Νομίζει ότι πρωτοτυπεί , αλλά είναι βαρετός. Ίσως πιστεύει ότι απευθύνεται σε μια μελλοντική γενιά , αλλά είναι τόσο συντηρητικός που προκαλεί  μειδιάματα. Είναι ο Νίκος Δένδιας που με όπλο μια τοποθέτηση πατριωτικών ντεσιμπέλ σε μια συνέντευξη τύπου θεωρεί ότι του αξίζει κάτι καλύτερο. Και έχει ανοίξει το ημερολόγιό του και  γράφει μηνύματα για κάθε περίσταση. Μόλις την Κυριακή 20 Ιουνίου είχαμε: Μήνυμα Ν. Δένδια για τη γιορτή της Πεντηκοστής. Μήνυμα Ν. Δένδια για τη γιορτή του Πατέρα. Μήνυμα Ν. Δένδια για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Νωρίτερα έστειλε συγχαρητήρια στον Τσιτσιπά και μοιάζει ασυγκράτητος. Μόνο που είναι ένας συνηθισμένος και μάλιστα παλαιοκομματικής κοπής δελφίνος. Και είναι και υπουργός Εξωτερικών που κάνει ακόμη αστεία όλη αυτή την εκστρατεία που προφανή στόχο έχει να φιλοτεχνήσει το προφίλ του διαδόχου του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι φήμες στη ΝΔ και εκτός αυτής οργιάζουν.

Ο Δένδιας φέρεται να έχει την στήριξη του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά για να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος. Μεσούσης της τετραετίας του Μητσοτάκη, πράγμα που σημαίνει ότι το κυβερνών κόμμα , οι παράγοντές του και οι φατρίες,  εκτιμούν ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι επόμενες εκλογές θα είναι καταλύτης για τις κομματικές εξελίξεις. Αν η ΝΔ δεν καταφέρει να νικήσει και να συνεργαστεί με άλλο κόμμα για να σχηματίσει κυβέρνηση, ο Μητσοτάκης θα αποδομηθεί. Αλλά ακόμη και  αν σχηματιστεί κάποια κυβέρνηση, η φθορά θα την συνοδεύει και θα είναι θέμα χρόνου η αλλαγή.

Υπό αυτές τις συνθήκες ναι μεν έχουν ενδιαφέρον οι κινήσεις εντός της ΝΔ, έχουν όμως και την γραφική τους πλευρά. Η ψηφιακή επανάσταση είναι σε εξέλιξη. Εθνικά προβλήματα που είναι αρμοδιότητας του Δένδια να τα επιλύσει χειροτερεύουν. Περισσεύουν όμως τα μηνύματα που δεν απευθύνονται σε κάποια δυναμική κοινωνική ομάδα, σε νέους, επιστήμονες, γυναίκες , αγρότες , αλλά σε μια εικόνα. Στην κατασκευή της εικόνας του υπουργού Εξωτερικών ως  καλού χριστιανού, ως ευαίσθητου στο δράμα των προσφύγων, ως οπαδού του τένις  και ως φιλόστοργου πατέρα.
Μόνο που όλα αυτά ακούγονται ως ανέκδοτα πολιτευτών μιας άλλης εποχής και όχι ως πολιτικός λόγος μιας προσωπικότητας που διεκδικεί να ηγηθεί ενός κόμματος και της χώρας. Που χαριεντίζεται με τους εορτάζοντες, που θρηνεί με τους πενθούντες που προσεύχεται με τους χριστιανούς. Εκφράζει μια απολιθωμένη δεξιά που έχει ακόμη παρουσία, αλλά  με τον Μητσοτάκη κλείνει τον κύκλο της. .
Είναι μια παρακμιακή εικόνα. Ένας φιλόδοξος υπουργός σε κρίσιμο υπουργείο , αντί να εργάζεται πυρετωδώς για να λύσει προβλήματα και να θέσει τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον της χώρας σε ένα επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον , να μην μπορεί να συγκροτήσει μια σοβαρή πρόταση.  Κανένα εθνικό σχέδιο, καμία διαπραγμάτευση, κανένα όραμα. Αντίθετα,  όλο και πιο συχνά, όλο και πιο έντονα κατεβάζει τον δικό του πήχη δυνατοτήτων και λέει στον ελληνικό λαό, τουλάχιστον σίγουρα στους οπαδούς της ΝΔ, ότι το μέλλον της χώρας είναι η αερολογία, η προσευχή και τα πανηγύρια.
Και μετά αναρωτιόμαστε τι δεν πάει καλά….