του Σωτήρη Σιδέρη



Ο Μακρόν δήλωσε ότι η Γαλλία βρίσκεται  σε πόλεμο μετά τις αποκρουστικές δολοφονίες πολιτών από φανατικούς μουσουλμάνους. Η δήλωση αυτή παραπέμπει στην αντίδραση των ΗΠΑ μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά τότε οι Αμερικανοί εισέβαλλαν στο Αφγανιστάν για να τιμωρήσουν τους Ταλιμπάν.

Η Γαλλία δεν θα εισβάλλει στην Τουρκία, που πλέον θεωρείται ότι υποδαυλίζει την βία και το μίσος, άρα η δήλωση Μακρόν παραπέμπει σε άλλου είδους τιμωρία που δεν γνωρίζουμε ακόμη.   Η ΕΕ θα επηρεαστεί σοβαρά από την εξέλιξη αυτή και ήδη οι δηλώσεις στήριξης προς την Γαλλία δεν θα μείνουν στο ρητορικό επίπεδο.
Ο Ερντογάν δηλώνει κάθε μέρα σχεδόν ότι η Ευρώπη διακατέχεται από ισλαμοφοβία και επιτίθεται κατά της ΕΕ  και των ηγετών της, απειλεί και εκβιάζει συχνά και υποδαυλίζει τον θρησκευτικό φανατισμό.  Ο Μακρόν είναι πλέον ο βασικός  εκφραστής του λεγόμενου γαλλικού τρόπου ζωής και όχι η Λεπέν. Δηλαδή η ακροδεξιά ατζέντα γίνεται η κυρίαρχη ατζέντα της Γαλλίας δεδομένης της ανυπαρξίας αριστερών  και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων .   Για την ακρίβεια η ευρωπαική ακροδεξιά τρίβει τα χέρια της. Και ο χορός των τεράτων μόλις άρχισε…

Επειδή η υπόθεση αυτή μόλις αρχίζει, η Ελλάδα πρέπει να εμμείνει στην πολιτική διάσταση και όχι στην θρησκευτική.
Όταν η πολιτική χάνει τον προσανατολισμό της,  αναδύονται επικίνδυνα θρησκευτικά στερεότυπα, όχι ακριβώς πεποιθήσεις.  Η Δύση εγκληματεί κατά των μουσουλμάνων άρα η βία είναι απάντηση. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποτελεί το πιστεύω κάποιου ο αποκεφαλισμός ενός ανθρώπου. Από την άλλη το πρόβλημα του θρησκευτικού φανατισμού δεν θα αντιμετωπιστεί με νομικό φανατισμό και την υποδαύλιση των αντιθέσεων. Μόνο η πολιτική,  και ο διάλογος ,  μπορούν να θέσουν το πλαίσιο  μιας συζήτησης με επίκεντρο την αλληλοκατανόηση.   Η κρίση μόλις τώρα εκδηλώνεται και συμπυκνώνει πλήθος αντιθέσεων που αν δεν αντιμετωπιστούν θα οδηγήσουν σε πολλαπλές επιμέρους κρίσεις . Άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, μίσος και νομοθετικά μέτρα , πλήγμα στη δημοκρατία , διώξεις και το μέλλον αβέβαιο.   Η Τουρκία θα πληρώσει ένα σκληρό τίμημα με τον Ερντογάν να εμφανίζεται ως ο πολιτικός ενορχηστρωτής της θρησκευτικής βίας.  Η Ελλάδα πρέπει να κρατήσει εύλογες αποστάσεις από τα χαρακτηριστικά αυτής της διένεξης και να επιμείνει στα πολιτικά προβλήματα και την πολιτική αντιμετώπιση της Τουρκίας. Η κρίση Ευρώπης- Τουρκίας θα μεγαλώσει και δεν είναι καθόλου ρόδινη η προοπτική της Άγκυρας . Δεν θα είναι καθόλου έκπληξη αν η Γαλλία θέσει ζήτημα κουρδικού κράτους…

  

 Στο έλεος του μίσους και οι προκλήσεις

 Είναι πρόκληση τα σκίτσα του Μωάμεθ.  Δεν υπηρετείται η ελευθερία της έκφρασης όταν μια ενέργεια  ειρωνεύεται την πεποίθηση των μουσουλμάνων ότι ο προφήτης τους δεν πρέπει να απεικονίζεται. Πρόκληση  είναι  η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.  Η αλλαγή του νόμου  που την μετατρέπει σε τζαμί δεν αλλάζει τον χαρακτήρα εντός κτίσματος που οικοδομήθηκε για να εκφράσει την πίστη των Χριστιανών.  Η νομική δεν είναι ο καλύτερος  σύμβουλος  όταν πρόκειται για ζητήματα πίστης.  Ούτε η Δημοκρατία στη Γαλλία ή αλλού πρέπει να απειληθεί στο όνομα βίαιων ενεργειών φανατικών μουσουλμάνων, ούτε οι μουσουλμάνοι θα κερδίσουν οτιδήποτε καλλιεργώντας το μίσος . Τα όσα καταγράφονται το τελευταίο διάστημα στην διαμάχη μεταξύ Γαλλίας –Τουρκίας προκαλούν εύλογη ανησυχία γιατί πολιτικά ή γεωπολιτικά προβλήματα όταν αναμειγνύονται με θρησκείες είναι η τέλεια συνταγή πολλαπλών πολέμων. Όσο αυτή η διαμάχη δίνει την εντύπωση θρησκευτικού πολέμου, οι κοινωνίες θα υποστούν τις συνέπειες, γιατί  το υπόβαθρο της αντιπαράθεσης είναι απολύτως πολιτικό .  Κάποια στιγμή η πολιτική μπορεί να λύσει προβλήματα, αλλά το μίσος δύσκολα θα υποχωρήσει, θα πάρει χρόνο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται με την ίδια φρίκη του παρελθόντος.
   Υπάρχει αμοιβαιότητα στις προκλήσεις,  ορισμένες φορές όμως οι αντιδράσεις είναι ανεξέλεγκτες.  Αποκεφαλισμοί, βομβαρδισμοί, φονταμενταλισμός , όλα αυτά ερεθίζουν τα βίαια ένστικτα, αξιοποιούνται πολιτικά και προκαλούν μίση, αποσταθεροποιούν συστήματα, επιδρούν στην πολιτική και αλλάζουν τα δεδομένα. Και ο Ερντογάν έχει αποδειχθεί πολύ ικανός να χειραγωγεί τους οπαδούς του για να κάνει πολιτική.

       

Μακρόν - Ερντογάν - Ελλάδα

Η νόθευση της πολιτικής με θρησκευτικά μέσα ή και το αντίστροφο  η νόθευση της θρησκείας με πολιτικά μέσα οδηγούν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα.  Και οι Εκκλησίες όπως και τα Τεμένη γίνονται. . Ο Ερντογάν είναι ένας από τους ηγέτες που στην προσπάθειά του να διαδραματίσει ρόλο υπέρτατου ηγέτη και πολιτικού και θρησκευτικού ηγέτη, γίνεται επικίνδυνος. Ίσως είναι αργά να το καταλάβει ο ίδιος, οφείλουν όμως να το καταλάβουν οι γύρω του, ή οι άλλοι μουσουλμάνοι ηγέτες.
Όση ανάγκη έχει ο Μακρόν  από ένα μέτωπο κατά της ριζοσπαστικοποίησης του Ισλάμ και τους πολιτικούς υποκινητές, άλλη τόση ανάγκη έχει και ο Ερντογάν για να συσπειρώνει γύρω του τους σουνίτες και να τους καθοδηγεί. Με την διαφορά ότι,  ο Τούρκος πρόεδρος ως δικτάτορας έχει μετατρέψει την θρησκευτική πίστη σε κρατική ιδεολογία μέσω της οποίας προσπαθεί να επιβάλλει το καθεστώς του. Δια πυρός , σιδήρου και ροπάλου φυσικά.
Αν η Δύση θέλει να αλλάξει τον πυρήνα της συζήτησης πρέπει να επανεξετάσει την στρατηγική της έναντι του ισλαμικού κόσμου και έναντι της Τουρκίας.  Όμως ο Μακρόν εκπροσωπεί μια μεγάλη και  ισχυρή χώρα , αλλά και ισχυρή δημοκρατία. Αν παρασυρθεί από την αντιπαράθεση με την Τουρκία κακό στη Γαλλία θα κάνει. Στη δημοκρατία και τον πολιτισμό της. Ο Μακρόν πρέπει να πολιτικοποιήσει τις σχέσεις με την Τουρκία, να τις θέσει στο σωστό πλαίσιο προσεγγίζοντας πολλές μουσουλμανικές  χώρες που ανησυχούν από τον ρόλο τη Τουρκίας, ώστε να απομονωθεί ο Ερντογάν. Όσο ο Μακρόν απαντά με οξύτητα , τόσο διευκολύνει τον Τούρκο πρόεδρο στο παιχνίδι του. Μια σύνοδος κορυφής ΕΕ –μουσουλμανικών χωρών θα ήταν η καλύτερη απάντηση στην Τουρκία.

      

  Σε νέα βάση

Τον Δεκέμβριο, πέρα από το Ταμείο Ανάκαμψης και τα ελληνοτουρκικά, είναι χρήσιμο να τεθεί ζήτημα εκδημοκρατισμού της Τουρκίας όπως συμβαίνει και με άλλες υποψήφιες προς ένταξη χώρες. Και να αποφασίσει έναν οδικό χάρτη για την Τουρκία , όχι μόνο με οικονομικά κριτήρια, αλλά και με τα βήματα εκδημοκρατισμού που  θα κάνει. Η Ελλάδα πρέπει να στηριχθεί, όχι όμως να γίνει το εργαλείο της Γαλλίας ή άλλων ευρωπαικών χωρών κατά της Τουρκίας. Η απάντηση της ΕΕ στην δικτατορία του Ερντογάν πρέπει να είναι πολιτική και ομόφωνη.
Ο Ερντογάν χρησιμοποίησε την ΕΕ και τους δημοκρατικούς θεσμούς της προκειμένου να επιβάλλει το ισλαμοκεντρικό καθεστώς  του στην Τουρκία, δηλαδή προώθησε αλλαγές στο όνομα της δημοκρατίας και της ελευθερίας της έκφρασης. Τώρα η ΕΕ μπορεί να κάνει ακριβώς το ίδιο από την δική της πλευρά. Ότι κάθε βήμα προσέγγισης  Τουρκίας –ΕΕ θα συνοδεύεται από δημοκρατικές αλλαγές , όχι μόνο στο εσωτερικό της Τουρκίας , αλλά και στην εξωτερική της πολιτική. Τα παιχνίδια με το σουνιτικό τόξο, τους τζιχαντιστές και την υποδαύλιση του μίσους του μουσουλμανικού κόσμου έναντι της Δύσης πρέπει να λάβει τέλος.  Η Ελλάδα θα ωφεληθεί μόνο αν επιμείνει σε ένα πολιτικό σχέδιο . Ο Μακρόν αποκτά πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα με την πρόθεσή του να εμφανιστεί ως ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου, καθώς ο ιδεολογικός ρόλος των ΗΠΑ υποχωρεί.
Η Τουρκία θα περάσει δύσκολες ώρες στο εγγύς μέλλον. Η ΕΕ δεν θα ανεχθεί την ανάμειξη της Τουρκίας στα εσωτερικά της με την υποδαύλιση του θρησκευτικού μίσους. Το σκηνικό αλλάζει με ταχύτητα φωτός. Η κρίση μόλις τώρα αρχίζει