Η συγκέντρωση  της Πέμπτης 10 Ιουνίου , χαρακτηρίστηκε ως μία από τις μεγαλύτερες των τελευταίων ετών. Σε πολλούς θύμισε τις διαδηλώσεις της περιόδου των μνημονίων. Ακόμη και ο φιλοκυβερνητικός Τύπος  παραδέχθηκε  ότι ήταν εντυπωσιακή σε όγκο και παλμό. Παρόντες  όλοι οι ηγέτες της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Ήταν ένα καθολικό ΌΧΙ στο εργασιακό έκτρωμα του  Κ. Χατζητάκη και της κυβέρνησης Μητσοτάκη γενικότερα. Ταυτόχρονα όμως ήταν και ένα ισχυρό μήνυμα πολιτικής αφύπνισης της κοινωνίας και δυναμικά αντικυβερνητικά χαρακτηριστικά.

Το πολιτικό μήνυμα όμως ήταν πιο ισχυρό και από τον όγκο των διαδηλωτών. Ουσιαστικά , τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε τρείς οργισμένες αντίδρασης στην κυβέρνηση με την τελευταία της Πέμπτης 10 Ιουνίου την μεγαλύτερη. Η πρώτη μεγάλη , αλλά ειδικού χαρακτήρα αντίδραση ήταν η συγκέντρωση έξω από τα Δικαστήρια όταν επρόκειτο να ανακοινωθεί η απόφαση για την Χρυσή Αυγή. Η δεύτερη επίσης αυθόρμητη και δημοκρατική ήταν η μαζική αντίδραση του κόσμου στην αστυνομική βία στη Νέα Σμύρνη. Η διαδήλωση για τα εργασιακά όμως ήταν μια διαδήλωση πολιτικής αφύπνισης της κοινωνίας απέναντι σε μια ούτως ή  άλλως αυταρχική, αντιδημοκρατική, αντικοινωνική νομοθετική καταιγίδα όπως το νομοσχέδιο για τα εργασιακά θέματα.
Είναι βέβαιο ότι η έξοδος των πολιτών από τα σπίτια τους θα αυξήσει τις αντιδράσεις. Είναι γνωστό και έχει καταγγελθεί και καταδικαστεί πολλές φορές, ότι η κυβέρνηση εκμεταλλεύθηκε την πανδημία για να υπολειτουργεί η  βουλή και για να περνά με συνοπτικές διαδικασίες τα τερατουργήματά της. Έχει αποκαλυφθεί πλέον ότι η ΝΔ και προσωπικά ο πρωθυπουργός είναι όμηροι των πελατειακών σχέσεων που ανέπτυξαν με την διαπλοκή , την ολιγαρχία και τώρα ανταποδίδει με νομοσχέδια κατά παραγγελία  , άλλοτε του ΣΕΒ και των Τραπεζών, άλλοτε φωτογραφικά υπέρ λίγων φίλων της, άλλοτε υπέρ των ιδιωτών στην υγεία, την παιδεία, την ενέργεια. Κάποια στιγμή όμως οι αντιδράσεις θα γενικεύονταν και η ώρα αυτή ήρθε.
Εκ των πραγμάτων το πολιτικό μήνυμα ικανοποιεί την αντιπολίτευση. Δεν μπορούμε προς το παρόν να εκτιμήσουμε ποιοι και πως θα βγουν κερδισμένοι από την εξέλιξη αυτή. Το σίγουρο είναι ένα: η μόνη που χάνει είναι η κυβέρνηση και η ΝΔ. Σίγουρα κερδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ , αλλά στην πορεία θα διαφανεί ποιο κόμμα μπορεί να ηγηθεί της προοδευτικής αντιπολίτευσης στην μετωπική πλέον αντιπαράθεση με τη ΝΔ.
 

Καταπέλτης η Ένωση Δικαστών Εισγγελέων

Η κυβέρνηση ειδικά δεν έχασε απλώς τις εντυπώσεις έχασε και την ουσία. Γιατί είναι άλλο πράγμα να καταδικάζει ένα νομοσχέδιο η ΓΣΕΕ ή η ΑΔΕΔΥ, είναι άλλο πράγμα να το κάνει η Ένωση Δικαστών Εισαγγελέων. Ξεχωρίσαμε την ανακοίνωσή της γιατί πραγματικά είναι κόλαφος για την κυβέρνηση .  
Η Ένωση  Δικαστών και Εισαγγελέων τάχθηκε κατά της ψήφισης του εργασιακού νομοσχεδίου το οποίο χαρακτήρισε «θεσμική οπισθοδρόμηση». Αποδόμησε άρθρο προς άρθρο το εργασιακό νομοσχέδιο επισημαίνοντας πως η ψήφισή του «θα διευρύνει την ήδη υφιστάμενη νομική και πραγματική ανισότητα στις εργασιακές σχέσεις».

Όπως επισημαίνει το σχέδιο νόμο για τα εργασιακά φαίνεται να κανονικοποιεί την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και να ανατρέπει την ουσία του προοδευτικού για την εποχή του συνδικαλιστικού νόμου 1264/82.

«Κυρίως όμως κλονίζει τη Συνταγματική ισορροπία ανάμεσα στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και στην υποχρέωση του Κράτους να μεριμνά για την "ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου πληθυσμού" και να διασφαλίζει την ανεμπόδιστη άσκηση συνδικαλιστικών δικαιωμάτων ιδιαίτερα το δικαίωμα στην απεργία (άρθρα 22 και 23 Σ)», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ένωση.

Όσον αφορά στα βασικά του σημεία του νομοσχέδιο σημειώνει τα εξής:

-επιτρέπει την διευθέτηση του χρόνου εργασίας που οδηγεί στην κατάργηση της 8ωρης ημερήσιας απασχόλησης με ατομική πλέον συμφωνία εργοδότη και εργαζομένου και με απλήρωτη την προσαύξηση των ωρών της επιπρόσθετης απασχόλησης (άρθρο 59)

-καταργεί το δικαίωμα της Κυριακάτικης αργίας για πολλές κατηγορίες εργαζομένων (άρθρο 63)

-αυξάνει τον αριθμό των υπερωριών σε 150 κατ’ έτος από 96 που ίσχυαν μέχρι σήμερα στη βιομηχανία και 120 στους λοιπούς κλάδους (άρθρο 58)

-τα άρθρα 91, 93 και 95 θέτουν ακόμα περισσότερα βάρη και νομοθετικούς περιορισμούς στο συνταγματικό δικαίωμα στην απεργία, το οποίο πλέον καθίσταται κενό περιεχομένου, αφού με τους ήδη υπάρχοντες περιορισμούς το 90% των απεργιών δεν πληρούν τις αυστηρές προϋποθέσεις του νόμου.