτό που συνέβαινε στο παρελθόν….» . Η πρωθυπουργική  δήλωση, παρόντος του χαμογελαστού αρμοδίου υπουργού Χρήστου Στυλιανίδη,   αποτελεί μνημείο διασκέδασης της αποτυχίας. Μοιάζει να λέει “είμαστε πολύ καλοί και ας αποτύχαμε”. Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να παραδεχτεί  ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά.  Έχει στρατό επικοινωνιολόγων και ΜΜΕ  που στηρίζουν τη θέση του και την στάση του, ωραιοποιώντας ή αποκρύβοντας την πραγματικότητα. Όμως οι αριθμοί, οι εικόνες, τα γεγονότα, και πάνω απο όλα η εμπειρία των ανθρώπων και το αποτέλεσμα  τον διαψεύδουν.  Πέρυσι στην Βόρειο Εύβοια, φέτος στην Πεντέλη, στο Ρέθυμνο, στο δάσος της Δαδιάς, ή στην Λέσβο.     
Η κυβέρνηση μετά την τραγική εμπειρία στο Μάτι, εχει δωσει ιδιαίτερο βάρος στην εκκένωση οικισμών και χωριών. Κάτι που πράγματι σώζει ζωές. Αυτό όμως δεν μειώνει  το βάρος, το αποτέλεσμα της καταστροφής για το περιβάλλον και για την οικονομική υποδομή της χώρας. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η Βόρεια Εύβοια.  

Τι έχουν τα έρμα και ...καίγονται; 

Ναι, αυτό που μας απασχολεί, είναι το ερώτημα “γιατί κάθε πυρκαγιά πλέον είναι μια τεράστια καταστροφή;” Και είναι αυτό στο οποίο πρέπει να επικεντρωθούμε, αν φυσικά μας αφήσουν η αυταρέσκεια και ο μικροκομματισμός της κυβέρνησης.    

Πράγματι η κλιματική αλλαγή είναι σημαντικός παράγοντας. είναι όμως αναμενόμενος, έχει προβλεφθεί. Ναι, όλες οι μεσογειακές χώρες υποφέρουν  (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία κα). Καμία χώρα μόνη της δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτόν τον αντικειμενικό παράγοντα. 

Μπορεί όμως να διαχειριστεί τον εαυτό της, δηλαδή την οργάνωση της για τις αντικειμενικές συνθήκες. Και  είναι αυτό που δεν κάνει η Ελλάδα ή μάλλον το κάνει πλέον με λάθος τρόπο.

Οι πυρκαγιές καταστρέφουν την Ελλάδα όλο και χειρότερα απο δεκαετία σε δεκαετία.  

Το αστικό περιβάλλον έχει καταπιεί το δάσος. Υπάρχουν δάση που έγιναν περιαστικά επειδή η πόλη μπήκε στα δάση (καταπατήσεις, παράνομες και εγκληματικά παράλογες αδειοδοτήσεις κα).

Ο βιασμός της φύσης ξεκίνησε απο τα ρέματα, τις κοίτες των ποταμών και επεκτάθηκε σε παραλίες και δάση. Εκτός όλων αυτών εγκαταλείφθηκε το δάσος. 

Η δασική υπηρεσία έγινε ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός. Ήρθε μάλιστα η στιγμή , το 1998, που η πυρόσβεση δόθηκε στην Πυροσβεστική, με ταυτόχρονη κατάργηση  της δασοπυρόσβεσης.

Η όποια πρόληψη για τα δάση, εξαφανίστηκε , η δε πυρόσβεση ανατέθηκε σε ένα Σώμα που ξέρει να σβήνει αστικές φωτιές.  Ένα Σώμα που δεν ζει στο δάσος, δεν υπάρχει με το δάσος, αλλά το επισκέπτεται όταν βλέπει την φωτιά. Τότε όμως είναι ήδη αργά. 

Ο κεντρικός σχεδιασμός (αυτός που υπάρχει τέλος πάντως) εχει αναδεχθεί σε "Θεό"  της δασοπυρόσβεσης. Σε όλο τον κόσμο όμως η πυρόσβεση και η δασοπυρόσβεση έχουν τοπικά χαρακτηριστικά. Βεβαίως οι ευθύνες είναι κεντρικές, ο κεντρικός σχεδιασμός είναι η αρχή των πάντων. Οι υποδομές, τα υλικά, οι γνώσεις , τα μοντέλα, όλα αυτά και πολλά ακόμα σχεδιάζονται κεντρικά. Εξειδικεύονται όμως τοπικά. Χωρίς την συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της τοπικής Δασικής Υπηρεσίας, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε πρόβλεψη, ούτε δασοπυρόσβεση.

Αυτή η συζήτηση γίνεται απο επιστήμονες που κανείς δεν τους ακούει και κυρίως δεν θέλει να τους ακούσει η σημερινή κυβέρνησης. Η οποία αγαπά  συγκεκριμένους επιστήμονες όπως π.χ. τον κ. Συνολάκη. 

Η βαρβαρότητα της σκοπιμότητας 

Και στην περίπτωση της πολιτικής προστασίας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφάρμοζε την πολιτική της “ισοπέδωσης”  .

Ισοπέδωσε ότι βρήκε, καλό ή κακό, προκειμένου να αποδείξει ότι επί ΣΥΡΙΖΑ όλα ήταν καταστροφή και κυβέρνηση Μητσοτάκη ξαναέφτιαξε την Ελλάδα. 

Το έκανε π.χ. στο υπουργείο Μετανάστευσης. Θα μπορούσε να το αλλάξει, επέλεξε να το καταργήσει και στην συνέχεια αναγκαστικά να το ξαναφτιάξει. 

Το έκανε και στην  Πολιτική Προστασία.  Ότι βρήκε το πέταξε, μαζί και την Έκθεση Γκολντμάγιερ (ένα συνολικό σχέδιο μετά το Μάτι), χωρίς να κάνει κάποιες ουσιαστικές δομικές αλλαγές. Άλλαξε πρόσωπα, έδωσε γαλόνια σε εκλεκτούς. Και στην συνέχεια ακύρωσε και τον εαυτό της, αφού ο Στυλιανίδης φτιάχνει άλλο σχεδιασμό απο τον Νικ Χαρδαλιά.  Δεν ακούμε κάτι ουσιαστικό, βλέπουμε μόνο χαμόγελα αυταρέσκειας πάνω απο την καταστροφή και λόγια περί ...επιτυχίας.                                                                                              .

Οπότε  το ερώτημα “γιατί καιγόμαστε;” δεν πρόκειται να απαντηθεί, τουλάχιστον όχι  από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.