του Σπύρου Σουρμελίδη

Ο Ερντογάν δήλωσε πριν αναχωρήσει από την Τουρκία για την Νέα Υόρκη ότι θα συναντηθεί με τον Κ. Μητσοτάκη. Η ελληνική κυβέρνηση αρχικώς το αρνήθηκε, αλλά στην συνέχεια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι αν και δεν συμπίπτουν τα προγράμματα των δύο ηγετών,  μπορεί να γίνει η συνάντηση αρκεί να το ζητήσει ο κ. Ερντογάν. Η συνάντηση μπορεί και να γίνει τις επόμενες ώρες. Όμως για μία ακόμα φορά, είναι η Τουρκία  που πιέζει να επιβάλλει ατζέντα. Ο κ. Μητσοτάκης αντιθέτως φαίνεται αυτή την ώρα να μην επιθυμεί  μια τέτοια συνάντηση, τη δεύτερη μέσα σε τρείς μήνες. Και λόγω της αντιφατικής πολιτικής και τακτικής και λόγω των αντιδράσεων από το κόμμα του για  τα εθνικά θέματα.

Τον Ιούνιο ο Κ. Μητσοτάκης είχε συναντηθεί με τον τούρκο Πρόεδρο στο περιθώριο της  Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Είχε συμφωνηθεί να περάσουμε ένα ήρεμο καλοκαίρι, χωρίς εντάσεις. Με  ανοικτό το ενδεχόμενο να ξανασυναντηθούν τέλη Σεπτέμβρη στην Νέα Υόρκη στο περιθώριο της ΓΣ του ΟΗΕ. Αυτό ζητάει ή περιμένει και ο Ερντογάν,  ο οποίος θέλει διακαώς να συζητήσει επι της ουσίας και όλων των ανοικτών θεμάτων-διεκδικήσεων σε βάρος της χώρας μας-. Άλλωστε στο πεδίο, δηλαδή στην θάλασσα, οι τούρκοι  συνεχίζουν να ασκούν δικαιώματα  που δεν τους ανήκουν, σε περιοχές τουλάχιστον αμφισβητούμενες και πάντως όχι δικές τους (έρευνες, παράνομη αλιεία, ασκήσεις έρευνας και διάσωσης κλπ). Από την εκείνη την τριμερή συνάντηση του Βερολίνου (Ιούλιος του 2020) η Άγκυρα πιέζει αφόρητα την Αθήνα να κάτσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για τα ανοικτά θέματα. Κάτι όμως που η ελληνική κυβέρνηση το αποφεύγει.

 Παρα τον αυτοθαυμασμό και  τις πολλές αναλύσεις περι της απομονωμένης Τουρκίας ή του Ερντογάν που δεν τον θέλουν στην Δύση, η ελληνική κυβέρνηση  τρέχει ασθμαίνοντας πίσω από τις τουρκικές κινήσεις, προσπαθώντας να αμυνθεί και να προλάβει το επόμενο «χτύπημα». Ο κ. Μητσοτάκης φοβάται γενικώς, προτιμά να αφήνει τον χρόνο να τρέχει, κάτι όμως που είναι υπέρ της Τουρκίας και σε βάρος της Ελλάδας. Η Αγκυρα “κατοχυρώνει” θαλάσσιο χώρο και η Ελλάδα απλώς παρακολουθεί κλεισμένη στα 6 μίλια.

Η πολιτική της δεν δείχνει τι είναι αυτό ακριβώς που θέλει να πετύχει. Σέρνεται από τις εξελίξεις υπο την πίεση των προκλήσεων της Τουρκίας αλλά και …. τις πιέσεις των Αμερικανών.

Και ίσως είναι και αυτό μια απάντηση στα μυστήρια της συνάντησης της Νέας Υόρκης που επιδιώκει ο Ερντογάν.

Εκτός από τον τούρκο Πρόεδρο θέλουν και οι σύμμαχοι μας μια τέτοια συνάντηση.

Ο φόβος των εσωτερικών αντιδράσεων

Ο κ. Μητσοτάκης αποφεύγει να διαμορφώσει πολιτική στα ελληνοτουρκικά έως τις εκλογές γιατί φοβάται τις εσωτερικές αντιδράσεις. Φοβάται ότι αν προχωρήσει σ ένα διάλογο (δύσκολο και πολύπλοκο) με την Άγκυρα, θα διαλυθεί το κόμμα του, κάτι που φαίνεται άλλωστε και από τον φόβο του να φέρει τα μνημόνια συνεργασίας με την Βόρεια Μακεδονία.

ΟΙ Καραμανλής και Σαμαράς  διαμηνύουν ότι διαφωνούν με την εξωτερική του πολιτική. Και είναι και αυτός ένας λόγος για τον Κ. Μητσοτάκη να περιμένει έως τις εκλογές σε βάρος φυσικά των αληθινών συμφερόντων  της χώρας.