του Σωτήρη Σιδέρη 

Ρεσιτάλ εριστικότητας και εξουσιομανίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη βουλή. Μια ακτινογραφία της στάσης του πρωθυπουργού  κατά την συζήτηση για την αντιμετώπιση της πανδημίας κατέδειξε ότι πλέον βαδίζει μόνος του απέναντι στο μεγάλο πρόβλημα της χώρας, καθώς σύσσωμη η αντιπολίτευση , παρά τις αποχρώσεις της, του δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν τον στηρίζει, άρα έχει την πλήρη ευθύνη για ότι συμβαίνει . Αγνόησε προτάσεις και εκκλήσεις, έδειξε ασυγχώρητη αλαζονεία , παρίστανε τον ακλόνητο ηγέτη και μόνιμο νικητή, αλλά τώρα σύρεται από τα γεγονότα.  Άρα η κυβέρνηση είναι μόνη της, όχι μόνο επειδή δεν πήρε τα ενδεδειγμένα μέτρα νωρίς  και ενώ είχε χρόνο στην διάθεσή της, αλλά και κυρίως επειδή καθημερινά  ο  κ. Μητσοτάκης γίνεται όλο  και πιο  προκλητικός.

Δεν είναι κάτι πρωτοφανές ή τυχαίο. Όλη η πορεία του από τον Ιούλιο του 2019  μέχρι σήμερα αποκαλύπτεται  το μοντέλο διακυβέρνησης της ΝΔ και του κ. Μητσοτάκη προσωπικά.  Έπαρση στα εύκολα, εριστικός και ανεπαρκής στα δύσκολα , εξουσιομανής και δυσλειτουργικός ως προς την άσκηση των καθηκόντων του. 

Η χώρα έχει κυβέρνηση, σοβαρή αντιπολίτευση δεν έχει, απάντησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρόταση Τσίπρα για κοινό υπουργό Υγείας, κοινό πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της πανδημίας και πάγωμα νόμων. Ο Μητσοτάκης έχασε την ευκαιρία να ανταποκριθεί θετικά για να μπλοκάρει  τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πλέον αυτό έχει ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Με μια ομοβροντία όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιτέθηκαν προσωπικά στον πρωθυπουργό καταλογίζοντάς του προσωπικές ευθύνες στην διαχείριση της κρίσης.  Του δεύτερου κύματος πανδημίας, καθώς αποδείχθηκε ότι το πρώτο κύμα ήταν τόσο μικρό που ελέγχθηκε αμέσως και με επιτυχία. Η δεύτερη φάση έχει άλλα, πιο σύνθετα χαρακτηριστικά και κυρίως πολλά πολιτικά στοιχεία. Εκεί καταγράφηκε ο ανορθόδοξος πολιτικός λόγος του πρωθυπουργού που έμοιαζε αποστασιοποιημένος και από την κυβέρνησή του. Κυβερνητικά στελέχη παραδέχονται τα προβλήματα και αδυναμίες, ενώ ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι υπάρχουν επί μέρους λάθος χειρισμοί, αλλά κανένα πρόβλημα που να τον ακουμπά. Αυτό, όμως υπονομεύει τον πολιτικό του λόγο και κυρίως την συνολική εικόνα της κυβέρνησης που γκριζάρει με μεγάλη ταχύτητα. 

Είναι η εξουσιομανία που τον εμποδίζει  τον Μητσοτάκη να δει τα πράγματα ως έχουν και να πάρει ανάλογης βαρύτητας αποφάσεις. 

Εξουσιομανία ήταν η δήλωση του Μητσοτάκη από το βήμα της βουλής  ότι η αντιπολίτευση δεν έχει καταθέσει προτάσεις. Ψευδές. Η αντιπολίτευση έχει καταθέσει πλήθος προτάσεων, τις οποίες όχι μόνο δεν δέχθηκε αλλά και απαξίωσε ο πρωθυπουργός. Προτάσεις για μαζικά τεστ ώστε να απομονωθούν τα κρούσματα και να ελεγχθεί η πανδημία και να λειτουργήσει η οικονομία. Προτάσεις για το ΕΣΥ, την οικονομία , για την παιδεία , τους εργαζόμενους για κάθε τομέα . 

Όσο περνά ο καιρός και ο πρωθυπουργός νοιώθει ότι χάνει το πλεονέκτημα και την εικόνα του αλάνθαστου που λανσάρισε το επικοινωνιακό του επιτελείο, τόσο περισσότερο εριστικός θα γίνεται. Και βρήκε με απίστευτα υποκριτικό τόνο, την επέτειο του Πολυτεχνείου για να σηκώσει το δάχτυλο στην αντιπολίτευση υπερασπιζόμενος την απόφαση της κυβέρνησης για μη πραγματοποίηση της πορείας. Είναι υποκρισία γιατί και χωρίς πορείες και γήπεδα, χωρίς μετακινήσεις και με κλειστή την αγορά τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται μπροστά στα μάτια του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Άρα η υπενθύμιση ότι είναι ο Νόμος και η Τάξη σε αυτή τη χώρα δεν συγκινεί πλέον. 

 Η στάση του κ. Μητσοτάκη είναι τέλεια συνταγή πόλωσης , όπως ακριβώς την αντιλαμβάνεται ο ίδιος και το κόμμα του δεκαετίες τώρα. Όταν στριμώχνεται η ΝΔ θυμάται το Νόμος και Τάξη, θυμάται τα δύο άκρα, θυμάται όλους τους άλλους , αλλά ξεχνά το δικό της παρελθόν. Είναι μια συνταγή που παλιότερα είχε αντίκρισμα. Σήμερα όμως είναι κυβέρνηση δεν είναι στην αντιπολίτευση για να συσκοτίσει και παράλληλα να συσπειρώσει. Τώρα υφίσταται τις συνέπειες. Γι αυτό και έχουμε υποστηρίξει ότι το δεύτερο κύμα πανδημίας θα επιφέρει και ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό. Και η συζήτηση στη βουλή , την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, επιβεβαίωσε ότι πράγματι είναι θέμα εβδομάδων να έχουμε πολιτικές αναστατώσεις.