Του Σωτήρη Σιδέρη 

Περιχαρής η κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρωθυπουργό φυσικά χειροκρότησε την , προφανώς ομόφωνη απόφασή τους, να πετσοκόψουν τα αναδρομικά των συντάξεων  σε ποσοστό 60%, παραβιάζοντας την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Χειροκρότησε γιατί κάνει αυτό που πιστεύει και γιατί έπρεπε  να πάρει χρήματα που θα τα χαρίσει σε άλλους  ,  καθώς  το ένα είναι συνάρτηση του άλλου. Κόβει από τους συνταξιούχους, γιατί την ίδια ακριβώς στιγμή το δικαστήριο απάλλασσε δεκάδες τραπεζικά στελέχη για θαλασσοδάνεια  δισεκατομμυρίων , γιατί αυτό αποφάσισε η κυβέρνηση αλλάζοντας τον ποινικό κώδικα, παρέχοντας ασυλία σε όλους αυτούς που οδήγησαν και τις τράπεζες στην χρεοκοπία.

Αθωώνει τους μεν , καταδικάζει τους δε. Αυτή είναι η ιδεολογία της , ένα κράμα πολιτικής αναλγησίας και  καπιταλισμού του πλιάτσικου. Οι συνταξιούχοι μεταξύ άλλων χρηματοδότησαν την διπλή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και ας ετοιμάζονται τώρα και εκείνοι και όλοι οι άλλοι άγρια φορολογούμενοι , να κάνουν το ίδιο , γιατί οι τράπεζες δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν .
Ωμά και χωρίς περιστροφές , κάθε νομοσχέδιο , κάθε τροπολογία, κάθε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και  κάθε απευθείας ανάθεση αποσκοπεί στο  να διευρύνει το πλιάτσικο, να εμπεδωθεί η αδίστακτη ταξικότητα της πολιτικής της , να αφομοιωθεί από τους πολλούς η καθεστωτική αντίληψη των λίγων. Ούτε οι έγκυρες καταγγελίες για παραβιάσεις του συντάγματος, ούτε εμπεριστατωμένες αναφορές για  επαναφορά του νέου πελατειακού κράτους, ούτε οι κατάφωρες ανισότητες και αδικίες συγκινούν το επιτελικό κράτος. Ακριβώς επειδή οι αποφάσεις τους έχουν επιτελικό χαρακτήρα και φέρουν την σφραγίδα του ίδιου του πρωθυπουργού και των συνεργατών του.
       

Η απενεργοποίηση της κοινωνίας

Αυτή την στιγμή στην ελληνική κοινωνία δεν ανιχνεύονται μαζικές αντιδράσεις.  Μοιάζει με παγωμένο εκκρεμές. Είτε λόγω του καλοκαιριού, είτε λόγω του κατακλυσμού των μηνυμάτων για την πανδημία, επικρατεί μια  μια ιδιότυπη απάθεια, με εξαίρεση ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, όπως οι εκπαιδευτικοί και οι καλλιτέχνες, που έχουν αντιδράσει. Ο φόβος προφανώς αναστέλλει δράσεις, ενίοτε όμως προκαλεί τυφώνα με ανεξέλεγκτες δράσεις . Πολλοί πιστεύουν ότι  σύντομα η απενεργοποιημένη κοινωνία θα μεταβληθεί σε  ενεργητική  , άλλοι φοβούνται ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Υπάρχει φυσικά και το πρόβλημα ιδεολογικής καθοδήγησης της αντιπολίτευσης που καθιστά   δύσκολη  την αντεπίθεση. Όμως όσοι διακηρύσσουν το διαφορετικό, το εναλλακτικό, το δημοκρατικό, οφείλουν να αντιδράσουν. Να οργανώσουν δυνάμεις, να καθοδηγήσουν , να σχεδιάσουν , να αντιδράσουν. Αν δεν το κλίμα αυτό δεν ανατραπεί τους επόμενους μήνες αυτό , πιθανόν να σημαίνει ότι η ελληνική κοινωνία μεταστρέφεται και ακολουθεί την πορεία των ανατολικοευρωπαικών χωρών που κυβερνιούνται, είτε από πλούσιους και διεφθαρμένους  επιχειρηματίες, είτε από ένα μείγμα κομμάτων που κινούνται μεταξύ θρησκοληψίας , εθνικισμού και ακροδεξιού νεοφιλελευθερισμού.  Αυτή θα είναι η πραγματική στρατηγική ήττα , όχι μόνο της αριστεράς και της προοδευτικής παράταξης, αλλά και κάθε δημοκρατικού πολίτη, κάθε εργαζόμενου, κάθε ελεύθερου  και σκεπτόμενου ανθρώπου.
 Υπό αυτό το πρίσμα οι επόμενοι μήνες είναι κρίσιμοι για το μέλλον και της χώρας και της κοινωνίας.