Η μη ανταπόκριση των ιδιωτών γιατρών στο κάλεσμα της κυβέρνησης, στο κάλεσμα της κοινωνίας , δυστυχώς δεν πρέπει να προκαλεί εκπλήξεις. Το θέμα όμως δεν είναι να αναλύσουμε αυτή την ώρα την συμπεριφορά των πολλών ή κάποιων γιατρών. Το θέμα είναι η κυβέρνηση. Η οποία πανηγυρίζει εδώ και χρόνο για τις επιτυχίες της και την ικανότητα της. Αποδεικνύεται όμως σήμερα ότι δεν έκανε τίποτα το πραγματικά δημιουργικό και δεν έχει ούτε τις  οργανωτικές ικανότητες που διαφημίζει. Η κυβέρνηση έζησε επι μήνες στο επικοινωνιακό βασίλειο της και τώρα βιώνει το επικοινωνιακό βατερλό της. Μόνο που είναι δραματικό για την κοινωνία.

Γιατί πολύ απλά τουλάχιστον από τον Οκτώβριο έπρεπε να είχε οργανώσει  τις κινήσεις της. Έπρεπε να είναι εντοπίσει  τις δυνατότητες σε ανθρώπινο δυναμικό και σε υποδομές, έπρεπε να είχε έρθει σε συμφωνίες από πριν , να  προετοιμάσει και τον ιδιωτικό τομέα. Δεν δημιούργησε ούτε νέες ή πρόχειρες υποδομές (σε αθλητικά ή εκθεσιακά κέντρα) όπως όλες οι χώρες. Είχε μπροστά της πολλούς μήνες να εντοπίσει τους ανθρώπους και τις υποδομές που θα χρησιμοποιήσει σε ώρα ανάγκης. Η αξιοποίηση υποδομών και ανθρώπινου δυναμικού χρειάζονται επίσης προετοιμασία και χρόνο. Αλλά ακόμα και απο τις αρχές Μαρτίου δεν φρόντισε να έρθει σε συνεννόηση με τους γιατρούς και να προετοιμάσει την ένταξη τους στο σύστημα.

Τρέχει τώρα να προλάβει. Για να αποκαλυφθεί η γύμνια της πολιτικής της. Καθώς και η γύμνια της επιρροής της και του κύρους που έχει στον κόσμο που θαυμάζει. Στον ιδιωτικό τομέα. Τον οποίο δεν είναι ικανή να πείσει ούτε να συνεννοηθεί μαζί του. Το βάρος πέφτει και πάλι στους “εργάτες” της πρώτης γραμμής, στους νοσοκομειακούς. Πόσο θα αντέξουν όμως; Και ως πότε; Χωρίς ενισχύσεις και χωρίς πραγματική βοήθεια.