Αντί ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας να αξιοποιήσει το προσωπικό εφαρμόζοντας ένα σχέδιο που πραγματικά θα ωθούσε την Ελλάδα σε έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή και θα αντιμετώπιζε προκλήσεις και απειλές, τοποθέτησε  ειδικό απεσταλμένο, για τα  Δυτικά βαλκάνια , χωρίς να συντρέχουν σοβαροί λόγοι.   Και όχι μόνο αυτό. Αν ήθελε να αξιοποιήσει καλύτερα το προσωπικό του υπουργείου του θα αποφάσιζε επιτέλους να προχωρήσει στις μετακινήσεις πρέσβεων που εκκρεμούν από τον περασμένο Μάρτιο με αποτέλεσμα δεκάδες διπλωμάτες να είναι εγκλωβισμένοι σε πρεσβείες ή στην Κεντρική Υπηρεσία. Η πολλαπλή καθήλωση του ΥΠΕΞ και σε πολιτικό και σε υπηρεσιακό επίπεδο είναι ένα σοβαρό πρόβλημα σε περίοδο κρίσης για την ασφάλεια της χώρας και την διπλωματία της. Με απόφασή του ο Ν. Δένδιας τοποθέτησε την πρέσβη στο Βουκουρέστι  Σοφία Γραμματά ως ειδική απεσταλμένη για τα  Δυτικά βαλκάνια. Είναι άξια αλλά οι  εμπλοκές και τα προβλήματα πολλά. Μια κυβέρνηση ορίζει ειδικό απεσταλμένο , αν θέλει να διαμεσολαβήσει για την επίλυση μιας κρίσης ή  αν  έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο ή όραμα για την περιοχή και απαιτείται ένα πρόσωπο με προσήλωση και ευχέρεια κινήσεων για να το προωθήσει. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει όμως.

Πρώτον ο Νίκος Δένδιας είχε περιοδεύσει πρόσφατα  σε Τίρανα, Σκόπια, Σεράγεβο, Βελιγράδι, Ποντγκόριτσα και Πρίστινα, χωρίς να κομίσει ούτε μια ιδέα. Η περιοδεία αυτή κατέληξε στη σύνοδο των βαλκανικών χωρών στη Θεσσαλονίκη η οποία δεν πρόσφερε απολύτως τίποτα, ούτε στα βαλκάνια , ούτε  στη χώρα μας. Δεν παρουσιάστηκε ούτε μια πρόταση, ούτε μια ιδέα, ούτε μια πρωτοβουλία , αντίθετα επιβεβαιώθηκε η επικίνδυνη ακινησία και η αποστασιοποίηση της ΕΕ. Πολλά λόγια , μηδέν πολιτικό.
Η κυρία Γραμματά δεν θα πάρει ποτέ εντολή να προωθήσει στα Δυτικά Βαλκάνια μια πολιτική που μπορεί να την φέρει σε αντίθεση με τις ΗΠΑ ή τη Γερμανία, όχι γιατί η ίδια δεν μπορεί , αλλά γιατί αν το κάνει θα ανακληθεί , είτε από το ΥΠΕΞ, είτε από το Μέγαρο Μαξίμου. Δεν θα πάρει ποτέ πρωτοβουλία γιατί η κυβέρνηση συλλογικά και πρώτος ο πρωθυπουργός δεν έχουν την παραμικρή τέτοια πρόθεση, καθώς ακολουθούν κυρίως τις ΗΠΑ και τη Γερμανία ή τη Γαλλία . Ανάλογα με τις εξελίξεις.
Η κυρία Γραμματά δεν έχει μια χώρα ενδιαφέροντος όπως π.χ. συνέβη με τον απεσταλμένο στη Λιβύη. Εδώ έχει να κάνει με έξη πρωτεύουσες όπου υπάρχουν φυσικά πρεσβείες και πρέσβεις , ανταγωνισμοί τρίτων χωρών, περίπλοκα προβλήματα και διενέξεις που απαιτούν τον συνδυασμό στρατηγικής-προσώπου και όχι πρόσωπο χωρίς στρατηγική. Δηλαδή, όταν δεν υπάρχει ένα εθνικό σχέδιο που μπορεί να υπηρετηθεί από όλους τους διπλωμάτες με κάποια διακριτή αρμοδιότητα στον ειδικό απεσταλμένο, πρόκειται για μια χύμα εξωτερική πολιτική που θα κάνει πιο δυσκίνητο το ΥΠΕΞ στην περιοχή.

Η αναβάθμιση της διπλωματίας

Υπάρχει και η πολιτική πτυχή. Έχοντας ως δεδομένο ότι η κυρία Γραμματά δεν θα παρουσιάσει κάποια ελληνική πρωτοβουλία ,  το πρόβλημα που θα ανακύψει θα μειώσει ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον των χωρών της περιοχής για τη χώρα μας. Το να επαναλαμβάνει η Αθήνα φλύαρες θέσεις δεν τις ενδιαφέρει. Αν θέλουν να λύσουν κάποια διένεξη ή έχουν κάποιο σοβαρό αίτημα, ή θελήσουν διαμεσολάβηση, δεν θα απευθυνθούν στην κυρία Γραμματά αλλά στις πρεσβείες των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Γαλλίας, ακόμη και της Τουρκίας. Η Ελλάδα δεν έχει ειδικό βάρος, ούτε διακριτό πολιτικό ρόλο .
Αν λοιπόν θέλει η Ελλάδα να αναβαθμιστεί , πρέπει να ξεκινήσει από τα αυτονόητα, δηλαδή την ενίσχυση της θέσης της, τον διακριτό ρόλο της, την εκπόνηση σχεδίου, την ανάληψη πρωτοβουλιών . Η συμφωνία των Πρεσπών στην οποία συνεισέφερε η κυρία Γραμματά μπορούσε να γίνει κινητήριος δύναμη της Ελλάδας στην περιοχή και να αναδειχθεί σε διπλωματική πρωταγωνίστρια στην περιοχή. Αλλά όταν μόλις προ ημερών ο Έλληνας ΥΠΕΞ δηλώνει από τα Σκόπια, μόλις προ ημερών,  ότι τα μνημόνια με τη Βόρεια Μακεδονία θα έρθουν στη βουλή όταν το εθνικό συμφέρον το επιβάλλει και όταν το επιτρέψει το πρόγραμμα του Κοινοβουλίου ήδη έχει ακυρώσει τον ρόλο της κυρίας Γραμματά εκεί πριν καν παρουσιαστεί.

Με απλά λόγια η Ελλάδα έχει χάσει τόσο πολύ έδαφος σε σχέση με την σύνοδο της Θεσσαλονίκης του 2003 και τον ρόλο που τότε διαδραμάτιζε ώστε να φαντάζει σχεδόν Ηράκλειο έργο η επιστροφή της σε ηγετική θέση. Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Ας ξεκινήσει από εκεί και μετά ας τοποθετήσει όσους απεσταλμένους θέλει.
Αλλά πριν την κυρία Γραμματά, καλό θα ήταν ο Νίκος Δένδιας να είχε προνοήσει να έχει ανοιχτούς διαύλους με την Τουρκία , ανεξάρτητα τι κάνει ο Ερντογάν με τον Μητσοτάκη. Και κυρίως να σταματήσει να διαδίδει στο παρασκήνιο τις διαφωνίες του με το Μέγαρο Μαξίμου . Κάθε υπουργός μπορεί να διαφωνεί έξη μήνες, ένα χρόνο, δύο χρόνια, δεν μπορεί να πεθάνει διαφωνώντας.