Του Σωτήρη Σιδέρη

Ένας υπουργός δεν έχει δικαίωμα ούτε στην αυτογελοιοποίησή του, γιατί εκφράζει και εκπροσωπεί τη χώρα του, την εθνική πολιτική, την ιστορία, τον πολιτισμό της. Αυτό  ισχύει στο ακέραιο και για τον Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια, ο οποίος συχνά επί δυόμιση χρόνια επιχειρεί να εμφανίζεται ως η εξαίρεση από την εικόνα φαιδρότητας της κυβέρνησης στην διαχείριση των πολλαπλών κρίσεων. Της υγειονομικής κρίσης, της οικονομικής, της ενεργειακής κλπ. Υπό αυτό το πρίσμα ο Νίκος Δένδιας, αντί να θέσει σε λειτουργία τις υπηρεσίες του Υπουργείου του και να μελετήσει σχέδιο αντίδρασης στο γεωπολιτικής σημασίας non paper των ΗΠΑ για τον EastMed, που αποκάλυψε το OMEGAPRESS.GR και αναδημοσιεύθηκε σε εκατοντάδες ιστοσελίδες, προτίμησε να απαξιώσει και τον εαυτό του και τις υπηρεσίες του Υπουργείου. Με διαρροές προσπάθησε να πει ότι δεν συνέβη και τίποτα. Και το χειρότερο είναι ότι επιδεικνύοντας μια μόνιμη , όσο και παράδοξη δουλικότητα προς τις ΗΠΑ, διοχέτευσε στα φιλικά του και πρόθυμα ΜΜΕ την γραμμή προστασίας των ΗΠΑ από κάθε κριτική. Ότι δηλαδή οι ΗΠΑ ναι μεν ακυρώνουν τον EastMed, αλλά στηρίζουν  το σχέδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Πρόκειται για κίνηση δηλωτική της έλλειψης πολιτικού αυτοσεβασμού και όχι μόνο. Το χαστούκι των ΗΠΑ είναι γεωπολιτικής αξίας και όχι τεχνικό ζήτημα. Αν στο ΥΠΕΞ κάποιοι πολιτικοί ηγήτορες ξέρουν τη διαφορά…

Ο Νίκος Δένδιας είναι ο ΥΠΕΞ που πέταξε στο καλάθι των αχρήστων όλη την διαπραγμάτευση που είχε κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με μια ικανή ομάδα διπλωματών και εμπειρογνωμόνων με τους Αμερικανούς για τα ανταλλάγματα που θα έπαιρνε η Ελλάδα για να ανανεώσει την συμφωνία αμυντικής συνεργασίας που σίγουρα δεν θα ήταν επ αόριστον. Είναι ο Δένδιας που με διαρκείς δηλώσεις του έδειξε αδυναμία κατανόησης και ανάλυσης των επιπτώσεων αυτής της πολιτικής που πλέον είναι ορατή σε όλα τα πεδία. Στις ελληνορωσικές σχέσεις , στις σχέσεις με τις ΗΠΑ που νοιώθουν αλαζονικοί επικυρίαρχοι στην Ελλάδα, που επηρεάζει και τις σχέσεις με την Τουρκία και την Κύπρο. Ακόμη και μια φανερή επιχειρηματολογία υπέρ της Τουρκίας όπως το non paper, ο Δένδιας την προσπερνά. Δεν τον τιμά αυτό. Είναι ο υπουργός που ειρωνεύονταν τις τουρκικές γεωτρήσεις και τώρα τρέχει, τρόπος του λέγειν,  ασθμαίνων προς κάθε κατεύθυνση εκλιπαρώντας τους συμμάχους να εμποδίσουν την Τουρκία να κλιμακώσει την κρίση. Είναι ο ίδιος που άφηνε σαφώς να εννοηθεί ότι η τεράστιας σημασίας βάση στην Αλεξανδρούπολη «βλέπει» προς την Τουρκία, λες και απευθύνεται σε ηλίθιους. Είναι ο ίδιος που σιώπησε στο δόγμα Γεραπετρίτη-Μητσοτάκη όταν το Ουρούτς Ρέις ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού από το Καστελλόριζο. Γίγαντας στα μικρόφωνα  όμως ….

Και τώρα , μέσα σε μια ντροπιαστική σιωπή προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό λαό, ότι ενώ η ελληνική εξωτερική ακυρώνεται , δόγματα αλλάζουν, νέα σκακιέρα στήνεται όλο και πιο κοντά και πιο απειλητικά στην Ελλάδα, από τα βαλκάνια, τον Καύκασο , μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, ο ίδιος ατσαλάκωτος και ατάραχος ατενίζει την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας –Κύπρου –Ισραήλ, ως στήριξη των ΗΠΑ.

Είχαμε εκτιμήσει την πορεία του αποτυχημένου Δένδια από την ημέρα που παρίστανε το λιοντάρι στην Τουρκία, περιγράφοντας ενώπιον του Τσαβούσογλου τις ελληνικές θέσεις, ότι ήταν θέατρο.  Μια ισχυρή με γερά θεμέλια εξωτερική πολιτική, δεν έχει ανάγκη από λεονταρισμούς, αλλά από ένα εθνικό και συνεπές σχέδιο. Αυτό δεν υπάρχει. Και όταν σχέδιο δεν υπάρχει, όταν η  εξωτερική πολιτική δεν ανταποκρίνεται στις συνθήκες, όταν  εκχωρείται στις ΗΠΑ , όταν ο ΥΠΕΞ δεν μπορεί να υποστηρίξει  τα εθνικά συμφέροντα ,  τότε μοιραία χρειάζεται αλλαγή. Αν ο Νίκος Δένδιας αντιληφθεί το τελευταίο του καθήκον ας κάνει το βήμα. Γιατί και η παραίτηση δείχνει ενίοτε ένα αίσθημα ευθύνης….