Του Σωτήρη Σιδέρη



Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιείται σε μια κομβική στιγμή για τις πολιτικές εξελίξεις και για το ίδιο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Προς το παρόν δεν υπάρχει απειλή για την ενότητα του κόμματος, ούτε απειλή που μπορεί να προκαλέσει αγεφύρωτα ρήγματα , ώστε να αποδυναμωθεί πολιτικά ενόψει των εκλογών. Πολλά εσωτερικά ζητήματα όμως έχουν την σημασία τους , ακόμη και για τον χαρακτήρα που θα έχει η κυβέρνηση. Εκ των πραγμάτων και αφού ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει αντίπαλο, ο ρόλος του είναι κρίσιμος. Ή θα παρασυρθεί από την αλαζονεία του αναντικατάστατου και θα προκαλέσει κρίση με πολιτικές επιπτώσεις ή θα ενώσει το κόμμα και θα το ισχυροποιήσει ώστε με νέα ορμή να διεκδικήσει την διακυβέρνηση της χώρας. Με την λήξη των εργασιών του συνεδρίου και αφού εγκριθούν οι αλλαγές για τον τρόπο εκλογής προέδρου και Κεντρικής Επιτροπής από τα μέλη του κόμματος, την Κυριακή 17 Απριλίου, θα ξεκινήσει η τελική φάση για την εκλογή του προέδρου το Μάϊο και τη νέα ΚΕ. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να είναι πολυτασικό κόμμα. Με τη διαφορά ότι αυτό το συνέδριο είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα. Σε όλα τα προηγούμενα, οι τάσεις απηχούσαν διαφορετικές συνιστώσες της αριστεράς. Την κομμουνιστογενή Αριστερά, την τάση του ΚΚΕ εσωτερικού με τις διασπάσεις του, την άθροιση των δυνάμεων του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ με την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, αλλά τώρα έχουν προστεθεί οι ΠΑΣΟΚογενείς σε διάφορες εκφάνσεις τους, από το Παπανδρεϊκό μπλοκ μέχρι τους οπαδούς του εκσυγχρονισμού και του Σημίτη.

Η ενότητα και η αλαζονεία

Αποτελεί μεγάλη προσφορά στην ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ η απόφαση της Ομπρέλας να μην υπάρξει υποψήφιος έναντι του Αλέξη Τσίπρα. Όχι γιατί θα έχανε ο Τσίπρας, δεν θα απειλούνταν καν,  αλλά γιατί συμβολίζει την απόφαση της Αριστερής Πτέρυγας να υπερβεί τα εσωκομματικά προβλήματα και να δώσει όλο το χώρο τον Αλέξη Τσίπρα να κινηθεί χωρίς το άγχος της εσωκομματικής αντιπαράθεσης. Αυτό, ο Τσίπρας οφείλει να το ανταποδώσει με κινήσεις ενότητας που θα του επιτρέψουν να ενισχύσει το προφίλ του έναντι της ΝΔ που τώρα αρχίζει να τρίζει.

Η χώρα συζητά περισσότερο από ποτέ τις προοπτικές της, αλλά το επίπεδο της συζήτησης δεν είναι ικανοποιητικό. Ο λαός , όπως και οι άλλοι ευρωπαικοί λαοί, δεν ικανοποιούνται πλέον με μικρές διορθώσεις, αλλά απαιτούν αλλαγή πορείας. Αυτό έγινε ολοφάνερο στις γαλλικές εκλογές, θα γίνει και στην Ελλάδα και αλλού. Οι κραυγαλέες ανισότητες για τις οποίες δεν  ευθύνονται μόνο οι νεοφιλελεύθεροι, αλλά και οι σοσιαλδημοκράτες οδηγούν σε οργισμένες ψήφους,  στην ακροδεξιά, σε κατακερματισμό δυνάμεων, αλλά και σε ψήφους που υποδεικνύουν την ανάγκη αλλαγής, όπως η ψήφος στον Μελανσόν.
Υπό αυτή την οπτική, οι μάχες χαρακωμάτων που θα δοθούν στο συνέδριο, δεν πρέπει να συγκαλύψουν την ανάγκη να αποσαφηνιστεί η μεγάλη εικόνα του κόμματος, δηλαδή η βούληση να διεξάγει έναν σκληρό πολιτικό αγώνα για αλλαγή και όχι για “φρεσκάρισμα” του συστήματος. Και αυτό μπορεί να γίνει και μάλιστα με πανηγυρικό τρόπο στο συνέδριο και με πρώτο τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά με τη συμμετοχή όλου του κομματικού δυναμικού χωρίς αποκλεισμούς. Αν ο Αλέξης Τσίπρας επιλέξει να οργανώσει ένα νέο κλειστό σύστημα με τους υποστηρικτές του, είναι σίγουρο ότι και ο ίδιος θα αποδυναμωθεί και πιθανότατα θα αποτύχει. Μετά και την εκλογή του το Μάϊο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει την ευθύνη να θέσει το κόμμα σε τροχιά εξουσίας με κινηματικό τρόπο και όχι με διαιρέσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον νέο κόμμα για να δικαιολογηθεί ότι δεν έχει την εμπειρία και τη γνώση να αντιμετωπίσει , τόσο τη λαίλαπα Μητσοτάκη, όσο και τις κρίσεις που απειλούν την κοινωνική συνοχή και την ασφάλεια της χώρας. Ο ρόλος επομένως του Αλέξη Τσίπρα είναι ακόμη μεγαλύτερος τώρα καθώς όλο το κόμμα του δίνει σχεδόν εν λευκώ εξουσιοδότηση να κάνει το