Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο καθημερινό του παραλήρημα επανέλαβε την Τρίτη 7 Ιουνίου ότι τα νησιά δόθηκαν στην Ελλάδα υπό τον όρο ότι θα είναι  αποστρατιωτικοποιημένα. Άρα υπάρχει θέμα κυριαρχίας, οπότε μπορούν να  διεκδικηθούν από την Τουρκία. Η Βόρεια Μακεδονία, το Μαυροβούνιο και η Βουλγαρία έκλεισαν τον εναέριο χώρο τους και απαγόρευσαν την πτήση του Ρώσου ΥΠΕΞ Σεργκέϊ Λαβρόφ για το Βελιγράδι, οπότε το ταξίδι ματαιώθηκε. Ο Ερντογάν διακόπτει την επικοινωνία του με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί έχουν εκδώσει απαγορευτικό για πλήθος υπουργών και άλλων αξιωματούχων, ακόμη και για τον Ρώσο πρόεδρο να εισέλθει στο έδαφός τους. Η τέλεια καταιγίδα στην διπλωματία , δεν οδηγεί σε κανενός είδους νίκη . Ο θάνατος του διαλόγου οδήγησε σε πολέμους, ανεξέλεγκτες κρίσεις . Είναι ανεξήγητο και με όρους διπλωματίας και με στρατιωτικούς όρους το μένος των Ευρωπαίων. Φυσικά δεν το κάνουν για την Ουκρανία και μόνο. Αλλά η απουσία διαλόγου, οδηγεί σε τραγωδίες. Φυσικά οι ΗΠΑ , πέραν του Ατλαντικού απολαμβάνουν την χειραγώγηση και την κρίση της Ευρώπης. Το θερμόμετρο ανεβαίνει .

Όταν ο διάλογος σταματά “μιλούν” τα όπλα θα έλεγε κανείς. Η ΕΕ, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ , θεωρούν ενδεχομένως ότι μπορούν να φθάσουν τη Ρωσία στα όριά της, να την οδηγήσουν σε κατάρρευση και να την ισοπεδώσουν οικονομικά και διπλωματικά, ίσως και στρατιωτικά με τα όπλα που στέλνουν στην Ουκρανία, η οποία ήδη ισοπεδώνεται . Αυτή είναι η δεύτερη παράκρουση. Γιατί η πρώτη είναι το ολόπλευρο βέτο στον διάλογο που προμηνύει την τέλεια καταιγίδα χωρίς αλεξικέραυνο. Η εντύπωση ότι ελέγχουν τα πάντα είναι πλασματική.  Υπό το πρίσμα αυτό, ένα τυχαίο γεγονός ή ένας λάθος συναγερμός μπορεί να προκαλέσει τραγωδίες. Η επιδίωξη να λυγίσει η Ρωσία για να πετύχουν τον στόχο τους είναι σχιζοφρενική. Όχι μόνο γιατί θα αποτύχουν, αυτό είναι βέβαιο, αλλά γιατί πάντα η κρίση είναι αμφίπλευρη. Η Ευρώπη, από το έδαφος της οποίας ξεκίνησαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήδη βλέπει την κρίση να κλονίζει την συνοχή της, αλλά κυρίως βλέπει ότι οι ευρωπαικοί λαοί δεν είναι και τόσο υποστηρικτικοί στις πολιτικές τους. Και είναι βέβαιο πως όσο η κρίση μεγεθύνεται τόσο θα οξύνεται και το κοινωνικό κλίμα.
          

Η ΕΕ απέναντι σε Ρωσία και Τουρκία

Αναλύοντας στοιχειωδώς το κλίμα στην ΕΕ εμφανίζονται ορισμένες ομοιότητες της ευρωπαικής με την τουρκική πολιτική.   Η ΕΕ διακόπτει τον διάλογο με την Ρωσία με εξαίρεση τον Μακρό  που για εσωτερικούς λόγους και βλέποντας την κρίση να χτυπά την πόρτα της Γαλλίας ανησυχεί. Η νέα κυβέρνηση στη Γερμανία είναι απολύτως ατλαντική, επομένως το Παρίσι νοιώθει την κοινωνική πίεση για να παίζει έναν πιο θετικό ρόλο επιμένοντας στη διπλωματία. Ο Τούρκος πρόεδρος διακόπτει κάθε επαφή με την Ελλάδα προτάσσοντας την αναθεωρητική πολιτική του και η Ευρώπη δεν έχει κανένα πολιτικό σχέδιο για την αντιμετώπισή του γιατί δεν θέλει. Θεωρεί την εμπλοκή στην ελληνοτουρκική διένεξη μπελά και αποφεύγει να πάρει πρωτοβουλίες , κλείνοντας φυσικά και το μάτι στην Τουρκία, την οποία θεωρεί εταίρο , περίεργο για ποιο λόγο,  ενώ  ο Ερντογάν διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Πούτιν, τον οποίο η ΕΕ θέλει να ανατρέψει. Αν λοιπόν η Ευρώπη θέλει να χτυπήσει τους εταίρους του Πούτιν θα έπρεπε να ξεκινήσει από την Τουρκία, αλλά συμβαίνει το αντίθετο με την Άγκυρα. Την εξαιρεί από κυρώσεις, της αναθέτει τον ρόλο μεσολαβητή, την χαιδεύει ως ανθρωπιστικό παράγοντα για την εξαγωγή των ουκρανικών σιτηρών.  Πρόκειται για έναν ακόμη παραλογισμό που δείχνει ότι η Ευρώπη έχει χάσει το νήμα της διπλωματίας και κινείται αλλοπρόσαλλα. Οι δηλώσεις των Ευρωπαίων ότι κατανοούν της ανησυχίες της Ελλάδας είναι στάχτη στα μάτια.

 Όλη αυτή η εικόνα επενεργεί πλέον στην καθημερινή δραστηριότητα της ΕΕ σε όλα τα επίπεδα, από το ενεργειακό, τις οικονομίες, το κράτος δικαίου κλπ και εμφανίζεται να έχει διαρραγεί η ενότητά της , γιατί διαφαίνεται η απώλεια ελέγχου των πολιτικών της.
Αλλαγές δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα. Αν υπάρξει κάτι νέο και θετικό, αυτό μόνο από την Ευρώπη μπορεί να ξεκινήσει. Και μάλλον επείγει...