Απορία προκαλούν οι αντιδράσεις σε Αθήνα και Λευκωσία για την ατιμωτική, όπως υποστηρίζουν ενέργεια του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου, να παραστεί ως προσκεκλημένος του Ερντογάν, στα εγκαίνια του «τουρκικού σπιτιού» στη Νέα Υόρκη, ενός ουρανοξύστη που θα φιλοξενεί υπηρεσίες του τουρκικού κράτους.
Μάλιστα μια δεξιά εφημερίδα  προειδοποιεί, μάλλον απειλεί  υποτίθεται, τον Ελπιδοφόρο    ότι : «έτσι δεν γίνεσθε  πατριάρχης». Αφέλεια ή ανοησία; Ίσως και τα δύο.

Γιατί ο Πατριάρχης δεν εκλέγεται από την εφημερίδα, ούτε από την Εκκλησία ή τους παρεκκλησιαστικούς κύκλους, ούτε από την ελληνική κυβέρνηση, αλλά από  την Τουρκία. Πρέπει να είναι Τούρκος πολίτης, να  μην εναντιώνεται ποτέ στη ζωή του κατά της Τουρκίας, δηλαδή να είναι υπάκουος. Αυτά ισχύουν από το 1453 μέχρι σήμερα . Άρα ο Ελπιδοφόρος, αυτό που έκανε , ήταν να «επενδύσει» στο μέλλον του και όχι να ικανοποιείται τις πατριωτικές ευαισθησίες των Ελλήνων , των Αρμενίων κλπ.
Ούτε συγκινήθηκε ιδιαίτερα ο Ελπιδοφόρος επειδή ο Νίκος Αναστασιάδης ακύρωσε την συνάντηση μαζί του, ενώ μετά από δίλημμα, ο Έλληνας πρωθυπουργός αποφάσισε να τον συναντήσει. Δεν είναι εποχή για να χάνει εκλογικούς πελάτες ο Μητσοτάκης, τους θρησκευόμενους πολίτες που ασφαλώς με καλή καρδιά και πίστη δίνουν βάση στο τι λέει η Εκκλησία ή το Πατριαρχείο. Ο Ερντογάν έκανε τζαμί την καρδιά της πίστης τους την Αγία Σοφία και ο Πατριάρχης δεν έβγαλε τσιμουδιά, τι να κάνει ο Ελπιδοφόρος: Πρώτα ο θρόνος του Πατριάρχη , η όποια εξουσία  έχουν και όχι φυσικά η πατρίδα. Μα ποια πατρίδα ;