του Σωτήρη Σιδέρη

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ αυτή την κρίσιμη συγκυρία και ενώ η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με νέα διλήμματα που έχουν πολιτικές, επιστημονικές και ηθικές προεκτάσεις, είναι κομβικής σημασίας. Πολλοί αναρωτιούνται για την αντιπολίτευση που κάνει.  Τον θέλουν δυναμικό και άλλοι μετριοπαθή, αποφασιστικό , ίσως και ρεβανσιστικό οι πιο σκληροί, δημοκρατικό  και ταυτόχρονα  οραματικό . Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κάπου στη μέση, ενώ και στο εσωτερικό του μαίνεται ο  άγνωστος πόλεμος μεταξύ των τάσεων για επιρροή .  Το σχέδιο προγράμματος έχει αποσπάσει θετικά σχόλια, είναι ισορροπημένο,  είναι  ωραία φιλοτεχνημένο , αποφεύγοντας  όμως  σε ορισμένα ζητήματα να είναι σαφής, όπως για παράδειγμα οι ιδιωτικοποιήσεις . Όμως επειδή η χώρα βιώνει μια νέα κατάσταση που θα επιδράσει σημαντικά στην ψήφο , όποτε και αν γίνουν οι εκλογές, ίσως κληθεί να δώσει απαντήσεις. Όχι μόνο σε αυτό το ζήτημα, αλλά σε πολλά ακόμη καθώς η πολιτική εμπλουτίζεται με  πλήθος νέων στοιχείων που απαιτούν νέες επεξεργασίες.

Η δημόσια συζήτηση , για οποιοδήποτε ζήτημα ανακύπτει , δεν γίνεται πλέον με τον παραδοσιακό τρόπο, στο κοινοβούλιο ή τα ΜΜΕ, αλλά πρώτα οι στρατοί «ξεχύνονται»  σε μεγάλο βαθμό μέσα από τα social media με ιαχές πολεμικές και στην συνέχεια τα κόμματα προσανατολίζουν την στάση τους. Επειδή στην πολιτική η αλήθεια είναι μια πολύ σχετική έννοια, αυτό που αρχικά ενδιαφέρει,  είναι ποιος θα προλάβει να δημιουργήσει αρνητικές εντυπώσεις για τον αντίπαλο, που δεν είναι μόνο η ΝΔ εναντίον ΣΥΡΙΖΑ ή και το αντίστροφο, είναι και κάθε είδους επώνυμοι και ανώνυμοι που στοιχίζονται πίσω από ένα εφυολόγημα, μια θεωρία συνωμοσίας , μια σχετική αλήθεια ή και ένα ψέμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση είναι εκ των πραγμάτων η γέφυρα για ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, που θα το περάσει στην απέναντι όχθη. Από την αντιπολίτευση στην εξουσία.  Αυτή λοιπόν είναι μια νέα πραγματικότητα που όμως δεν ακυρώνει την παραδοσιακή πολιτική, απλώς την εμπλουτίζει . Νέα εποχή, νέες προκλήσεις. Αλλά ένα αξιόπιστο κόμμα, ποτέ δεν χάνει.
       

Η νέα πολιτική

Ακόμη και σε καραντίνα η ζωή δεν σταματά. Παλιά και νέα προβλήματα έρχονται με ιλιγγιώδη δύναμη να κατακλύσουν πολλές φορές την επικαιρότητα. Τα κόμματα δεν προλαβαίνουν καν να τα αναλύσουν και ήδη έχουν δημιουργηθεί εντυπώσεις. Εννοείται ότι οι πολιτικές δυνάμεις είναι αυτές που θα προσπαθήσουν να βάλουν τάξη σε ένα ζήτημα, όσο και αν στην εποχή μας είναι δύσκολο  , καθώς  τα κόμματα είναι δυσκίνητα από τη φύση τους. Πλέον δεν υπάρχει ο διαχωρισμός του πολιτικού από το κοινωνικό, το τεχνικό από το οραματικό , το οικονομικό από το καλλιτεχνικό. Κάθε τι έχει την δική του αυτόνομη δυναμική αλλά στο τέλος είναι όλα πολιτικά . Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, κόμματα , καλούνται και προκαλούνται να πάρουν θέση. Αν δεν πάρουν γίνεται πόλεμος, αν πάρουν ο πόλεμος συνεχίζεται με άλλα μέσα.
       

Μια βόλτα στην Πάρνηθα, ένα τραπέζι στην Ικαρία, μια λάθος λέξη σηκώνουν κουρνιαχτό. Όμως όσο και αν οι εντυπώσεις επιδρούν στην στάση , την κριτική ή και την αισθητική , οι  πολίτες, όταν κληθούν στην κάλπη θα έχουν μία ψήφο και όχι εκατό. Και στη μία αυτή ψήφο θα συγκεντρώσουν την οργή τους, θα συμψηφίσουν γεγονότα και καταστάσεις, θα κρίνουν με βάση την οικονομία τους, θα επιλέξουν με βάση τις πεποιθήσεις τους, αλλά και θα καταψηφίσουν την αισθητική, την ειρωνεία, κάθε τι που τους προκάλεσε ή τους ενόχλησε.

τα κριτήρια της ψήφου

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκ των πραγμάτων προσπαθεί να ενσωματώσει στον πολιτικό του λόγο αιτήματα και οργή, θέσεις και αντιθέσεις, πρόγραμμα και νοοτροπία εξουσίας, φιλοδοξίες και έναν κόσμο που να φαντάζει αντίθετος με τον κόσμο που θέλει να καταψηφιστεί δηλαδή ό,τι εκφράζει η ΝΔ.
Όμως στο εσωτερικό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μαίνεται ένας ιδιότυπος πόλεμος μεταξύ βουλευτών, στελεχών και παραγόντων που προσπαθούν με εγγραφές μελών, ασκήσεις επιρροής και ομαδοποιήσεις να κερδίσουν πόντους στην κομματική ιεραρχία και να ενισχύσουν τον ζωτικό τους χώρο. Έτσι , ο οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ που είναι οργισμένος με τη ΝΔ ,δείχνει οργισμένος και με το δικό του κόμμα καθώς θεωρεί ότι η εικόνα αυτή θα γίνει χειρότερη αν γίνει κυβέρνηση.

 
Πολλοί πιστεύουν ότι τα φαινόμενα αυτά θα εκλείψουν μετά τις νομαρχιακές εκλογές και το συνέδριο. Αλλά για να γίνει αυτό απαιτείται , ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει πιο επιδραστικό κόμμα, με σαφείς θέσεις και σαφές πρόγραμμα. Να πει δηλαδή τι θα ανατρέψει από όσα καταγγέλλει κατά της ΝΔ. Να ξεκαθαρίσει που τελειώνει το αίσχος των ιδιωτικοποιήσεων στις οποίες έχουν λόγο Γάλλοι, Γερμανοί, Αμερικανοί γιατί είναι ισχυρές υποδομές που χρειάζεται η χώρα για το μέλλον της και φυσικά κερδοφόρες. Να τεθεί  ένα όριο στους εξοπλισμούς  και να σταματήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να συναινεί σχεδόν τυφλά. Ο ΔΕΔΔΗΕ, η ενέργεια γενικότερα, το ΕΣΥ, η Παιδεία , τα λιμάνια , τα αεροδρόμια εκποιούνται και τέλος δεν έχουν. Το κράτος εκχωρεί συνεχώς υπηρεσίες, δομές και πλούτο, ενίοτε με άθλιες συμβάσεις.
 Στο σχέδιο προγράμματος δεν υπάρχουν σαφείς θέσεις, κατά συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ευάλωτος κοινωνικά, όταν η συζήτηση αυτή τελειώσει και πρέπει προ των εκλογών να πει ξεκάθαρα πως και με ποιους θα κυβερνήσει. Γιατί αν θέλει να αποτελέσει συνέχεια της ΝΔ , δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα είναι ελκυστικός στους ψηφοφόρους.

Η πολιτική βουλιάζει στην αναξιοπιστία, την βρόμικη σχέση κυβέρνησης –κράτους –συμφερόντων, την απουσία διαφάνειας, με προβλήματα στο κράτος δικαίου, με παρασιτικές δυνάμεις που υπερτερούν και προκαλούν την οργή των αδύναμων, με άδικους νόμους, με ευάλωτη δημοκρατία. Η απουσία οράματος επιτείνει την απαισιοδοξία.

Ο λαός δεν θέλει ένα ακόμη κόμμα να καλλιεργήσει ψεύτικες ελπίδες, ούτε άλλη μια κυβέρνηση που κλείνει το μάτι στον παρασιτισμό που καταγγέλλει σήμερα , αλλά αύριο θα ταυτιστεί μαζί του. Θέλει κοινωνική δικαιοσύνη, θέλει και όραμα και σχέδιο για το αύριο. Θέλει πολιτική αποφασιστικότητα και δράση και όχι ένα ακόμη παραμύθι προόδου . Από την στάση που θα τηρήσει τις επόμενες εβδομάδες ο ΣΥΡΙΖΑ, ή θα εκτιναχθεί και θα σαρώσει το πολιτικό σκηνικό, ή θα παρασυρθεί  σε μια αντιπαράθεση με λαικίστικο περιεχόμενο που θα αποπροσανατολίσει και το κόμμα αυτό και την κοινωνία. Η επιμονή στην πολιτική αντιπαράθεση με πρόγραμμα, σχέδιο και ιδεολογία είναι η απάντηση στην εικόνα παρακμής , πελατειακού κράτους και ασυδοσίας που βιώνει η κοινωνία.