Ενώ η ρωσική εισβολή γίνεται όλο και πιο βίαιη για τον ουκρανικό λαό, οι συνέπειες της ανθρωπιστικής κρίσης  είναι ήδη τρομακτικές  και θα επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο. Κατά προσέγγιση, υπολογίζεται ότι μέχρι τώρα πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν γίνει πρόσφυγες , είτε μετακινούμενοι προς τα δυτικά της Ουκρανίας, είτε προς γειτονικές χώρες, ενώ εκφράζονται βάσιμοι φόβοι, ότι η κατάληψη του Κιέβου, της Μαριούπολης και άλλων πόλεων θα οδηγήσει στην προσφυγιά περίπου 5 εκατομμύρια ανθρώπους. Ανάμεσά τους βρίσκονται πάνω από 100.000 Έλληνες το μέλλον των οποίων είναι αβέβαιο. Όλοι τους, Ρώσοι και δυτικοί, έκαναν μια πολιτική χαμηλής προσέγγισης στην διαφαινόμενη ανθρωπιστική κρίση. Η Ελλάδα όμως είχε δικούς της λόγους να έχει προσέγγιση υψηλών τόνων με ανάλογες πρωτοβουλίες. Μπορούσε η Αθήνα,  να το αναδείξει ως μείζον ζήτημα  διπλωματικής παρέμβασης προς Ρώσους και Ουκρανούς, ακόμη και σε διεθνείς οργανισμούς.  Πως όμως θα εισακουστεί μια χώρα που απέσυρε τον πρέσβη της από το Κίεβο πριν καν ξεκινήσει η ρωσική εισβολή.  Αλλά εδώ, η  τηλεοπτική διπλωματία του πρωθυπουργού και η ταξιδιωτική διπλωματία του Δένδια, αφήνουν πίσω τους την πικρή γεύση της ανικανότητας.

Η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να αναλάβει πρωτοβουλία προς κάθε κατεύθυνση πριν καν ξεκινήσει ο πόλεμος ώστε να προστατευθούν όσο το δυνατόν οι ομογενείς. Λίγες ημέρες πριν την εισβολή, το υπουργείο Εξωτερικών είχε διαρρεύσει υποτιθέμενο σχέδιο εκκένωσης της Μαριούπολης, προκαλώντας σύγχυση και ενώ τα ΜΜΕ μετέδιδαν με μορφή διαγγέλματος, την ύπαρξη ενός σχεδίου που δεν υπήρχε.  Προφανώς η διαρροή αυτή είχε επικοινωνιακή διάσταση.  Γιατί αμέσως μετά την εισβολή και ενώ η  κοινή γνώμη περίμενε να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο, αυτό χάθηκε μέσα στον κουρνιαχτό του πολέμου και της πολιτικής ανεπάρκειας , τόσο του ΥΠΕΞ, όσο και του Μεγάρου Μαξίμου.  

Μια καλή πρωτοβουλία

Η κυβέρνηση θα μπορούσε τόσο πριν τον πόλεμο, όσο και τις πρώτες ημέρες να ζητήσει μέσω της δημόσιας διπλωματίας, όσο και μέσω της υπηρεσιακής γραφειοκρατίας, την εκπόνηση ενός πραγματικού σχεδίου προστασίας των ομογενών αμάχων. Αυτό θα μπορούσε να γίνει , τόσο με την δημιουργία ασφαλών διαδρόμων εκκένωσης της Μαριούπολης και των χωριών, όσο και συμπληρωματικά, με την από αέρος και θαλάσσης μεταφορά κατά προτεραιότητα, παιδιών και γυναικών. Αυτή η δράση, θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την εκπόνηση ενός πολιτικού σχεδίου σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις της Ρωσίας και της Ουκρανίας,  αλλά και με την ενεργητική εμπλοκή του ΟΗΕ.

Αντίθετα με όσα επιβάλλει μια ενεργητική πολιτική, η κυβέρνηση επέλεξε μια στάση τηλεοπτικής διαμαρτυρίας, με διαρκείς αναφορές για τους ομογενείς, αλλά στην πράξη, δεν έκανε απολύτως τίποτα. Τα σχέδια “Νόστος” με την μεταφορά ελάχιστων ανθρώπων, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να θεωρηθεί σοβαρή πολιτική παρέμβαση. Με άλλοθι μάλιστα αυτές τις μικρές , ωφέλιμες μεν,  αλλά απολύτως περιορισμένες και αποσπασματικές παρεμβάσεις η κυβέρνηση κατά την πάγια τακτική της αυτοκολακεύεται.
Οι συνέπειες της κρίσης δεν έχουν γίνει αισθητές σε όλη τους την έκταση,καθώς δικαίως θεωρείται ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Τόσο σε πολιτικό, όσο και σε διπλωματικό επίπεδο η Ελλάδα είναι ανύπαρκτη. Ας κάνει όμως αισθητή την παρέμβασή της στον ανθρωπιστικό τομέα με ένα μελετημένο σχέδιο. Μια  διεθνής διάσκεψη με θέμα την ανθρωπιστική κρίση, θα μπορούσε να είναι μια πολύ θετική πρωτοβουλία για την Ελλάδα. Αλλά και αυτή χρειάζεται ένα ηγέτη που σκέφτεται αυτόνομα και με κριτήριο τα εθνικά συμφέροντα και τον ανθρωπισμό και όχι δεδομένους και χωρίς κύρος ηγέτες που υστερούν και στα στοιχειώδη