Του Σωτήρη Σιδέρη

Ως γνωστόν , στην Ελλάδα άρχισαν να μετρούν φέρετρα επί ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαν θύματα από πυρκαγιές. Και επί Καραμανλή  όταν καίγονταν οι άνθρωποι στα χωριά , ορεινά και πεδινά της Πελοποννήσου, ήταν  δικός τους ο πρωθυπουργός οπότε δεν μετράνε στην πολιτική αντιπαράθεση, ούτε καν στην ιστορία των μεγάλων τραγωδιών.  Αξιοσημείωτο όμως είναι ότι η Αριστερά , ουδέποτε συμπεριφέρθηκε όπως ο Μητσοτάκης και ουδέποτε προκάλεσε. Γι αυτό και σήμερα ακόμη,  ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το θυμίζει, μάλλον λανθασμένα, όταν πρέπει μάλιστα να υπερασπιστεί την πολιτική αξιοπρέπεια και την κομματική ηθική απαντώντας στον Μητσοτάκη. Γιατί έτσι αφήνει ελεύθερο το πεδίο στον σημερινό πρωθυπουργό  να  κάνει επίδειξη αναλγησίας . Ο Μητσοτάκης στη βουλή στις 25 Αυγούστου 2021
«…Ο λαός θα θυμάται πως στη μία τραγωδία μετρούσαμε στρέμματα και στην άλλη φέρετρα». Προφανώς αυτό ήταν το νόημα της στάσης ανευθυνότητας του Μητσοτάκη εδώ και εβδομάδες. Περίμενε με ανυπομονησία να  μιλήσει για το Μάτι.  Αλλά επειδή η εξουσία δεν αποκαλύπτει μόνο προθέσεις και σχέδια , αλλά και χαρακτήρες, ήταν βέβαιο ότι εκεί θα κατέληγε η επιχείρηση αποενοχοποίησης της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Στην ενοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα δηλαδή με φυγή προς το παρελθόν.

Φυσικά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ του απάντησε σκληρά , είπε:

Πράξη ανήθικη

«Ο κ. Μητσοτάκης δεν άντεξε και στη δευτερομιλία του μας έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, το πραγματικό πρόσωπο του κυνικού τυμβωρύχου.
Με τυμβωρυχία αναδείχτηκε στη θέση του πρωθυπουργού, με τυμβωρυχίες και με ψέματα αυτό συνεχίζει και τώρα.
Είναι ένδειξη ότι ρίχνει «λευκή πετσέτα» στα κρίσιμα ερωτήματα που τίθενται όχι από μένα, αλλά από τους πολίτες που ζητούν απάντηση.
Αντί άλλης δικής μου κριτικής, θα του διαβάσω ένα ενδιαφέρον μήνυμα, ένα «tweet» όπως λέμε, ένα «τουιτάρισμα» ενός που θα σας πω ποιος είναι. Την ώρα της καταστροφής, λοιπόν, είδα αυτό το ενδιαφέρον στο διαδίκτυο: «Η διαρκής χρήση μιας προηγούμενης τραγωδίας, όπως το Μάτι, με σκοπό τη δικαίωση των ενεργειών της εξουσίας στο παρόν, είναι πολιτικά ανήθικη, αντιπαιδαγωγική και αντιπολιτική. Κάθε κυβέρνηση οφείλει σε μία καταστροφή να κάνει το καλύτερο προσηλωμένη στην εφικτή λύση».
Αυτά είπε ο κ. Λευτέρης Κουσούλης. Ποιος είναι αυτός; Προφανώς και δεν είναι υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς και δεν είναι υποστηρικτής της κυβέρνησης και των ημερών μας. Αλλά είναι ένας από τους βασικούς επικοινωνιολόγους ο άνθρωπος, βασικούς υποστηρικτές στο διαδίκτυο του αντί-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του.
 Η αποκάλυψη του  χαρακτήρα  του πρωθυπουργού όμως , πέρα από την αυτονόητη αποστροφή , προκαλεί συχνά σκληρά ερωτήματα για το ήθος και το επίπεδο πολιτικής κουλτούρας και συνείδησης. Και ο Μητσοτάκης επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ότι δεν διαθέτει τίποτα από όλα αυτά που απαιτεί η θέση ευθύνης που κατέχει.

Συναίνεση με τον τυμβωρύχο;

Πέρα όμως από την στάση αυτή, αποκαλύπτεται μια ακόμη πτυχή της πολιτικής αντιπαράθεσης. Συναίνεση προτείνει ο Τσίπρας, με πόλεμο απαντά ο Μητσοτάκης. Το είχαμε προβλέψει ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά ο πρωθυπουργός. Δεν  έχει ούτε τα εφόδια, ούτε την βούληση να αλλάξει πολιτικό χαρακτήρα. Η παράδοση  της οικογένειάς του βασίζεται πάντα στους μηχανισμούς , στην διάβρωση των κανόνων ηθικής και δημοκρατίας, στην ενοχοποίηση των αντιπάλων και τελικά στην συνενοχή που έχει αναπτύξει με τα συμφέροντα που υπηρετεί.  Το τι άκουσε ο Ανδρέας Παπανδρέου από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, όχι μόνο για το σκάνδαλο Κοσκωτά, χάρις στο οποίο έγινε πρωθυπουργός, αλλά και για την ασθένειά του, δεν το άκουσε πολιτικός στην μεταπολίτευση. Έτσι και σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης  συνεχίζει αυτή την παράδοση κομματικής και προσωπικής ιδιοτέλειας  που , ούτε είχε , ούτε έχει  σχέση με τους δημοκρατικούς κανόνες.  

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Τσίπρα για τα λογικά ανοίγματα προς ψηφοφόρους που τοποθετούν τον εαυτό τους μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ και ΝΔ. Ήδη όμως κάθε προσπάθεια όχι απλά πέφτει στο κενό , αλλά απογειώνει την μισαλλοδοξία, τον διχαστικό λόγο και την εξαχρείωση. Η ΝΔ ιστορικά θεωρεί ότι η μη απάντηση σημαίνει αδυναμία και ταυτόχρονα υποτίθεται, επιβεβαιώνει την διαχρονική αθωότητα. Γι αυτό και πρέπει να δίνονται οι απαντήσεις.
Ιδού λοιπόν το νέο δίλημμα: συναίνεση ή κάθετη διαχωριστική γραμμή; Μέχρι τώρα πολλοί πίστευαν ότι το τελευταίο στάδιο του Μητσοτακισμού είναι η τυμβωρυχία. Ισχύει μέχρι την επόμενη συζήτηση στη βουλή……