Η παγκόσμια αναγνώριση  του έργου και η υπόκλιση στην καλλιτεχνική ιδιοφυϊα του ανεξαρτήτως ιδεολογικών αποχρώσεων θα συνοδεύουν για πάντα τον Μίκη Θεοδωράκη. Ακόμη και οι τρομερές πολιτικές του αντιφάσεις δεν στάθηκαν ικανές να θολώσουν την εικόνα του.  Η παγκόσμια απήχηση που είχε το έργο του υπερίσχυσε των πολιτικών μεταπτώσεών του. Έτσι πήρε μαζί του την καθολική αναγνώριση και αυτή η αξία θα συνοδεύει σίγουρα και τις επόμενες γενιές.
Ως διανοούμενος καλλιτέχνης ανέτρεψε στερεότυπα , ενέπνευσε κινήματα και εμπνεύστηκε από αυτά. Η μουσική του προηγούνταν πάντα. Ποτέ δεν ξεκινούσε διαδήλωση, ποτέ δεν άρχιζαν πολιτικοί αγώνες, εκδηλώσεις και πορείες αν τα μεγάφωνα δεν έπαιζαν Μίκη. Και ξεσήκωνε τον κόσμο. Η μουσική του, οι στίχοι των ποιητών μας, η ταύτιση του συνθέτη με τα κοινωνικά οράματα, τις αγωνίες και τις προσδοκίες.

Από τον Λευκό Οίκο μέχρι το Κρεμλίνο, την Κίνα και την Ευρώπη και  την Λατινική Αμερική ο Μίκης Θειδωράκης άλλαζε τις διαθέσεις απλών ανθρώπων και ηγετών, κινημάτων και ανθρωπιστών.  Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Και τώρα έρχεται η στιγμή του τελικού αποχωρισμού. Το λαικό προσκύνημα και μετά η ταφή. Που ελπίζουμε ότι θα γίνει εκεί που επιθυμούσε. Είναι ευτύχημα που ο ίδιος είχε την σοφία να ετοιμάσει τα πάντα. Και οι αποδέκτες των επιστολών του με τις τελευταίες επιθυμίες του είναι αποφασισμένοι να τις εκτελέσουν κατά γράμμα.
Στην οικογένειά του αποσαφηνίζεται το σκηνικό. Ο γιός του Γιώργος και τα εγγόνια του πήραν σαφή θέση υπέρ του σεβασμού των επιθυμιών του Μίκη . Δηλαδή να ταφεί στον Γαλατά Χανίων. Το δικαστήριο έχει επίσης δώσει εντολή να μην γίνει καμία πράξη , καθώς η κόρη του Μαργαρίτα μόνη αυτή, ήθελε να ταφεί ο πατέρας της στο Βραχάτι.
Ο  Μίκης θα περάσει την αιωνιότητα. Εκεί είχε πιάσει θέση από τα πρώτα του τραγούδια. Εκεί τον θέλουν όλοι οι αδικημένοι, οι κυνηγημένοι, οι αστοί, ακόμη και οι διώκτες του. Αυτό άλλωστε θα πει υπόκλιση….