Το να παραμυθιάζουν εμάς είναι αναμενόμενο, το ερώτημα είναι αν παραμυθιάζουν και τον εαυτό τους. Τα όσα παρουσίασε ο Κ. Μητσοτάκης στην Θεσσαλονίκη δύσκολα μπορείς να πιστέψεις οτι θα ανασχέσουν την ακρίβεια ή θα αντιμετωπίσουν τα οικονομικά προβλήματα. Ηταν μέτρα , μερικά εκ των οποίων καλά ή συμπαθητικά και ας είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας, τα οποία αντιμετωπίζουν επιμέρους θέματα. Και κυρίως μέτρα που θα ήθελε να πει κοντά στις εκλογές , εκτός φυσικά αν είμαστε κοντά σε εκλογές. Όμως σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μια συνεκτική πολιτική, αντιθέτως είναι γεμάτη αντιφάσεις.

Τα “αξιώματα” του Κ. Μητσοτάκη

Η εμφάνιση του πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη ξεκίνησε με ωραιοποίηση της πραγματικότητας και στηρίχθηκε σε αξιώματα για να αποδεχθεί η πρωθυπουργική αλήθεια.

Αξίωμα πρώτο η ανακοίνωση της αναθεώρησης του στόχου ανάπτυξης για το 2021 από το 3,6% στο 5,9%. Θα είμαστε πλουσιότεροι, λέει η κυβέρνηση.

Αξίωμα δεύτερο, η ακρίβεια είναι εισαγόμενη και το κυριότερο θα τελειώσει σε 6 μήνες. Καμία σχέση με το τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα και την πολιτική της κυβέρνησης.

Αξίωμα τρίτο , δεν υπάρχει θέμα ευρωπαϊκών κανόνων δημοσιονομικής σταθερότητας ούτε καν ισορροπίας εσόδων -εξόδων στον προϋπολογισμό. Διότι έχει ξεκινήσει η συζήτηση στην Ευρώπη και το Σύμφωνο Σταθερότητας ….θα καταργηθεί! “Θεωρώ πως από το 2023 θα πάμε σε ρυθμούς κανονικότητας για πλεονάσματα. Μετά τις γερμανικές εκλογές θα έχουμε μία ενδιαφέρουσα συζήτηση στην Ευρώπη”.

Υπάρχει όμως και ένα τέταρτο διαρκές, το οποίο αποτελεί την σταθερά της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οι “μικροί” της αγοράς θα πεθάνουν έτσι κι αλλιώς, μας ενδιαφέρουν όσοι θα ζήσουν και κυρίως οι ισχυροί. Οπότε κάνει τους υπολογισμούς του με βάση τα δικά τους κέρδη, τους δικούς τους τζίρους. Και οι υπόλοιποι;

Και βεβαίως ένα ακόμα αξίωμα είναι ότι θα κερδίσει ολες τις εκλογικές αναμετρήσεις και με απλή αναλογική και με το μπόνους.

Οπότε με τόσο δεδομένες αλήθειες (αξιώματα ) στο τραπέζι μπορεί να ισχυρίζεται οτι θα “εχουμε μια συναρπαστική διαδρομή”. Στη βάση αυτών των αξιωμάτων στήριξε λοιπόν όλες τις απαντήσεις του. Για την ακρίβεια, για την ΔΕΗ, για την ανεργία (η οποία επίσης μειώθηκε), για τις επενδύσεις, για την ανάπτυξη κλπ, κλπ. Εφτιαξε μια διαφορετική πραγματικότητα και με αυτήν αναμετρήθηκε.

Οι αντιφάσεις

Στην προσπάθεια του να ηρεμήσει τους ανήσυχους ή και εξαιρετικά θυμωμένους πολίτες, παρουσίασε μέτρα τα οποία δίνουν επιμέρους απαντήσεις. Οπως η μείωση κάποιων συντελεστών φορολογίας. Ιδίως αυτά που αφορούν τα είδη πρώτης ανάγκης, είναι μια κάποια απάντηση αυτή την ώρα στα προβλήματα. Ουσιαστικά είναι μέσα στην φιλοσοφία του Κ. Μητσοτάκη , δηλαδή η συνολική φόρων και εισφορών.

Μόνο που το κάνει αυτό στην υπερχρεωμένη χώρα, στη χώρα με μεγάλα ελλείμματα αυτή την ώρα. Και αυτό είναι η πρώτη αντίφαση αλλά και η συνταγή προς μια νέα καταστροφή. Διότι αυτή την ώρα συγκρατεί την άνοδο των τιμών εν μέρει, ικανοποιεί την διάθεση όλων να πληρώνουν λιγότερα, αλλά αυτοί οι πόροι θα λείψουν απο το κράτος. Και στην συνέχεια θα βρεθούμε στον φαύλο κύκλο των ελλειμμάτων και των νέων φόρων.

Άμεσα δε, θα δούμε αυτά τα ποσά που δίνονται η αφαιρούνται από τα έσοδα πρέπει να βρεθούν , για να να τηρηθούν οι κανόνες της δημοσιονομικής πειθαρχίας. (Γι αυτό και ένα απο τα αξιώματα του κ. Μητσοτάκη είναι ότι αυτοί θ αλλάξουν).

Η μεγαλύτερη αντίφαση όμως είναι η πώληση των δικτύων και κάποιων μεγάλων υποδομών που θα έφερναν κέρδη στο κράτος με πολύ μικρά έξοδα συντήρησης από δω και μπρος.

Οπως η Εγνατία οδός ή ο ΔΕΔΔΗΕ, δηλαδή το δίκτυο ηλεκτροδότησης της χώρας.

Δίνεται η Εγνατία οδός για ένα τίμημα 2 περίπου δις όταν τα αναμενόμενα έσοδα θα φτάσουν στα 35 δις, βάσει του υπολογισμού της κυκλοφορίας. Η Εγνατία απαιτεί διορθώσεις με λίγα εκατομμύρια ευρώ. Δόθηκε το 49% του ΔΕΔΔΗΕ , του βασικού δικτύου ηλεκτροδότησης της χώρας, το οποίο ξεκίνησε την δεκαετία του 50 και εξελίχθηκε με λεφτά των φορολογουμένων επί τόσες δεκαετίες. Και αντί τα ακριβά “διόδια” να τα εισπράττει το κράτος που τόσο πολύ τα χρειάζεται , θα εισπράξει 2 δις ευρώ τα οποία αποσβένονται σε 2-3 χρόνια.

Ολ αυτα στη χώρα με Χρέος που πλησιάζει τα 400 δις ευρώ που σημαίνει πάνω και από το σημερινό ρεκόρ του 236% επί του ΑΕΠ.