Η Νέα Δημοκρατία ως κόμμα και η Δεξιά ως παράταξη είχαν πάντα δυσανεξία σε κάθε είδους κριτική και δεν έδωσαν ποτέ πολιτικούς ή κοινωνικούς αγώνες για την υπεράσπιση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.  Και όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση όπως τώρα, είτε προδικτατορικά , είτε κατά την μεταπολίτευση, οι επιδόσεις τους κυμαίνονται από  μηδενικές έως επικίνδυνα αντιδημοκρατικές. Υπό αυτή την οπτική η  διεθνοποίηση της σχέσης με τα ΜΜΕ και κατάρρευση του δείκτη της Ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα στην 108η θέση παγκοσμίως, δεν προκαλεί έκπληξη. Προκαλεί όμως η στάση της  κυβέρνησης Μητσοτάκη η οποία μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου , δεν αναγνωρίζει   πολιτικά ή ηθικά ολισθήματα, ούτε νοιώθει την παραμικρή ευθύνη για την κατρακύλα της της χώρας. Έχοντας γραπωθεί από τα ιμάτια της καθεστωτικής αντίληψής της, αρνείται να δει και την πραγματικότητα και όπως πάντα κατασκευάζει την δική της. Η κατρακύλα, δεν οφείλεται σε κάποια προπαγάνδα ή σε κάποιο σατανικό σχέδιο της αντιπολίτευσης. Η κατάταξη αφορά όλες τις χώρες του κόσμου, γίνεται με βάση διεθνώς αποδεκτά πρότυπα, αλλά η ΝΔ του Μητσοτάκη αμφισβητεί και αυτά τα αποδεκτά πρότυπα. Τερατώδης αντίληψη…

Ερωτώμενος την Τρίτη 3 Μαϊου σχετικά με την κατάταξη της χώρας στην 108η θέση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έδειξε την νοοτροπία του. Ούτε λίγο , ούτε πολύ ο Οικονόμου είπε ότι «η ελευθερία του Τύπου κατοχυρώνεται συνταγματικά και προστατεύεται από τα εντεταλμένα όργανα της πολιτείας», λες και τον ρώτησε κανείς γι αυτό και πρόσθεσε:
«Η συγκεκριμένη έκθεση έχει μια δική της μεθοδολογία, διαπίστωσα ότι μέρος της μεθοδολογίας είναι να αξιολογεί υποθέσεις που ελέγχονται ακόμη από την ελληνική δικαιοσύνη και είναι ακόμη ανοιχτές υποθέσεις. Θεωρούμε ότι δεν είναι σωστό να συμπεριλαμβάνει στην αξιολόγησή της, και μάλιστα επιβαρυντικά, θέματα που ελέγχει η ανεξάρτητη δικαιοσύνη χωρίς να έχει καταλήξει ο έλεγχος αυτός. Όπως επίσης θέματα συνεπειών της πανδημίας στην Ελευθερία του Τύπου».

Μα δεν είναι το ζήτημα οι εκκρεμότητες στη Δικαισούνη, γιατί η υπόθεση Κουκάκη αφορά την παρακολούθησή του από την ΕΥΠ. Η υπόθεση Τουλουπάκη αφορά ένα ολόκληρο σχέδιο της κυβέρνησης για συγκάλυψη του σκανδάλου Νοβάρτις. Η δολοφονία Καραιβάζ είναι έγκλημα ανεξιχνίαστο και αφορά την δράση του υποκόσμου για την οποία έχει κατηγορηθεί η κυβέρνηση εντός της βουλής μάλιστα ότι δεν κάνει τίποτα . Και επίσης κανείς δεν γνωρίζει τι έχουν απογίνει τα 500 ονόματα που κατέθεσε το Χρυσοχοίδης στον Άρειο Πάγο . Και δεν είναι μόνο αυτά. Η λίστα Πέτσα ήταν επίσημη κυβερνητική πολιτική, οι σχέσεις με τους καναλάρχες επίσης. Η υπόθεση Βαξεβάνη ακόμη περισσότερο .

Ο διεθνής αντίκτυπος είναι ήδη μεγάλος. Η έκθεση -καταπέλτης καταγράφει ότι η Ελευθερία του Τύπου βρίσκεται υπό σημαντική υποχώρηση στην Ελλάδα, με τη χώρα να πέφτει 38 ολόκληρες θέσεις μέσα σε έναν χρόνο. Η αντίδραση της κυβέρνησης είναι ανησυχητική. Φυσικά η διεθνοποίηση του προβλήματος δεν σταματά εδώ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να μην ενδιαφέρεται καθώς θεωρεί ότι με την λήξη της θητείας του θα ξεχαστούν όλα. Η χώρα όμως πληρώνει το τίμημα. Η Δημοκρατία υποχωρεί, οι κοινωνικές συνέπειες μεγαλώνουν καθώς ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν εκφράζεται ούτε από τα ΜΜΕ, ούτε από την κυβέρνηση.
Προφανώς όλα επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις. Και κυρίως την πρόθεση ψήφου, αν δεν το έχει καταλάβει η κυβέρνηση...