Του Σωτήρη Σιδέρη

Για να αρέσει ένα κόμμα  στον λαό, πρέπει να είναι κινηματικό, δημοκρατικό και να έχει  ισχυρούς δεσμούς με την κοινωνία,  πρόγραμμα , να έχει λαικό ηγέτη , αλλά και στελέχη που πείθουν.  Τα τελευταία χρόνια γίνονται κυβερνήσεις κόμματα που δεν αρέσουν γι αυτό και αποσυντίθενται σύντομα, τουλάχιστον από το 2007 και μετά , όταν έγινε αντιληπτό ότι ο Καραμανλής οδηγούσε τη χώρα στη χρεοκοπία.  Καταιγιστική ήταν η αναπαραγωγή όλων των ΜΜΕ της λίστας Πέτσα του άρθρου  του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου στην ιστοσελίδα του το TVXS. Υπό τον τίτλο "μήπως δεν αρέσουμε", επιχείρησε υποτίθεται,   να αναδείξει  το πρόβλημα ελκυστικότητας του κόμματός του.    Αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.  Με τον τίτλο έκανε μια «λογοκλοπή»  της ιστορικής φράσης της Μελίνας Μερκούρη προς τον Ανδρέα Παπανδρέου και ενώ το σκάνδαλο Κοσκωτά δονούσε την πολιτική ζωή της χώρας και την μετέφερε στην σημερινή συγκυρία . Στόχος προφανώς να θέσει  το ζήτημα της δημοσκοπικής στασιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ , αλλά με  παραπλανητικό τρόπο.

Λάθος σύγκριση – πλαστά ερωτήματα

Το  πρόβλημα  δεν είναι ότι το εκμεταλεύθηκαν τα φιλοκυβενητικά ΜΜΕ, γιατί συμβαίνει και το αντίθετο με άρθρα ή δηλώσεις κυβερνητικών ή κομματικών παραγόντων της ΝΔ που αξιοποιούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλα είναι τα προβλήματα .Η Μερκούρη είχε εντάξει την κριτική της και το ερώτημά της στην ηθική παρακμή  του ΠΑΣΟΚ καθώς το κλίμα τότε ήταν νοσηρό με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη τότε να δείχνει τον δεύτερο χειρότερο εαυτό του μετά την αποστασία. Ο Αλέξης Τσίπρας  δεν αντιμετωπίζει καμία ηθική κρίση, ούτε του ιδίου, ούτε του κόμματός του. Αντίθετα είναι ο   Κυριάκος Μητσοτάκης που ελέγχεται. Κατά συνέπεια, ο  Κούλογλου, ως ευρωβουλευτής και πρώην δημοσιογράφος όφειλε να γνωρίζει ότι ακόμη και η ρητορική επίκληση του ερωτήματος της Μερκούρη προκαλεί πλαστά ερωτήματα, γεννά παραπλανητικές εικόνες για το κόμμα του το ίδιο.

Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ όπως και πολλά προοδευτικά κόμματα ανά τον κόσμο αντιμετωπίζουν πολλά διλήμματα, κρίση στρατηγικής, ιδεολογικές προκλήσεις και αναζητούν μια νέα ταυτότητα σε μια εποχή που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κατά συνέπεια, αυτό που προέχει για ένα στέλεχος είναι να βυθιστεί στην μελέτη , την ανάλυση και να προτείνει νέες πολιτικές, να παρουσιάσει νέες ιδέες ώστε το κόμμα του να γίνει ελκυστικό και να αρέσουν οι θέσεις του, το πρόγραμμά του με δεσμούς κοινωνικού συμβολαίου και όχι με κατασκευασμένα ερωτήματα. Και κυρίως να μην  γίνεται ουρά των δημοσκοπήσεων. Το στέλεχος που ξέρει την αιτία του προβλήματος , που ξέρει τις λύσεις που έχει όραμα και πρόταση, αναγκάζει τους δημοσκόπους να τον ακολουθούν και όχι το αντίθετο
    

Σε ποιόν πρέπει να  αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ

Πέραν αυτού, το θέμα είναι σε ποιόν πρέπει να αρέσει ένα κόμμα. Και ο Κούλογλου είναι τόσο άδειος που αναρωτιέται ο αναγνώστης του άρθρου του αν έχει καταλάβει που απευθύνεται. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αρέσει στον ΣΕΒ, παύει να είναι ΣΥΡΙΖΑ. Αν αρέσει στην διαπλοκή παύει να είναι προοδευτικό κόμμα. Αν αρέσει  στα καρτέλ, στους ολιγάρχες ισχύει το ίδιο.  Μπορεί να αρέσει στον Κούλογλου, αλλά δεν αρέσει στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά συνέπεια, θα βοηθούσε πολύ να μάθουμε σε ποιους πρέπει να αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ.  

Υπό αυτή την οπτική ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να μην έχει αρκετά από τα στοιχεία αυτά, εκφράζει όμως αγωνίες και το αντίπαλο δέος στη ΝΔ. Εκφράζει δηλαδή  έναν άλλο κόσμο. Αν αυτό γίνεται πειστικά ή όχι είναι ένα σοβαρό προς συζήτηση θέμα, κάτι που δεν θίγει καν ο Κούλογλου στο άρθρο του. Αν λοιπόν ο Κούλογλου θέλει να λειτουργεί ως δημοσιογράφος, ας παραιτηθεί από το ευρωπαικό κοινοβούλιο. Αν θέλει να λειτουργεί ως πολιτικό στέλεχος, οφείλει μαζί με το ερώτημα να δίνει και τις απαντήσεις. Και όταν δεν δίνει απαντήσεις, απλά αναζητά λίγη δημοσιότητα στην καθόλου πειστική πολιτική σταδιοδρομία του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και όλος ο κόσμος της Αριστεράς έχουν ανάγκη από την κριτική , έχουν ανάγκη από επισημάνσεις , παρατηρήσεις και προτάσεις. Έχουν όμως ανάγκη και από  στελέχη που είναι αφοσιωμένα στην αλλαγή, στην υποστήριξη των ιδεών για ανατροπή και ένα νέο κόσμο δημοκρατικό, δίκαιο και αναπτυξιακό. Η ιστορία των κομμάτων είναι γεμάτη από άρθρα διαμαρτυρίας, καταγγελίες, ατάκες για ημερήσια χρήση και στελέχη που δεν άφησαν το αποτύπωμά τους , πέραν της φωτογραφίας τους. Ακόμη και η «λογοκλοπή» είναι αδίκημα, με την έννοια ότι αν δεν έχει μελετήσει κανείς το νόημα μιας ιστορικής δήλωσης όπως αυτή της Μελίνας, απλά γίνεται κακόηχος μίμος . Δηλαδή ασήμαντος..