Για όλους είχε κάτι κακό να πει. Ήταν στιγμές που ήθελε να νοιώσει ως ο μεγάλος τιμονιέρης του έθνους, καθότι αλάνθαστος και άκαμπτος,  με τη διαφορά ότι οι τιμονιέρηδες γνωρίζουν ότι η ηγεσία είναι ευθύνη και την αναλαμβάνουν και κυρίως διαθέτουν πυξίδα. Οι μικροί δεν νοιώθουν τέτοια ανάγκη γιατί η έπαρση είναι γνώρισμα των λίγων και ανεύθυνων, σε βαθμό που ανάγκασε τον Γ. Βαρουφάκη να αναρωτηθεί «πόσο ακόομη  θα μας κυβερνά το τίποτα;».  Ο Κυριάκος Μητσοτάκης , ώρες- ώρες, διαψεύδει τον κακό εαυτό του και εμφανίζεται ακόμη χειρότερος. Αυτό συνέβη στη Βουλή την Παρασκευή 2 Απριλίου στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για την πανδημία.
Αυτή ακριβώς η στάση του ατσαλάκωτου, τον οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη φθορά από δημοσκόπηση σε δημοσκόπηση, αλλά δεν πτοείται. 

Διαβάζοντας την πρωτολογία του , όσο και στην δευτερολογία του, το συμπέρασμα είναι ένα: ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει την παραμικρή διάθεση να τροποποιήσει την δημοκρατικά ανάρμοστη σχέση του με το παρασιτικό κεφάλαιο , δεν έχει το παραμικρό όραμα ανάκτησης του χαμένου εδάφους στην οικονομία, δεν έχει την παραμικρή ευαισθησία για όσους πλήττονται κυρίως για τους αδύναμους και θα συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο.   Ένας πρωθυπουργός που βλέποντας την ραγδαία φθορά του , αναζητά με ύφος ιεροεξεταστή διέξοδο και επιχειρεί με ένα μείγμα, διχασμού, πόλωσης, ρεβανσισμού και ολικής υποταγής στα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, να διατηρήσει τα ηνία της χώρας.

Και η Φώφη Γεννηματά και ο Αλέξης Τσίπρας επισήμαναν τον διαρκή εκνευρισμό του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημείωσε ότι διακρίνει «μια μεγάλη δυσανεξία από τα κυβερνητικά έδρανα σήμερα και από τα έδρανα των Βουλευτών της Συμπολίτευσης, μια δυσανεξία στην κριτική. Ο διάλογος ο κοινοβουλευτικός έχει και κριτική, όχι μονάχα μονολόγους. Δεν χρειάζεται αυτή η δυσανεξία», είπε προς τον πρωθυπουργό και τη ΝΔ.

Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας όταν είναι στο βήμα της βουλής, πέφτει συχνά στην παγίδα να ανοίγει διάλογο με βουλευτές ή υπουργούς,, πράγμα αδιανόητο για άλλες κοινοβουλευτικές εποχές. Να υψώνει τη φωνή του ο Βασίλης Κικίλιας και να του απαντά ο Αλέξης Τσίπρας, μπορεί να φαίνεται ως ευγενική στάση, αλλά είναι λάθος στάση. Οφείλει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να τους απαντήσει με τρόπο που θα τους οδηγήσει στην απόλυτη σιωπή στο μέλλον, γιατί δεν είναι τυχαίες οι παρεμβάσεις αυτές.

σημάδια κρίσης και εκνευρισμού

Πέραν αυτών, ο πρωθυπουργός , έχει αποδυθεί σε μια αγχώδη προσπάθεια να εμφανιστεί ως υπεράνω γεγονότων. Ότι ο ίδιος διευθύνει , δίνει εντολές, αλλά από εκεί και πέρα δεν φέρει καμία ευθύνη. Ούτε για την υποβάθμιση του ΕΣΥ εν μέσω πανδημίας, όλοι οι επιστήμονες το λένε όχι η αντιπολίτευση. Ούτε για τα λάθος μέτρα που παραδέχονται πλέον οι λοιμωξιολόγοι. Ούτε για την λάθος οικονομική πολιτική που ευνοεί , όχι τους λίγους, αλλά τους ελάχιστους. Ούτε για το Ταμείο Ανάκαμψης που επίσης κατευθύνεται προς συμφέροντα και σωστά ανέλυσε ο Γ. Βαρουφάκης. Ούτε για τα ερείπια που αφήνει αυτή η πολιτική, ούτε για τα χρέη που όλοι παραδέχονται ότι συσσωρεύει. Ιδιαίτερα μάλιστα για την ανύπαρκτη ευρωπαική πολιτική της κυβέρνησης , την προμήθεια εμβολίων , καθώς όλοι παραδέχονται ότι η Ελλάδα και η ΕΕ έχουν μείνει πίσω. Και ενώ επίσημα άλλες χώρες με πρώτη  τη Γερμανία αναζητούν εμβόλια εκτός ΕΕ και ΗΠΑ, η ελληνική κυβέρνηση εμμένει παθητικά και εις βάρος της δημόσιας υγείας να απορρίπτει εναλλακτικές επιλογές.

Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση στη βουλή επιβεβαίωσε ότι η υγειονομική κρίση είναι ισχυρά παρούσα, ότι η οικονομία δεν αλλάζει σελίδα, ότι οι ελάχιστοι προνομιούχοι θα συνεχίσουν να ευνοούνται, ότι τα κρατικά ταμεία είναι ανοιχτά για τα τραστ και λίγους ομίλους, αλλά θα είναι κλειστά για τον λαό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έρχεται και μια νέα καταιγίδα αντεργατικών νόμων, δηλαδή αντικοινωνικών προκειμένου  να διασφαλιστεί ότι το κρατικοδίαιτο κεφάλαιο δεν θα απειληθεί.
Πέρα από την επικαιρότητα όμως το στοιχείο που πλέον αναδεικνύεται και στις συζητήσεις στη βουλή και στο γενικότερο πολιτικό κλίμα, είναι ότι ήδη υφίσταται μια αλλαγή που έχει σχέση με τις πολιτικές εξελίξεις. Η πορεία φθοράς της κυβέρνησης αυξάνεται, τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων είναι αρνητικά, τα πραγματικά προβλήματα της χώρας οξύνονται και όλα αυτά είναι κάτι σαν ανεμοδείκτης που δείχνουν ότι η πορεία της κυβέρνησης έχει χάσει την όποια δυναμική διέθετε.
Τα σημάδια κρίσης, εκνευρισμού, οι απευθείας αναθέσεις και η καταιγίδα καταγγελιών για σκάνδαλα μάλλον δείχνουν επιτάχυνση των πολιτικών διεργασιών.