Για μια ακόμη φορά και ενώ εξελίσσεται ένα οργιώδες παρασκήνιο με επίκεντρο την Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο, τις ΗΠΑ και την Ανατολική Μεσόγειο, η ελληνική κυβέρνηση είναι πελαγωμένη  σε έναν πολιτικό μικρόκοσμο από τον οποίο αδυνατεί να αποδράσει. Ο λόγος είναι σαφής. Ο πρωθυπουργός έχει περιορίσει τον πολιτικό ορίζοντα στο εσωτερικό της χώρας όπου σκάνδαλα, ανακολουθίες, αδυναμίες και πελατειακό σύστημα του περιχαρακώνουν την εμβέλεια δράσης . Δεν είναι τυχαίο ότι επί σχεδόν δύο χρόνια δεν έχει εκπονήσει κανένα σχέδιο παρέμβασης στις διεργασίες και  έχει αφήσει , είτε στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, είτε στις ΗΠΑ την ενορχήστρωση  των διαβουλεύσεων που κατά κανόνα κινούνται σε απόσταση από τα ελληνικά αιτήματα.

Καμία χώρα και κανένας διεθνής οργανισμός δεν προσεγγίζει καν την ελληνική θέση για την από κοινού προσφυγή με την Τουρκία στο  διεθνές δικαστήριο της Χάγης, πέραν κάποιας ανέξοδης ρητορικής,  ούτε εννοεί κανείς ότι στο Κυπριακό μπορεί να βρεθεί μια δίκαιη λύση που να ακυρώνει τις συνέπειες της εισβολής και κατοχής. Μοιραία, η ελληνική κυβέρνηση εξαντλεί τις ιεραρχήσεις της, τις επινοήσεις της και την δράση στην παρακλητική πολιτική είτε στην τηλεφωνική δραστηριότητα. Υπάρχει εκ των πραγμάτων μια γκρίζα σχέση μεταξύ κυβέρνησης και πραγματικότητας, εις βάρος της κυβέρνησης φυσικά.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η γενική εικόνα . Η χώρα οδηγείται σε νέα κρίση χρέους , αλλά στην κορυφή της ατζέντας είναι εξοπλισμοί δισεκατομμυρίων που η Ελλάδα δεν χρειάζεται σε τέτοια έκταση, όπως τα F-35 ή άλλα οπλικά συστήματα για να ικανοποιηθούν τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ και άλλων χωρών.Η ασφάλεια της χώρας είναι πολλαπλό σχέδιο και όχι μόνο εξοπλισμοί.  Ο πρωθυπουργός και  στο θέμα αυτό κινείται ερήμην της λογικής και εντείνει τα οικονομικά προβλήματα της χώρας. Και η διπλωματία είναι ισχυρό  όπλο, αλλά αναξιοποίητο. Ο ΣΥΡΙΖΑ , δεν πιέζει την κυβέρνηση, ενώ βλέπει ότι η χώρα χάνει έδαφος παντού, ούτε υψώνει τους τόνους στα εξοπλιστικά προγράμματα  και ενώ οδεύουμε σε ανατροπές στην περιοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει σχεδόν λευκό πεδίο στον πρωθυπουργό και τον ΥΠΕΞ Νίκο Δένδια , ο οποίος σε κάθε περίπτωση και πέραν της αδυναμίας του να κάνει αισθητή την παρουσία του στις Βρυξέλλες και όχι μόνο, οφείλει να απολογηθεί τώρα για την μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο που άφησε πίσω της πεδίο δράσης και στο Κάιρο και την Άγκυρα.  

Προς νέο βατερλό

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα ο Αλέξης Τσίπρας μόνο επιλεκτικά τοποθετούνται παρά τα όσα αρνητικά καταγράφονται στις  συνόδους κορυφής, στο ΝΑΤΟ, στην δράση της Τουρκίας , σε βαθμό που ο Μητσοτάκης δεν νοιώθει πίεση σε τέτοιο βαθμό ώστε να θορυβηθεί. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση στεγανοποιώντας την εξωτερική πολιτική, δηλαδή χωρίς να ενημερώνει επί της ουσίας νοιώθει άνετη. Η σύγκληση ενίοτε του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής είναι γνωστό χρόνια ότι αποτελεί άλλοθι και μηχανισμό εκτόνωσης, και όχι χώρος παραγωγής , σχεδιασμού πολιτικής. Και η εμπιστευτική ενημέρωση, ανεπαρκής και αυτή, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την λογοδοσία του κοινοβουλίου.

Είναι επίσης αποκαρδιωτικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση ζητάει συμβουλές της Ουάσιγκτον για να στήσει υποτίθεται από την αρχή ένα νέο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας προκαλώντας μειδιάματα στην Ουάσιγκτον και ενώ στην Αθήνα ο νέος θεσμός είναι κλινικά νεκρός.
Στην Ουάσιγκτον προφανώς ετοιμάζουν τις παρεμβάσεις τους.. Οι διερευνητικές συνομιλίες μόνο υπό την πίεση τρίτων μπορούν να αποδώσουν κάτι, αλλά το πρόβλημα για την Αθήνα είναι ότι δεν έχει σχέδιο διαπραγμάτευσης, ενώ η Άγκυρα έχει.
Η σύνοδος κορυφής της 25ης Μαρτίου πλησιάζει και η χώρα είναι ανέτοιμη και καθηλωμένη. Η σύνοδος αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε ένα ακόμη βατερλό, ακόμη χειρότερο από αυτό του περασμένου Δεκεμβρίου. Η δήλωση Δένδια ότι οι κυρώσεις υπάρχουν ακόμη στο τραπέζι μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Όπως και ο Οργανισμός του υπουργείου Εξωτερικών που ψηφίστηκε πρόσφατα στη βουλή και ανοίγει τις πόρτες στην πολιτική ηγεσία να γεμίσει γραφεία και διαδρόμους με κομματικό στρατό , πέραν του γεγονότος ότι δεν μπορέσει σε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος, χωρίς πόρους, χωρίς αύξηση των διπλωματών, χωρίς όραμα και σχέδιο.